στον τόπο του άλλου...

 

  Alone at night

Marc Apers

 

Η Οικονομία της Τάξης μας θέλει παιδιά. Παιδιά αφρόντιστα από τη λογική και εγκαταλελειμμένα από τη σκέψη. Μας θέλει παρατημένους σε πολυάνθρωπους σταθμούς, σε πλατείες επαρχιακών πόλεων που αντιγράφουν σε κακαισθησία τις μεγάλες, σε λεωφόρους όπου οι οδηγοί σε προσπερνούν επιταχύνοντας στη θέα της ορφάνιας σου.

Η Οικονομία της Αφαίρεσης μάς θέλει γυμνούς και ανιπτόποδες. Λερούς και τσακισμένους από την καταιγίδα της νύχτας, αναμαλλιασμένους και επαίτες. Μετανάστες και ανέστιους σε αφιλόξενους τόπους. Γιατί η ενσάρκωση συντελείται πάντα στον τόπο του άλλου.

Η λαιμαργία του Αχανούς είναι τόσο μεγάλη που δεν περισσεύει γενναιοδωρία για κανέναν. Ούτε ρωγμή συμπόνιας, ούτε αμυχή ελπίδας. Γιατί η ανθρώπηση είναι μια διαδικασία μυστική, ομιχλική και οι ανάσες οφείλουν να ζεσταίνουν μονάχα το είναι.

 

Η απληστία του Ομοούσιου μας φτερώνει μονάχα όταν απαρνηθούμε τα εαυτικά μας πάθη, το βλέμμα στο απόλυτο του μεμονωμένου και θέλει την καρδιά να βροντά από τον πόθο να σπάσει το οστέινο κλωβό της. Γιατί η καρδιά δεν φυλακίζεται και έχουμε λατρέψει κάθε μορφής αιχμαλωσία.

Η περιπέτεια του βίου μάς γυμνώνει το πρώτο λεπτό που ανοίγουν οι οφθαλμοί, που πεθαίνουμε ως βρέφη και γεννιόμαστε ως πρόσωπα και το στερνό εκείνο λεπτό που υποδεχόμαστε τον καλό μας φίλο που μας ψιθύριζε πάντοτε στο αυτί ‘είμαι αυτός που αγαπάς και δεν το ξέρεις’.

Και δεν υπάρχει έλεος σε τούτη την αγάπη.

Γιατί η αγάπη είναι ένα άνθος που φυτρώνει πάντα στον τόπο του άλλου.

Απροσδεές

  

Different Directions

Art Print by Roswitha Schleicher-Schwarz

Κανείς δεν ρώτησε για σένα…

Σε κανέναν δεν μίλησες;

Ποτέ δεν άγγιξες κανέναν;

Δεν περπάτησες κι εσύ ανάμεσά τους;

Δεν τους χαμογέλασες; 

Δεν τους χάρισες κάποιο σου βλέμμα;

Δεν τους μίλησες γλυκά ή αυστηρά;

Δεν λογομάχησες ποτέ ή δεν συμφώνησες; 

Δεν τους συνόδευσες για λίγο ή πολύ στο βάδισμά τους;

Και όλοι τούτοι τώρα που είναι;

Κανείς δεν ρώτησε για σένα…

Κανείς δεν είχε ένα νεύμα, ένα μορφασμό ή ένα σήκωμα φρυδιών

Κανείς δεν είχε κάποια λέξη

Ούτε καν σιωπή

Έστω μια ρυτίδα από θλίψη ή απορία…

Ήσουν αόρατος λοιπόν…

Έφυγες όπως έζησες… μέσα στο γνόφο του απρόσιτου

Μέσα στο απροσδεές του απέραντου

Μέσα στην εκλειπτική του εμμενούς

Που διαγράφει τροχιές μονάχα πάνω στο παρθένο χώμα

Κι όταν φυσήξει ο άνεμος

Όλα σκορπούν και όλα χάνονται…

Σχήματα, μορφές, προσδοκίες κι ανάσες… 

Θλίψεις, χαρές, φόβοι, αγωνίες…

Ναι, ως και οι αγωνίες…

Όχι για όλους όμως

Όχι ακόμα…

Μέσα στη σπηλιά...

