Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

 

Inferno Carola Onkamo

 

 

Ο

ι μνήμες γεννούν το χρόνο.

Οι μνήμες γεννούν την ενόραση στο Γεγονός.

Οι μνήμες γεννούν και το θάνατό του…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

Όλα τα ορίζει η ανθρώπινη συνθήκη…

Οι πρώτες ακριβές ανάσες, οι ιερές ψηλαφήσεις του φωτός… αλλά και του σκότους…

Τα πρώτα βλέμματα, οι πρώτες δειλές ματιές, οι πρώτες γενναίες εξορμήσεις στο παράλογο…

Το πρώτο δάκρυ, η κατάφαση στο ημίφως, η γενναία υπόσχεση για το αύριο…

Όλα στην οδύνη του χτες… όλα στην περιχώρηση του αύριο… όλα στην ακεραιοποίηση του εσωτερικού ανθρώπου… ολοκληρώνοντας, υπερβαίνοντας, προχωρώντας, αψηφώντας… 

Όλα στην ανθρώπινη συνθήκη…

Σ’αυτό ή σε ένα άλλο στερέωμα…

Μαζί σου όμως… πάντοτε μαζί σου… όχι δίπλα σου, όχι κοντά σου… κι ούτε καν μαζί σου…

Μέσα σου… εσύ ένα με μένα… εγώ ένα με σένα…

Άλλη συνθήκη δεν γνωρίσαμε…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

Παράδεισος ή κόλαση δεν είναι… δεν ήταν ποτέ ο τόπος… ήταν ο τρόπος… ο δικός μας τρόπος… τούτο δεν άλλαξε, τούτο δεν μερίζεται, δεν νοηματοδοτείται ξανά, δεν οριοθετείται εκ νέου…

Δεν τέθηκε ποτέ κανένα άλλο θέμα… Το μεγαλείο της Διύπαρξης είναι αυτό ακριβώς στην πυρηνική της θεώρηση... πως δεν θέτει ποτέ κανένα θέμα που αλλοιώνει, που κλονίζει, που διακυβεύει την ύπαρξή της, την υπόστασή της… η Διύπαρξη αυτό-ορίζεται ή αυτό-ακυρώνεται… Υπάρχει ή αφανίζεται… Μεταίχμιο εδώ δεν υπάρχει… ερώτημα ή ανάπαυση στο μερικό… καμιά ανάπαυση… καμιά διαφυγή…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

Αν πήγαινες κάπου μόνος τότε θα τη ζούσα εγώ…

Το κύτταρο του Ενός...

Έζησα μαζί σου

όλες τις στιγμές

από την πρώτη ως την τελευταία

οι δυο μας που είχαμε απομείνει

οι πιο μοναχικοί άνθρωποι

σε όλο το σύμπαν

χρειάστηκε η Μεγάλη Νύχτα

να μάς χαμογελάσει

για να νιώσουμε το ρίγος

να μάς διαπερνά

όπως το κρύο χτίζει ολόγυρα απ’τον άστεγο

και τον αλήτη

ένα τοίχο ευσπλαχνίας

ώσπου να τον αναλώσει

χρειάστηκε ο Μαύρος Ποταμός

να μάς βρέξει τα πόδια

για να ψελλίσουμε το αρχαίο τραγούδι

για να νανουριστούμε

μέσα στο ένυδρο χώμα

ν’αγκαλιάσουμε το κύτταρο

του Ενός

που σχίζεται στα δυο

κι ακέραιος μένει…

χρειάστηκε όλο μας το βλέμμα

για να δούμε καθαρά

ο ένας το απέραντο του άλλου

ο ένας

το πελώριο του άλλου

και η Σκιά

δεν μάς τρόμαξε ποτέ

και το Στόμα

δεν μάς γεύτηκε ποτέ…

κι εσύ έχεις δώρα

κρυμμένα καλά στις χούφτες σου

όταν χαμογελάς το ξέρω

πως συνωμοτείς ξανά με τον ήλιο

και του διηγείσαι όλα μας τα κατορθώματα

τις σκανταλιές

και τα καμώματα

και μεσιτεύεις

για μας τους δυο

τους πιο μοναχικούς ανθρώπους

σε ολόκληρο το σύμπαν…

the knot

antonio zoccarato

Πάντα παιδί...

