Το φθινόπωρο γεννιούνται οι άνθρωποι που πρόκειται να γίνουν μύστες

Έτσι είναι το φθινόπωρο… έτσι συνέβαινε πάντα… και πάντα αυτό θα γίνεται…

Έτσι τοποθετεί, θέτει το φθινόπωρο τον άνθρωπο. Διαμορφώνει τη στάση του, εμπνέει το στοχασμό του… στην ουσία, γεννά όχι μονάχα το στοχασμό στον άνθρωπο αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο του στοχασμού…

Γιατί αυτό είναι το φθινόπωρο… ο στοχασμός μετά τον οργιώδη ερωτισμό του καλοκαιριού και πριν απ’τον θλιπτικό εγκλεισμό του χειμώνα… τα καλοκαίρια και οι χειμώνες δεν γεννούν ανθρώπους του στοχασμού… ίσως μονάχα η άνοιξη μα με άλλο πρόσημο και άλλη διάθεση.

Το φθινόπωρο γεννιούνται οι άνθρωποι που πρόκειται να γίνουν μύστες.

Και το φθινόπωρο τελούνταν τα Μεγάλα της Ελευσίνος και Ιερά Μυστήρια. Της Δηούς και της Κόρης.

Ο άνθρωπος του φθινοπώρου είναι όρθιος, στητός και σιγηλός. Πίσω του το σκανδαλώδες, παιχνιδιάρικο, θορυβώδες καλοκαίρι. Εμπρός του το σπήλαιο. Το σπήλαιο και η ειρκτή. Εκεί όπου θα εισέλθει για να ακυρώσει προσωρινά τον εαυτό του ώσπου να επελάσει καλπάζουσα και θριαμβική η άνοιξη… Όμως τώρα είναι σιωπηλός, όρθιος και συνοφρυωμένος. Αυτός είναι ο άνθρωπος του μεταιχμίου, της μετάβασης, των συνόρων…

Γιατί το φθινόπωρο γεννά το εκλεκτότερο και σπανιότερο είδος πολεμιστών. Γεννά ακρίτες.

Γεννά απελάτες…

Κι αυτοί υπήρξαν στη διαχρονία της ιστορίας οι πιο μοναχικοί και οι πιο γενναίοι των ανθρώπων…

Ακόμα και το σήμερα έχει απειρωθεί ...

Ακατάληπτο και απρόσιτο θα μένει λοιπόν… το πώς αυτή η τραυματική μετάβαση από το στενόχωρο στο ευρύ συντελείται υπό όρους και συνθήκες που αρνείται να μεταφράσει κανείς ‘λογικά’.

Αν γινόταν διαφορετικά, η επιταγή εκείνου του διδασκάλου πριν χιλιάδες χρόνια, θα έμοιαζε περιττή: να φροντίζεις μονάχα για τα της ημέρας και να αφήνεις το αύριο στο αύριο. Πρόκειται για έναν εξωφρενικό, για έναν σκανδαλώδη παραλογισμό. Όποιος αποφασίσει να κάνει το πρώτο βήμα έχει ήδη σχεδιάσει και το επόμενο. Όμως ο συγκεκριμένος διδάσκαλος είχε δίκιο. Το αύριο μετα-σχηματίζεται συνέχεια κι εσύ μετά βίας έχεις επάρκεια ενέργειας για το σήμερα.

Ακόμα και το σήμερα είναι γιγαντιαίο για το ανάστημά σου.

Ακόμα και το σήμερα έχει απειρωθεί καθώς εμπεριέχεις πολύ περισσότερη άγνοια από βούληση να την υπερβείς.

Μια μοναδική διέξοδος είναι αυτή η μετάβαση από τον ενικό στον πληθυντικό. Αλλά είναι μια μετάβαση που απαιτεί όλο το δυναμικό σου, την ακύρωση όλων των αναφορών σου, το ξεγύμνωμά σου, τον ευτελισμό κάθε έννοιας περιχαράκωσης, την απαξίωση ακόμα και της απλής μέριμνας για το στοιχειώδες.