...together we stand

divided we fall...

                       (Pink Floyd)

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η μερικότητα…

Η μινωική λάβρυς, ο διπλός πέλεκυς... να ένα σύμβολο που βοηθά... Η μια κόψη προς τα μέσα, η άλλη προς τα έξω...

Ας πούμε ότι το ένα χέρι δείχνει προς τα έξω και το άλλο προς τα μέσα.

Στην μερικότητα, είναι απλό, δεν έχεις παρά ένα χέρι… δεν μπορείς να δεις το άλλο… το άλλο είναι το περιττό…

Μερικότητα είναι να έχεις σαφή θεώρηση του περιττού… δεν είναι ‘τυφλότητα’ όπως ίσως πιστεύουμε… όταν δεν έχεις αντίληψη του όλου, το κάθε μερικό είναι όλο…

Το πρόβλημα αναδύεται όταν σε υιοθετεί μια άλλη αντίληψη… όχι ότι εσύ μπορείς να υιοθετήσεις μια άλλη αντίληψη... οτιδήποτε υιοθετούμε εμείς, είναι η παλιά αντίληψη μεταμορφωμένη σε καινούργια...

Δεν μπορείς να την υιοθετήσεις εσύ, εσύ δεν μπορείς να υιοθετήσεις παρά μονάχα τα βδελύγματα της σκέψης σου… είναι παιδιά σου λες όπως όλοι οι μέτριοι σε κάθε τομέα που αρνούνται να ξεχωρίσουν κάποιο δημιούργημά τους επειδή, δήθεν όλα είναι ‘δάχτυλα του ίδιου χεριού’… καμιά φορά, όπως έλεγε και ο Κούντερα, μέσα από τις ελεεινές κοινοτοπίες λέγονται σπουδαίες και… αναγκαίες αλήθειες…

Τα δημιουργήματά μας δεν είναι ορφανά… αυτό δεν σημαίνει ότι ο πατέρας είχε πάντα το ίδιο κέφι όταν τα… έσπερνε και ας μου συγχωρηθεί η ΧΧΧ μεταφορά…

Είναι όλα τα προϊόντα της σκέψης μας ίδια;

Κάποια αρκούν για να περάσουμε απέναντι στο δρόμο μην μας σκοτώσουν οι άσχετοι οδηγοί και οι τρελοί πίσω απ’τα τιμόνια…

Κάποια άλλα μας αρκούν για να τελειώσουμε ένα σχολείο τσάτρα πάτρα άντε και κάτι παραπάνω…

Κάποια άλλα μας πάνε ακόμα παραπέρα… μια ανώτατη σχολή, μια θέση στην εταιρεία του τάδε ή του δείνα…

Μερικά μπορεί να είναι και δάνεια, κλεμμένα, μεταποιημένα αλλά να μας σπρώξουν σε κάτι πιο βαθύ, πιο πλατύ, πιο ‘καλό’ για να πιάσουμε τη καλή…

Ποια προϊόντα είναι αυτά που αλλάζουν τον κόσμο;

Η σκέψη δεν αρκεί… είναι μέρος του εαυτού της κι αυτή… η σκέψη από μόνη της είναι τόσο ευόλισθη στον αυτισμό όσο κι ένας λαίμαργος στο να ρημάξει ό,τι περιέχει το ψυγείο… το θέμα είναι, αν το ψυγείο είναι η εικόνα του κόσμου, αν το ρημάξεις, τι απομένει;

Ένα άλλο ψυγείο;

Ένα άλλο αύριο, χωρίς ψυγεία;

Μονάχα… η ψύξη;

Η σκέψη, δεν αρκεί, όσο λαμπερή, όσο ‘καινοτόμα’ κι αν μοιάζει… δεν υπάρχει τίποτε καινοτόμο που γεννάει η σκέψη… ό,τι γεννάει το περιείχε ήδη, έχουν ειπωθεί αυτά και είναι μια καταραμένη αλήθεια…

Ζούμε μέσα στη σπηλιά συντροφιά με τις σκιές μας, ο γερο-Πλάτων μας πρόλαβε όλους…

Έχετε δει την ταινία 'Cube'; (για την ακρίβεια πρόκειται για τριλογία την οποία συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους... τρείς ταινίες σοκ...) βγαίνεις από τον ένα κύβο και μπαίνεις στον άλλο... αυτό είναι οι σκέψεις... και ο μεγάλος hyper cube, ο Νους, δημιουργεί συνεχείς ψευδαισθήσεις 'εξόδου', απολύτρωσης, απελευθέρωσης... όμως, απλά, βγαίνεις από το ένα κουτί και μπαίνεις στο άλλο...