Come forth into the light of things. ...

Yvette Depaepe

Είδε στον ύπνο του

το θεό των λευκών ημερών

κι αυτός του είπε

περπάτησα μέσα στην αιωνιότητα

τη δική σου

και των εχθρών σου

τη δική σου

και των φίλων σου

και γύρισα με τα κουφάρια όλων των ανθρώπων

ολομόναχος

χαμογελώντας

διανοίγεις ουρανούς

χαμογελώντας

δρασκελίζεις τον εαυτό σου

σιγώντας

προσκαλείς το θάνατο

και είδε στον ύπνο του

το θεό των σκοτεινών ημερών

κι αυτός του είπε

περπάτησα μέσα στις φλέβες σου

μέσα στο ήπαρ

και τους πνεύμονες

σε αναζητούσα

σε θυμόμουν νήπιο

και είσαι πια ακέραιος

σε είχα αφήσει μικρό

και όρθωσες γενναίο ανάστημα

χαμογελώντας

απλώνεσαι στις μνήμες σου

χαμογελώντας

αρνείσαι το δέλεαρ της λήθης

σιγώντας

έρχομαι στον οίκο σου

και σε ανταμώνω πάντα παιδί…

ε, και λοιπόν;

 

  

στην αρχή απουσία

κι όχι απώλεια

βήματα δεν ακούς

τα βήματα της απομάκρυνσης

δεν ακούγονται

τίποτε δεν ακούγεται

παρά μονάχα αυτό το εγώ

που κραυγάζει πληγωμένο

και αιμορραγεί

στην κάθε συλλαβή

ε, και τι μ’ αυτό;

στην αρχή

τόσο… αθώος

όσο ο φονιάς

που κρύβεται επιδέξια

στις σκιές των δέντρων

και με το φόβο της αυγής

που θα τον φανερώσει

μετράει τα δευτερόλεπτα

και τις στιγμές

βαρίδια

που κρέμονται

απ’τα πρησμένα μάτια του

παραμορφώνεσαι…

κι αργότερα

όλο ετούτο

που γίνεται σιγά σιγά

ένα βαρύ

σιχαμερό

γλοιώδες δειλινό

πρωί

και βράδυ

και απόγευμα

ένα πράγμα

σα ζελέ

και σε αποπαίρνει

και σε χλευάζει

και σε πικραίνει

όχι η απουσία

ούτε η απώλεια

μα ετούτος ο εσταυρωμένος

πόνος

στο γυμνό λόφο του εαυτού σου

με τους προδότες

δεξιά κι αριστερά

να τον περιγελούν

ε, και λοιπόν;

javad rooein

Οκτώ χρόνια...

 

Πέρασαν 

πάνω απ’την ψυχή και το σώμα μου

όπως ένας στρατός

πάνω απ’το μαλακό χώμα

 

κι αυτό που ορθώνεται πλέον 

μοναχό

και ακέραιο

είναι το αίτημά μου εκείνο

το πρώτο

όταν ακόμα ανάσαινες

έστω και δύσκολα

αυτό που τότε ψιθύριζα τις μεγάλες νύχτες

εκείνου του καλοκαιριού

τις πιο μεγάλες της ζωής μου

 

να μην επιτρέψω να γίνεις σύμβολο

να μην καταδεχτώ

να κρυφτώ πίσω από διαφυγές

να μην σκορπίσω στους ανέμους

για να ‘θεραπευτώ’ από τον ατίμητο λυγμό του είναι…

 

κι ακόμη αδελφέ μου

το παλεύω…

Στα δυο χρόνια σου έγραψα τούτο...