Ο διδάσκαλος είχε δίκιο και για έναν ακόμα λόγο.

Εάν σχεδιάζεις συνεχώς τα επόμενα βήματά σου, ο ίδιος ο δρόμος που βαδίζεις είναι διαφορετικός από αυτόν που το Αχανές σου επιφυλάσσει. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα να προσπαθείς να προεξοφλείς το αναπάντεχο. Μόλις το κάνεις, αποδεικνύεσαι κρετίνος και το γεύεσαι με την πρώτη ‘αναποδιά’. Κανένα μεταφυσικό ερώτημα δεν θα είχε τεθεί ίσως αν έλειπε ο σχεδιασμός του αύριο.

Το μεταφυσικό από μεγαλειώδες και άχρονο γίνεται σαν ένα αιματοφάγο παράσιτο… σε αναλώνει κάθε φορά που σκέφτεσαι το ‘πως’ και σχεδιάζεις το ‘τι’. 

Και η μοναχικότητα;

Ο φόβος;

Η φρίκη της ερημίας;

Για όλα τούτα οι απαντήσεις παρέμεναν εκεί ακριβώς που δεν αναζητά κανείς. Στον αιφνιδιασμό. Τον ελιγμό του απείρου, το μυητικό άλμα. 

Τελικά, το βλέμμα…

“Otoño atrapado”

Joaquín Fernández Caparrós

ἐπί νάπῃ ἀδιαβάτῳ…

Η αλήθεια έκρυψε στην αγκαλιά της το Μεγάλο Φονικό και το προστάτεψε όπως η μητέρα το θηλάζον βρέφος.

Χωρίς τις λευκές ημέρες να το απειλούν.

Με αθέατο το αίμα.

Λυπόταν όμως ακόμα και τα ελάχιστα ίχνη ελπίδας είναι πολύτιμα.

Εκείνος που οφείλει να ακολουθήσει θα διαβεί το σκοτεινό δρυμό. Αφύλαχτος, απαθής, αθώος.

Και ο ερχομός του έχει την αξία του νερού στην έρημο.

Και του ασπασμού του εραστή στα διψασμένα χείλη του ερωμένου.

Ως και ο ουρανός γονατίζει για να το υποδεχθεί.

Σιωπηλός και φρόνιμος.

Εκείνος που αναμένεται θα διαβεί το σκοτεινό δρυμό και η αποστολή του είναι η δυσκολότερη που περιέχουν οι πρώτες αφηγήσεις και τα λόγια των παλαιών.

Ό,τι απέμεινε από τη σοφία τους κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο αρχαίο δάσος αν εκείνος που αναμένεται αποκλειστεί, δεν περάσει.

Και η αλήθεια τον περιμένει.

Και θωπεύει το δόρυ που θα τον διατρήσει.

Και βρεφουργεί το βλέμμα που θα τον αλώσει.

Ο ερχόμενος θα το αναγνωρίσει.

Όμως μονάχα την ύστατη στιγμή.

Θα είναι αργά γι αυτόν.

Θα γείρει και το αίμα του θα ρεύσει από τις πρησμένες φλέβες για να δώσει ζωή ξανά στο καθεύδον σώμα.

Όμως θα απλώνεται πάντα πίσω του το δάσος.

Για ό,τι γεννιέται και πεθαίνει μέσα σ’αυτό δεν υπάρχουν αφηγήσεις.

Υπάρχει μόνο το ειναιικό όνειρο της α-νόητης καθόδου της Ύπαρξης.