μερικά μάλιστα είναι και παγιδευμένα... σε μερικά σε περιμένει ο αφανισμός, η εξολόθρευση... κάποια άλλα υπόσχονται κάτι, σου δίνουν 'ηδονές', σε ξεγελούν...

ψέματα, όλα ψέματα... ο Υπερ-Κύβος επινοεί 'πραγματικότητες' και παίζει μ'αυτές...

Μέσα στον κάθε μικρό κύβο δεν έχεις θεώρηση του Μεγάλου Κύβου... είσαι τμήμα της μερικότητας... κι όμως, είσαι πάντοτε ολόκληρος... δεν σημαίνει πως είσαι ακέραιος όμως... δεν σημαίνει πως είσαι αρηγμάτωτος, άψογος... αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μέσα από αυτό που λέγαμε πριν, να αφεθείς να σε υιοθετήσει το αλλιώς...

Πάνω από τη μερικότητα όμως –και εδώ οι εσωτεριστές της Κυριακής την πάτησαν – υπάρχει η υποτιθέμενη ολότητα… 

Ψέματα... κάποτε ταυτίστηκε η ολότητα με τους θεούς... ποιος είπε ότι οι θεοί είναι αθάνατοι; Είναι μέρος της φθοράς και της σήψης κι αυτοί, όταν όμως εσύ θα τουμπανιάσεις σε 70 άντε 80 χρόνια, εκείνοι θα χαμογελούν ανέφελοι, ακόμα… τα δικά τους 80 χρόνια είναι 8000 αλλά η ουσία δεν αλλάζει… παιδιά του μερικού είναι κι αυτοί…

Ούτε οι θεοί αρκούν…

Κι όταν συνειδητοποιείς ότι μονάχα ο απέραντος χρόνος θα μείνει

τότε δεν αρκείς εσύ...

Το συνεχές του εαυτού και το ονείρεμα...

[ένια διακεκριμένα αποσπάσματα]

In the red temple   ekkachai khemkum

  

Το συνεχές του εαυτού

[…]

Υπάρχει αυτό που αποκαλώ συνεχές του εαυτού. Και τούτο είναι το μεγάλο δώρο του Δημιουργού προς τον άνθρωπο, το εντελώς διακριτό και εκλεκτό του δημιούργημα. Και το συνεχές του εαυτού είναι η προγραμματική και κατασκευαστική συνθήκη δίχως την οποία ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιτελέσει τον προορισμό του, να ολοκληρώσει το έργο του που δεν ήταν άλλο, που δεν είναι άλλο, από το να πραγματώσει την ιερή αποστολή του, το περίφημο ‘καθ’ομοίωσιν’…

…Το συνεχές του εαυτού ήταν η μεγάλη και επαναστατική καταστατική συνθήκη που ξεχώρισε τον άνθρωπο από όλη την ιερή Κτίση. Και του επέτρεπε να ρυθμίζει με αρμονία και ισορροπία όλα τα ένδον συστήματα και υπο-συστήματα, όλους τους εσωτερικούς φορείς (σώμα, ενεργειακό φορέα, συνείδηση, ασυνείδητο, φαντασία, συναίσθημα, θυμικό, διάνοια και λογιστικό) με τον εξωτερικό κόσμο. Και ταυτόχρονα, πέρα από το αμιγώς λειτουργικό θέμα, το συνεχές του εαυτού επέτρεπε στον άνθρωπο να βλέπει, να παρατηρεί, να εξετάζει και να στοχάζεται αυτά που βλέπει και εξετάζει. Αυτή την υπερ-πολύπλοκη δομή δεν την δώρισε σε κανένα άλλο πλάσμα ο Δημιουργός. Αλλά την ‘εμπιστεύτηκε’ στο αγαπημένο του πλάσμα. Όμως αυτό το δώρο ήταν ένα πανίσχυρο όπλο που απαιτούσε διαρκή προσανατολισμό, απουσία περισπασμών και διαχείριση του περίφημου αυτεξουσίου του ανθρώπου [μια από τις εξαιρετικές ιδιότητες του συνεχούς του εαυτού]. Δηλαδή, με άλλα λόγια, διαχείριση της ελευθερίας του…

