ΤΗΛΟΨΙΑ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Έχω μια πολύ καλή φίλη που αρνείται πεισματικά ό,τι οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε ως περίπου εκ των ων ουκ άνευ… την τηλεόραση… κάθε φορά που την επισκέπτομαι λοιπόν… αποτοξινώνομαι… ηρεμώ και δεν μπαίνει ποτέ ο πειρασμός στα χέρια μου να πάρω το τηλεκοντρόλ ‘να δούμε τι παίζουν και τα κανάλια’… το ομολογώ ότι μερικές φορές της κάνω την… σύσταση να πάρει μια τηλεόραση, έτσι, για να βλέπει τις ειδήσεις, ένα ντοκιμαντέρ, μια ωραία ταινία… δεν μασάει, δεν πέφτει στη παγίδα… όχι, έχει την ενημέρωση που θέλει από το διαδίκτυο, έχει τα βιβλία της, την ηρεμία της, την πνευματική της τροφή και, ιδίως, την έλλειψη εξάρτησης από το ναρκωτικό αυτό που μπαίνει στις φλέβες σου ύπουλα και δεν σε εγκαταλείπει ποτέ…
Και επειδή είμαστε και οι δυο λάτρεις των ωραίων συζητήσεων, ακόμα και οι θόρυβοι από τις… παρακείμενες συσκευές των γειτόνων δεν μας πτοούν. Εμείς αναλύουμε τα θέματά μας, μπαίνουμε στα πελάγη που μας αρέσουν και μας εμπνέουν και αν βαρεθούμε, βάζουμε λίγη μουσική και ταξιδεύουμε με άλλο τρόπο…
Της δίνω τα συγχαρητήριά μου, επικροτώ την λεβεντιά στην απόφασή της και κάθε φορά που επιστρέφω σπίτι από επίσκεψή μου εκεί, αναρωτιέμαι μήπως κάνω κι εγώ την… κίνηση ματ και την πετάξω από το παράθυρο… -καλά, θα προσέξω βέβαια μην σκοτώσω και κανέναν!
[τώρα θα μου πεις, υπάρχουν και τα ματς... ε, είπαμε... μην φτάσουμε και στο άλλο άκρο!!!]
