Αλεξίζωος…

Ο

 πρώτος κατήγορος στέκεται απέναντί σου. Έχει περίπου το ύψος σου. Είναι σιωπηλός και αμείλικτος. Αντανακλά το φως και απορροφά το χρόνο σαν το σφουγγάρι. Ό,τι δείχνει δεν είναι η αλήθεια, μα είναι η πραγματικότητα. Όταν τον αγγίζεις γίνεται προέκτασή σου… όταν τον χλευάζεις σου επιστρέφει στο ακέραιο την κάθε λέξη… όταν τον κοιτάζεις σου ρουφά το βλέμμα… κι όταν τον αγνοείς απλά περιμένει. Ακόμα κι αν τον σπάσεις, τα θραύσματα σε περιέχουν… σε πολλαπλασιάζει, σε εξουθενώνει με την πολλαπλότητα των εγώ που κωμικά απειρώνονται στο διηνεκές και σε κοιτάζουν… μέσα σου… όχι εντός…

Ο δεύτερος κατήγορος είναι μέσα σου. Οργανώνει το τέλος σου όπως ο επιμελής συμβολαιογράφος κάνει με τις διαθήκες των γηραιών πελατών του. Αδιαφορεί για το σπαραγμό του είναι σου, την τραγικότητα της ύπαρξής σου, την αιωνίωση του εφιάλτη σου… είναι ο γραφειοκράτης της ύπαρξής σου, ο μεθοδικός υπάλληλος και το απρόσιτο αφεντικό… εκείνος που σε έμαθε να μιλάς, να εκφράζεσαι, να ψεύδεσαι… κι εκείνος που θα στα ζητήσει όλα με τόκο την κατάλληλη στιγμή… δεν σε αγάπησε ποτέ γιατί δεν ανήκει τούτο στις αρμοδιότητές του… σε γαλούχησε με το αίμα του θηρευτή για να σε έχει ευάρπακτο θήραμά του… και εργάζεται… πάντα εργάζεται… μανιωδώς, ασταμάτητα… γιατί το αντίθετο δεν ανήκει, απλά, στις αρμοδιότητές του…

Ο τρίτος κατήγορος είναι ο ανύπαρκτος – υπαρκτός… είναι ο φαντασιακός υποστατός… είναι ο άπειρος – πεπερασμένος… είναι ο αδίστακτος – δειλός… ο απόστατος – μεθεκτός… είναι ο ζωώδης θάνατος… ο νεκρός ζωντανός… ο απέθαντος ερωμένος ο ελάχιστος των μεγίστων και ο μέγιστος των περιττών… είναι ο σημειακός και ο απειρόχωρος… ο αναρίθμητος και ο ευάριθμος… είναι ο μοναδιαίος και ο πληθυντικός… και είναι πάντοτε πανταχού και παρών… έτοιμος όπως ο δήμιος που περιμένει το γυμνό λαιμό με την αιώνια αταραξία του άψογα εκπαιδευμένου εκτελεστή… και είναι εκεί… και δεν είναι πουθενά…

Κι εσύ…

Εσύ στέκεσαι ασφαλής, πίσω από το κλειστό παράθυρό σου φιλοξενώντας το αναπότρεπτο που ανασαίνει μέσα σου και κοιτάζεις τον κόσμο. Έξω… αλλά όχι εκτός…

Αρηγμάτωτος και αραγής, όσο και οι φαντασιώσεις σου.

Αδρανής και ακέραιος όσο και οι επιτεύξεις σου.

Ασφαλής και ατόφιος όσο και οι ψευδαισθήσεις σου.