[…]

 

Ο μύθος ενηλικιώνει την αλήθεια

[…]

Ποιος εποπτεύει τις ένδον δράσεις αν όχι ο παντεπόπτης οφθαλμός του συνειδέναι; Το ποιόν της δράσης δεν διακυβεύεται από οτιδήποτε μπορεί να εκτρέψει τις προγραμματικές και καταστατικές εντολές του νου. Ακόμη και στις ημισκότεινες περιοχές που ο νους δεν μπορεί να επιθεωρήσει, να ελέγξει, να ναρκοθετήσει. Ακόμη και στις θολές ανταύγειες μιας διαταραγμένης ψυχικής ισορροπίας, ακόμα και στις αβέβαιες και ασταθείς περιπλανήσεις σε στερεώματα όπου κάποια ακραία πνευματική εμπειρία φλερτάρει με την παράνοια. Ακόμη, το ποιόν της δράσης δεν υποθηκεύεται εύκολα από τις υποφώσκουσες συνωμοσίες του σιγάν και του απέχειν. Όταν δηλαδή η μυστικιστική ενδοσκόπηση ή η αυτοαναφορική ομφαλοσκόπηση έχουν αποδυναμώσει τις αγκυρώσεις στον κόσμο της χονδροειδούς ύλης. 

Το ποιόν της δράσης είναι εγγυημένο και εξασφαλισμένο από τις αρχέγονες θεωρήσεις για το συνεχές του εαυτού. Και σε τούτο το σημείο είναι απαραίτητη κάποια διασάφηση.

Τι ήταν τάχα αυτό που ‘απέκρυψε’ ο Δημιουργός από τους εξόριστους πρωτόπλαστους αν δεν ήταν ότι κανείς πλέον δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την διασφάλιση του συνεχούς του εαυτού; Ο τρόμος και το δέος της Μεγάλης Νύχτας της ψυχής εγκαταβιοί έκτοτε στο γονιδιακό σύμπαν του ανθρώπου. Γιατί το συνεχές του εαυτού είναι μέρος της ακριβής κληρονομιάς του Δημιουργού και αφορά άμεσα και ουσιαστικά το περίφημο ‘καθ’ομοίωσιν’. Μέσα στην εικονολογική ατμόσφαιρα που αγκαλιάζει όλη την κοσμολογική και ανθρωπολογική αφήγηση της Γένεσης, τέτοιες ‘λεπτομέρειες’ ίσως να μην γίνονται εύκολα αντιληπτές. Τι σημαίνει ‘εαυτός’ άλλωστε θα χρειαστεί να έρθει ο Πλάτων κάτω από το καταγάλανο ελληνικό φιλοσοφικό στερέωμα για να αποδώσει τα του άρχοντος στον άρχοντα και τα του διδασκάλου στον διδάσκαλο κι αυτό έλαβε χώρα μέσα στο πλαίσιο εκείνο όπου ο μύθος έχει αρχίσει να παραδίδει τη σκυτάλη του στο Λόγο. Γιατί αυτό θεσπίστηκε θα έλεγε κανείς από τον Έλληνα Λόγο ή αλλιώς το Ελληνικό Θεώρημα.

Πριν από τους Έλληνες η αλήθεια ενηλικίωνε το μύθο. Μετά το Ελληνικό Θεώρημα, ο μύθος ενηλικιώνει την αλήθεια.