Δυο χρόνια τώρα 

το φως μουδιάζει στ’απαλά σου χέρια

νομίζω αν υπήρξαν κάποτε ρυτίδες αλώβητης χαράς

έχουν χαθεί κι αυτές

 

δεν θέλω να σου γράφω στίχους πια

δεν σου χρωστώ ποιήματα

μια εξομολόγηση χρωστώ

και ο δολιοφθορέας πόνος 

με ακυρώνει κάθε φορά που την αφήγησή μου

ξεκινώ

και με σωπαίνει…

όμως είναι να γίνει 

μέσα μου έχει γεννηθεί

και τα φτερά της σαρκώνει η ετοιμότητα

να σε κοιτάζω θαρρετά

χωρίς να σε αναλώνω

και δίχως το γενναίο να υποκρίνομαι 

να σε υποδέχομαι φιλόξενα

ως και γαλήνια…

 

Δυο χρόνια τώρα

ποιος να το έλεγε

πως το φως που κάποτε αγάπησες

θα μουδιάζει στο απαλό σου χέρι…

 

 

10/8 τα στερνά γενέθλια

12/8 η εμπύρετη αναχώρηση…

shaped by a creative wind - Piet Flour

Τραγουδώντας...

Prayer  Beppe02

 

Έτσι λοιπόν…

όλα μου τα πήρες

με αφάνισες

και τώρα με διδάσκεις

τάχα

μέσα απ’τη σιωπή

 

κι όμως

δεν ενδίδω

σκύβω για λίγο

το κεφάλι

να περάσει άλλη μια θύελλα

κρύβομαι καλά

μετράω αντίστροφα

κι επιστρέφω λίγο λίγο

σε όσα άφησα στη μέση

 

ναι

μου τα πήρες όλα

με απογύμνωσες

και τώρα 

τάχα

με διδάσκεις

μέσα απ’το αυτεξούσιο

της ερημίας

και το αυτοδικαίωτο

του ανέλπιδου

 

όμως ξέρω καλά

όλες τις λέξεις

κι όλες τις φράσεις

που περιέχουν την αγάπη

αυτές δεν μπορείς να μου τις κλέψεις

 

τις ψιθυρίζω

μυστικά

σαν προσευχή

και κάθε βράδυ

περιμένω

 

κάθε βράδυ

 

κάποτε θα έλθεις

περιμένω

 

τραγουδώντας…

Η Ύπαρξη δεν διαλέγεται

  

Αυτός είναι ο φονιάς

Ο σφοδρός άνεμος, το θυελλικό παιδί, αυτός είναι

Με το ματωμένο βλέμμα

Και τους μαζεμένους ώμους

Μοιάζει μικρός μα δεν είναι

Κι αν είναι, μεγαλώνει γοργά

Και μια μέρα

Θα έχει στη χούφτα του έναν ωκεανό μίσους

Και στην καρδιά του

Έναν ωκεανό αγάπης

 

Αυτός είναι ο φονιάς

Αυτός που αρχίζει τη μέρα του ελευθερώνοντας τα σύννεφα

Αυτός που τελειώνει τη μέρα του προσευχόμενος στο Αείποτε

Αυτός είναι ο θεριστής. Αυτός ο ολετήρας

Αυτός είναι ο θεραπευτής. Αυτός ο σαμάνος

Αυτός είναι ο φονιάς

 

Και δεν το ξέρει…

 

Είχε κάποτε

Εκείνος που τον γέννησε

Αμέτρητες αιωνιότητες πριν

Όλη την Ύπαρξη

Είχε όλη την Ύπαρξη

Χιλιετηρίδες πριν

Μέσα στα μάτια του

Εκεί φώλιαζε ο χρόνος μαζί με τον χώρο

 

Είχε κάποτε

Αυτός που τον γέννησε

Μέσα στα σπλάχνα του

Να κουρνιάζει όλη η Ύπαρξη…

 

Ποια έβρισκες

Μικρή χαρά

Να με αποπαίρνεις;

Κάθε που κοιτούσα την ανατολή

Γυρνούσες το βλέμμα μου στη δύση

Ποια έβρισκες

Πικρή χαρά

Να με αποπαίρνεις;

 

Αυτός είναι

Γυρνάει την πλάτη του στο φως

Γυρνάει το στομάχι του

Τα μέσα έξω

Θέλει να εμέσει

Όλο τούτο τον ωκεανό αγάπης

Θέλει να ελευθερωθεί

Θέλει να απλωθεί, να υπάρξει

Επιτέλους, να υπάρξει!