Αλεξίζωος…

ε, και λοιπόν;

 

  

στην αρχή απουσία

κι όχι απώλεια

βήματα δεν ακούς

τα βήματα της απομάκρυνσης

δεν ακούγονται

τίποτε δεν ακούγεται

παρά μονάχα αυτό το εγώ

που κραυγάζει πληγωμένο

και αιμορραγεί

στην κάθε συλλαβή

ε, και τι μ’ αυτό;

στην αρχή

τόσο… αθώος

όσο ο φονιάς

που κρύβεται επιδέξια

στις σκιές των δέντρων

και με το φόβο της αυγής

που θα τον φανερώσει

μετράει τα δευτερόλεπτα

και τις στιγμές

βαρίδια

που κρέμονται

απ’τα πρησμένα μάτια του

παραμορφώνεσαι…

κι αργότερα

όλο ετούτο

που γίνεται σιγά σιγά

ένα βαρύ

σιχαμερό

γλοιώδες δειλινό

πρωί

και βράδυ

και απόγευμα

ένα πράγμα

σα ζελέ

και σε αποπαίρνει

και σε χλευάζει

και σε πικραίνει

όχι η απουσία

ούτε η απώλεια

μα ετούτος ο εσταυρωμένος

πόνος

στο γυμνό λόφο του εαυτού σου

με τους προδότες

δεξιά κι αριστερά

να τον περιγελούν

ε, και λοιπόν;

javad rooein

η άβυσσος της υποκρισίας…

 «…αλλ’εν πενία μυρία ειμί διά τήν τού θεού λατρείαν…»

Πλάτων, Απολογία Σωκράτους

 

Ό

λη η περιουσία του Σωκράτη υπολογιζόταν σε 5 μνάς. (6 Οβολοί = 1 Δραχμή, 100 Δραχμαί = 1 Μνά, 60 Μναί = 1 Τάλαντον). Έτσι αναφέρει ο Ξενοφών στο έργο του Οικονομικός. Γι’ αυτό τον λόγο τον συνέδραμαν οι φίλοι του και περισσότερο ο Κρίτων. 

Ο Σωκράτης ήταν φτωχός λοιπόν. Μνημονεύεται στους αιώνες και θα τον μνημονεύουν οι αιώνες αλλά στην εποχή του είχε την ανάγκη των φίλων του για να μπορεί να τα βγάζει πέρα. Δεν έπαψε ποτέ να με βασανίζει στο επίπεδο αυτό από τη μια η αναλογία του με τον Ιησού [όχι σε οντολογικό επίπεδο αλλά σε ηθικό αμιγώς] και από την άλλη η διαρκής και ατελεύτητη υποκρισία όλων των μετέπειτα γενεών… έχουμε πρότυπα ανθρώπους τους οποίους κάποτε σκοτώσαμε ή σταυρώσαμε… έχουμε πρότυπα ανθρώπους που ίσως να μην τους φιλοξενούσαμε ούτε για ένα βράδυ καθώς η φήμη τους ήταν αμφιλεγόμενη… που δεν θα τους κάναμε εύκολα συντροφιά γιατί ήταν περιθωριακοί, αλλόκοτοι, παράξενοι και βέβαια τρομοκράτες ανατρεπτικοί… πίνουμε νερό στο όνομα ανθρώπων που θελήσαμε να εξοντώσουμε γιατί ήταν ενοχλητικοί… μας υπενθύμιζαν το μέγεθός μας, μάς υπενθύμιζαν τη μικρότητα και την ουδενία μας… δεν τους θέλουμε αυτούς τους ανθρώπους, ας τους μνημονεύουμε τώρα που είναι πια ακίνδυνοι… ας γράφουμε βιβλία γι’αυτούς, ας τους έχουμε στις βιβλιοθήκες μας… ως εκεί…

Πόσο μεγάλη είναι αυτή η άβυσσος της υποκρισίας… κάποιες φορές σε πιάνει ίλιγγος..

Οκτώ χρόνια...