Ως την έλευση όμως του ελληνικού κόσμου το σκοτάδι καιροφυλακτούσε…

[…]

 

Το Ονείρεμα

[…]

Γιατί αυτό που απέκρυψε μέσα στην ομιχλώδη απροσιτότητά του ο Δημιουργός, απεκάλυψε ασμένως η Σκιά. Και όσα από τότε πραγματεύεται η Σκιά έχουν το χαρακτήρα του θέσφατου. Η Σκιά δέθηκε με τον άνθρωπο και έγινε ένας άτυπος συγκληρονόμος της Κτίσης από την ανάποδη. Στο ανεστραμμένο καββαλιστικό δέντρο όπου αντί για τα Σεφιρώθ έχουμε τα Κλιφώθ και όπου ο άνθρωπος μάχεται στην καθημερινότητά του δίχως να έχει σύμμαχο τον εαυτό του. Αφού το συνεχές απωλέσθη, τη θέση του την πήρε κάτι πολύ παράξενο, το ονείρεμα.

Προκαλεί αίσθηση αλλά χρειάζεται διεξοδική και ενδελεχής ανάλυση για να οδηγηθεί κανείς στο ότι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να περιέχει το Απόλυτο είναι το ονείρεμα (και όχι η ονειροπόληση αν και η διάσταση τούτων των δυο δεν είναι πάντοτε διακριτή). Το ονείρεμα είναι ο μοναδικός ενεργός σύμμαχος που διαθέτει ο με διασπασμένο εαυτό μετα-πτωτικός άνθρωπος στην καθημέρια μάχη του με όλα τα σύμπαντα, εσωτερικά και εξωτερικά. Και βέβαια, το ονείρεμα προστάτευε ανέκαθεν τον άνθρωπο από την επισφάλεια του γίγνεσθαι με τις αέναες μεταμορφώσεις του και την μονολιθικότητα του είναι που αποτελεί έναν αρχαιώνιο ύμνο στο αμετάβλητο.

Είναι συναρπαστική η περιπέτεια του Πνεύματος -με εγελιανούς ακόμη όρους- που δεν μπορεί να λοξοδρομήσει, δεν μπορεί ούτε και θέλει να εκτραπεί της ανελικτικής του ιστορικής πορείας και αναγκάζεται να εγκολπωθεί το ονείρεμα στην πορεία της αυτοσυνειδησίας του. Εφόσον ο άνθρωπος παραμένει διασπασμένος, κερματισμένος και ηδονοκεντρικός η πνευματικότητα έχει μεταμφιεστεί σε ενορμήσεις και δεσπόζουν πια οι ψυχολογικές ορίζουσες και αυτές χαρτογραφούν όλα τα στερεώματα που αναγνωρίζει ο άνθρωπος, σε όλες τις εποχές και κάτω από όλες τις συνθήκες…

 

Και το Απόλυτο υποκλίνεται σε ό,τι δεν μπορεί να περιέχει

[…]

Το Πνεύμα θα είχε αφανιστεί εάν δεν είχε ως στερνό σύμμαχο το ονείρεμα. Εάν θελήσει να μελετήσει κάποιος τα στάδια της ανοδικής πορείας του Πνεύματος μέσα στο ιστορικό ενδοκοσμικό γίγνεσθαι θα εντυπωσιαστεί με τις διαρκείς παραχωρήσεις που είναι υποχρεωμένο να κάνει για να μην ακυρωθεί μια ατελεύτητη πορεία αιώνων. Εκείνος που συλλαμβάνει εναργέστερα όλο τούτο και το εξετάζει στις Κριτικές του είναι ο Ιμμάνουελ Καντ με τις περίφημες Αντινομίες του Λόγου.

Χρειάστηκε όμως να έρθει ο Χέγκελ κι έπειτα ο Μαρξ για να περάσουμε οριστικά στην εποχή όπου το συνεχές του εαυτού αντικαθίσταται από τη διαλεκτική του είναι και του γίγνεσθαι και το ονείρεμα αναλαμβάνεται από κάποιους ‘αναρχικούς’, ‘μηδενιστές’, ‘τρελούς’, όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Νίτσε…

Και εισήλθαμε στην εποχή όπου το Απόλυτο έχει υποκλιθεί σε αυτό που δεν μπορεί να περιέχει.