Κι αυτό δεν μοιράζεται…

Θα έλθεις

καταπάνω μου

με το μικρό μαχαίρι

πιασμένο στα λευκά σου δόντια

και θα με κοιτάς

όχι με φρίκη

αλλά με δέος

όπως η θάλασσα το μαύρο ήλιο

στο φανταστικό μου εκείνο

των μυστών στερέωμα

αόρατος θα προσπαθώ να γίνω

για να κρυφτώ απ’το μακέλεμά μου

ως την τελευταία στιγμή

ντροπή δεν έχω και στο λέω

μα

δεν θα το πετύχω

ο αφανισμός μου πορφυρά θα βάψει τα μαλλιά σου

απ’το βρυαρό μου αίμα

και την ανάσα σου θ’αναστατώσει

όμως

για λίγο μόνο

ώσπου ν’ακούσεις τις τελευταίες μου λέξεις

να βγαίνουν απ’το στόμα μου

σαν πένθιμα πουλιά

κι ελεύθερα να τρέξουν

σε κείνο το φανταστικό μου

των μυστών στερέωμα…

χωλός γεννήθηκα

κι άρτιος φεύγω…

Εἴδωλον ἔμπνουν…

Η φρίκη δεν μπορεί να διαμορφώσει παρά μονάχα εκκρεμότητες. Ο στη βιολογική ηλικία νέος, δεν ασχολείται με εκκρεμότητες και γι’αυτό είναι τόσο τυφλός όσο τα κουτάβια στην περίοδο της γαλουχίας.

Η φρίκη διαμορφώνει εκκρεμότητες αλλά δεν τις θηλάζει. Η φρίκη δεν έχει μαστάρια. Μαστάρια, αντίθετα, παρότι αρσενικός, έχει ο φόβος.

Και ο φόβος είναι ο παραφυλάττων που επωφελείται από τα γεννητούρια για να ασκηθεί στην τέχνη της παραπλάνησης. Είναι η μόνη τέχνη στην οποία είναι ανίκητος ο φόβος. Η φρίκη δεν έχει προικισθεί με κανένα τάλαντο. Ο φόβος όμως είναι δεξιοτέχνης στην παραπλάνηση.

Οι θνητοί, καμιά φορά το αποκαλούν και ευτυχία.

Η νεαύξητος οικογένεια δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη και όταν οι εκκρεμότητες που έχουν γαλουχηθεί από το αχανές αλλά διαμορφώνονται στην αγκαλιά της φρίκης, γίνουν υπερ-πολλαπλάσιες του προσδοκώμενου από το φόβο αριθμού.

Ο φόβος προσδοκά την απόλυτη συντριβή του Ερχόμενου και γι αυτό φροντίζει πάντα να δημιουργεί πολλαπλά ‘ναρκοπέδια ελπίδων’. Είναι μετά την τέχνη της παραπλάνησης η μόνη εναπομείνασα δεξιότητά του. Όσες περισσότερες εκκρεμότητες, τόσο πληρέστερα ναρκοπέδια ελπίδων.

Οι ελπίδες που χρησιμοποιεί ο φόβος για να σπείρει στα ναρκοπέδιά του δεν είναι πραγματικές. Είναι είδωλα.

Μοιάζουν με ελπίδες αλλά δεν είναι.

Όμως όταν τις έχεις εμπειρωθεί είναι πλέον αργά.

Εκτός από τις εκκρεμότητες η φρίκη διαμορφώνει και την ‘απουσία ουρανού’.

Η απουσία ουρανού δεν ανήκει στις τέχνες αλλά στις εξαλλαγές της ίδιας της έκτασης της φρίκης.

Καθώς απλώνεται η φρίκη καταναλώνει όλο το διαθέσιμο ουρανό. Κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει ή να το αντιληφθεί παρά μονάχα όταν η φρίκη συρρικνώνεται. Τότε αποκαλύπτονται ευμεγέθη τμήματα στερεώματος και η ύπαρξη διεκδικεί ουρανό.

Και μαζί με τον αποκαλυπτόμενο ουρανό, η ύπαρξη διεκδικεί τον ίδιο τον εαυτό της…

I am your Queen

Marco De Waal