 

Πέρασαν 

πάνω απ’την ψυχή και το σώμα μου

όπως ένας στρατός

πάνω απ’το μαλακό χώμα

 

κι αυτό που ορθώνεται πλέον 

μοναχό

και ακέραιο

είναι το αίτημά μου εκείνο

το πρώτο

όταν ακόμα ανάσαινες

έστω και δύσκολα

αυτό που τότε ψιθύριζα τις μεγάλες νύχτες

εκείνου του καλοκαιριού

τις πιο μεγάλες της ζωής μου

 

να μην επιτρέψω να γίνεις σύμβολο

να μην καταδεχτώ

να κρυφτώ πίσω από διαφυγές

να μην σκορπίσω στους ανέμους

για να ‘θεραπευτώ’ από τον ατίμητο λυγμό του είναι…

 

κι ακόμη αδελφέ μου

το παλεύω…

Στα δυο χρόνια σου έγραψα τούτο...

Δυο χρόνια τώρα 

το φως μουδιάζει στ’απαλά σου χέρια

νομίζω αν υπήρξαν κάποτε ρυτίδες αλώβητης χαράς

έχουν χαθεί κι αυτές

 

δεν θέλω να σου γράφω στίχους πια

δεν σου χρωστώ ποιήματα

μια εξομολόγηση χρωστώ

και ο δολιοφθορέας πόνος 

με ακυρώνει κάθε φορά που την αφήγησή μου

ξεκινώ

και με σωπαίνει…

όμως είναι να γίνει 

μέσα μου έχει γεννηθεί

και τα φτερά της σαρκώνει η ετοιμότητα

να σε κοιτάζω θαρρετά

χωρίς να σε αναλώνω

και δίχως το γενναίο να υποκρίνομαι 

να σε υποδέχομαι φιλόξενα

ως και γαλήνια…

 

Δυο χρόνια τώρα

ποιος να το έλεγε

πως το φως που κάποτε αγάπησες

θα μουδιάζει στο απαλό σου χέρι…

 

 

10/8 τα στερνά γενέθλια

12/8 η εμπύρετη αναχώρηση…

shaped by a creative wind - Piet Flour

Το πατρώνυμο του Αυγούστου

Σε εποχές ήσυχες

εσύ ανήσυχος

ραντισμένος από έναν αλήτη ήλιο 

αυγουστιάτικο

να υποδέχεσαι τις ώρες

με τη μεγαλοπρέπεια του θανάτου

και τις στιγμές

με την αγιοσύνη της ζωής

σε εποχές ύποπτες

εσύ ανύποπτος

φυλακισμένος στο σώμα

ονειρεύεσαι

τη χώρα εκείνη της άχρονης σιωπής

τη μέρα εκείνη της ραστώνης

στον καθημέριο Αρμαγεδδώνα

το πρώτο βλέμμα

το ύστατο χαμόγελο

σε εποχές φλύαρες

εσύ σιγηλός 

φέρνεις στα χέρια φρούτα

και καλοκαίρια στα χείλη

και έχεις αθανατίσει τον αέρα που αναπνέεις

και δεν λυγίζεις

στη σκέψη της αιφνίδιας αρπαγής…

σε εποχές φόβου

άφοβος εσύ… 

August

janini (Zhana Topchieva)

Τραγουδώντας...

Prayer  Beppe02

 

Έτσι λοιπόν…

όλα μου τα πήρες

με αφάνισες

και τώρα με διδάσκεις

τάχα

μέσα απ’τη σιωπή

 

κι όμως

δεν ενδίδω

σκύβω για λίγο

το κεφάλι

να περάσει άλλη μια θύελλα

κρύβομαι καλά

μετράω αντίστροφα

κι επιστρέφω λίγο λίγο

σε όσα άφησα στη μέση

 

ναι

μου τα πήρες όλα

με απογύμνωσες

και τώρα 

τάχα

με διδάσκεις

μέσα απ’το αυτεξούσιο

της ερημίας

και το αυτοδικαίωτο

του ανέλπιδου

 

όμως ξέρω καλά

όλες τις λέξεις

κι όλες τις φράσεις

που περιέχουν την αγάπη

αυτές δεν μπορείς να μου τις κλέψεις

 

τις ψιθυρίζω

μυστικά

σαν προσευχή

και κάθε βράδυ

περιμένω

 

κάθε βράδυ

 

κάποτε θα έλθεις

περιμένω

 

τραγουδώντας…