[…]

Μετά την επώδυνη εξορία από το Βασίλειο του Συνεχούς του Εαυτού, επήλθε μια σταδιακή αναδίπλωση σε δύο άξονες: χρόνο και φαντασιακό. Η χρυσή εποχή του συνεχούς του εαυτού έμεινε ως μνημονικό υλικό που μπορούσε να αναδύεται μονάχα από τους μυημένους ή κάτω από την καθοδήγηση και εποπτεία ενός μυημένου. Η περίφημη φράση -αλλά και βιο-φιλοσοφικό αξίωμα- ‘η γνώση είναι ανάμνηση’ του Πλάτωνα εδράζεται στην ουσία σε αυτό ακριβώς το γεγονός. Ο άνθρωπος ακόμα και μετά την αναγεννησιακή επανάσταση παρέμεινε σε μια θολή νάρκη και το ονείρεμα δεν σταμάτησε να αποτελεί γι’αυτόν ένα ασφαλές καταφύγιο.

[…]

 

Διάλεξε προσεκτικά τα βήματα σου...

Προσωπικά τη θεωρούσα πάντα από τις πιο παράξενες διδαχές του Ιησού στην περίφημη ‘Επί του Όρους Ομιλία’ Του… 

Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ρήξωσιν ὑμᾶς.

Ματθ. (7-6)

Γιατί αφιερώνει χρόνο και εστιάζει σε κάτι που αν ποτέ κάποιος το κάνει θα είναι ήδη πια αργά κι αν δεν το βλέπει δεν θα κατανοήσει ποτέ του τη σημασία του;

 

Πώς μπορεί να με προφυλάξει κανείς από ‘τους χοίρους’ όταν είναι μεταμορφωμένοι σε ανθρώπους; 

Ο Ιησούς (όντας Χριστός βέβαια και δεν ενδιαφέρει κανέναν το προ βαπτίσεως βιογραφικό του εκτός ίσως από τις εσωτερικές αδελφότητες που πασχίζουν αιώνες να αποδείξουν ότι το βιβλικό γκόσιπ είναι το ίδιο σημαντικό με το σωτηριολογικό περιεχόμενο και το αυθεντικό μαγικό έργο του διδασκάλου), ο Ιησούς λοιπόν, είχε Το Βλέμμα… και αυτό είναι από μόνο του η απάντηση. Μια απάντηση έστω… Όμως ο απλός άνθρωπος, ο ‘καθημέριος της βιοτής’ άνθρωπος; Αυτός μετά βίας έχει μάτια ανοιχτά από την ύπνωση και τον ύπνο (άλλο το ένα, άλλο το άλλο).

Πρώτα αποκτάς μάτια και μετά κοιτάς. Κι ύστερα αφού κοιτάξεις καλά μπορεί κάποτε να δεις… Η Κίρκη δεν μεταμόρφωσε κανέναν σύντροφο του Οδυσσέα σε χοίρο. Δεν χρειαζόταν. Απλά τους έφερε εμπρός τους το σωστό καθρέφτη… Όταν δεις πως είσαι στην πραγματικότητα χοίρος, τότε αρχίζει και η εξωτερική ‘ταυτοποίηση’ ή θα έλεγα ομοιοποίηση… ήσουν πάντοτε κάτι άλλο αλλά δεν είχε βρεθεί εκείνος που θα στο φανερώσει σε όλη του τη φριχτή ανάγλυφη αλήθεια…

Υπάρχουν όμως και οι μαργαρίτες… όχι τα λουλούδια, οι πολύτιμες πέτρες… Πρώτα το ‘άγιο’ που περιφρονούν οι σκύλοι κι ύστερα οι πολύτιμοι λίθοι που θα ποδοπατήσουν οι χοίροι και το χειρότερο και πιο παράξενο… θα στραφούν ύστερα εναντίον σου!