Και δεν μπορεί…

 

Είχε κάποτε

Εκείνος που τον έσπειρε

Όλη την Ύπαρξη μέσα του

Και αυτή όπως η οχιά

Κουλουριασμένη στα σπλάχνα του

Περίμενε την κατάλληλη στιγμή

Να τον δαγκώσει

Να τον σκοτώσει

Και να χυθεί ελεύθερη παντού

Έτσι, ακατέργαστη

Έτσι, αμείλικτη…

 

Ποια δύναμη και ποια ηδονή

Σου έδινε όταν με τυραννούσες;

Πόση γλυκύτητα είχαν τα λόγια σου

Όταν μιλούσες για το παρελθόν…

Κι όταν αναπαυόμουν 

Νωχελικά κοντά σου

Έβρισκες την ευκαιρία να με πληγώσεις

Με κείνες τις λέξεις που στέκονταν τόσο πρόθυμα στα χείλη.

Ποια ηδονή και ποιο κουράγιο

Έπαιρνες όταν με τυραννούσες;

 

Αυτός

Που δεν ακούει πια σε φωνή άλλη

Απ’το ουρλιαχτό του ανέμου

Που δεν έχει άλλες εικόνες 

Παρά τα συντρίμματα των ιαχών του

Αυτός είναι ο φονιάς

Και δεν το ξέρει…

 

Μα ξέρω πια γιατί

Μαντεύω καλέ μου το γιατί

Πόνεσες πολύ και άδειασες

Από στοργή κι ευθύνη

Από συμπόνια και ανοχή

Πόνεσες τόσο

Που θέλησες να γίνει η ματιά σου ένα στερέωμα φωτιάς

Που θα αναλώσει όλα όσα έζησες

κι όλους όσους έζησες μαζί τους

έστω και για μια στιγμή

το ξέρω τώρα

ξέρω τι σου έκλεψε το βλέμμα

τι σου πήρε το φως από τα μάτια

ξέρω τι σε σκοτείνιασε καλέ μου

και ένιωθες καλά μόνο σαν χάιδευες μέσα στην παλάμη σου

εκείνο το μαχαίρι…

 

Αυτός

Είναι το στερνό πρωινό

Το καταραμένο βράδυ

Αυτός

Είναι η ανάσα και το χάδι

Αυτός

Είναι η ένδεια του ήλιου

Η μαύρη καλοσύνη της νύχτας

Αυτός

Είναι η Ύπαρξη

Και δεν μιλά

Ούτε σωπαίνει

Και δεν αργεί

Ούτε προφταίνει

 

Είναι η Ύπαρξη

Κι αυτή μονάχα

Είναι…

Terre brûlée
David Senechal Photographie (polydactyle)

Σπηλαιώτης…

Κρεμασμένος

ανάποδα

γεννήθηκες

τυφλός

κι ανδρόγυνος

απ’ τα μαστάρια της Κίρκης

βρεφουργήθηκες

και μέσα

στο εντάφιο ήπαρ

ονειρεύεσαι άγρυπνος

και ταξιδεύεις υπνωμένος

το βλέμμα σου διατρέχει

όσα ο νους αρνείται να απογράψει

στερεώματα φωτιάς

και σύμπαντα λεπρά

σταυρωμένων ανάπηρων θεών

κάθε αυγή

απ’των θεών το σπέρμα

οξείδωση

και κάθε βράδυ

απ’το ανθρώπινο αίμα

αποτοξίνωση

ο λαιμός σου

όλος μια φλέβα από γρανίτη

μέσα της ρέει ο ουράνιος αρχαίος πόνος

και αλυχτώντας χύνεται απ’το στόμα σου

ο Αδάμ

κάθε που ανασαίνεις

σπηλαιώτης

ραντισμένος

απ’την κλινική αθανασία

της Νύχτας

ο λυγμός σου

αρμέγει όλο το αμνιακό υγρό

της μέδουσας εταίρας αρπάγης

και σε λερώνει αμαρτία και φθόνο

άπληστος

ηδονισμένος

ρουφάς ως την τελευταία σταγόνα

την προστυχιά  της Ειμαρμένης

κάθε αυγή

απ’των αγέννητων άστρων το τραγούδι

μεθυσμένος

και κάθε νύχτα

η μοναξιά σου

σπηλαιώδης σπαραγμός

κι ο εαυτός σου ξένος…