Να το κλειδί της διδαχής του ‘επί του Όρους’ διδασκάλου… Πρόσεχε λοιπόν σε ποιον πρόκειται να φανερώσεις την τραγικότητα της ύπαρξής του, πρόσεχε σε ποιον μιλάς και τι του λες… πρόσεξε σε ποιον διδάσκεις την αλήθεια, πρόσεχε σε ποιον θα δώσεις το περίστροφο της δύναμης… κινδυνεύεις άμεσα να γίνεις ο πρώτος του στόχος… κινδυνεύεις άμεσα να σκοτωθείς… 

Αυτοαναφορικές σημειώσεις ενός διδασκάλου που επρόκειτο να πληρώσει ακριβά για κάθε λέξη που πρόφερε το στόμα του; Για κάθε χείρα βοηθείας (ή και σωτηρίας) που άπλωσε πρόθυμα; Για κάθε ψυχή που πήρε κάτω απ’το ζεστό του βλέμμα;

Εκείνο που είναι το πολυτιμότερο για σένα, πάρτο απόφαση, θα παραμένει πάντα αόρατο, απρόσιτο, αναφές και αψηλάφητο από οποιονδήποτε άλλον… Δεν το συνειδητοποιείς πολλές φορές, νιώθεις τόσο πλήρης από εκείνο που κατέκτησες μετά από χρόνια και μόχθο ώστε νομίζεις πως μπορείς έτσι απλά να το εμπιστευτείς ή και να το ‘προσφέρεις’ στον άλλο;

Μην ξεχνάς πως ο άλλος είναι μεν αδελφός σου αλλά παραμένει ένας αχαρτογράφητος πλανήτης, ένας άγνωστος ωκεανός, ένα μυθικό, απροσπέλαστο δάσος ή ακόμα κι ένας δοκιμασμένος κόσμος, ένας πληγωμένος και πληγιασμένος ταξιδιώτης, ένα κλειστό στρείδι, μια ημισκότεινη σπηλιά ή ένας αφρόντιστος κήπος…

Διάλεξε προσεκτικά τα βήματά σου πριν τον πλησιάσεις, πριν εισβάλεις στο ιερό του, πριν εισχωρήσεις στο άδυτό του… δεν είναι πως θα σου επιτεθεί επειδή δεν σε γνωρίζει… είναι πως αυτό τον κρατά ακόμα ζωντανό και οτιδήποτε άλλο μπορεί να θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τον ευαίσθητο βιότοπό του… αυτός είναι για εκείνον ο ατίμητος μαργαρίτης του…

Αν έχεις κάτι τόσο πολύτιμο που θέλεις να μου προσφέρεις, άγγιξε πρώτα εμένα, βοήθησέ με να αποκτήσω κι εγώ το βλέμμα και… θα το δω… να είσαι σίγουρος… και η χαρά μας θα είναι μεγάλη, απέραντη, ωκεάνια…

Και το ταξίδι αυτό θα το απολαύσουμε μαζί!

ο τόπος της ένδειας είναι καταραμένος τόπος...

όταν πάψει να θεωρεί κανείς τα όντα, άρα και τον εαυτό του, ως έχοντα ρόλο σε μια ευρύτερη κοσμική τάξη ή θεία οικονομία, τι απομένει; 

απομένει άραγε ο ‘αποδεσμευμένος’ άνθρωπος;

ο ‘απελεύθερος’ άνθρωπος;

ο ‘αυτονομημένος’ άνθρωπος;

ή μήπως ο απόλυτα ενδεής και προσδεής άνθρωπος;

τα ερωτήματα δεν έχουν τόπο άλλο από αυτόν που τα πετάει κάθε φορά η ανάδυση του πυρωμένου καρφιού… θα μείνουν εκεί ώσπου να βυθιστούν και πάλι στο γνόφο του ασυνειδήτου για να αναδυθούν σε ένα ‘κάποτε’ μαζί με το άλγος της απορίας…

η ατοπία του στοχασμού δεν οφείλεται στο ασύνορο άγνωστο και άγνωρο που τα σκεπάζει όλα σαν πρωινή καταχνιά… ο στοχασμός έχει την ευγένεια του καλόκαρδου ανθρώπου που δεν θα εισέλθει ποτέ απρόσκλητος ακόμη και στο άδειο σπίτι… 

πετώντας τον εαυτό μας από το στερέωμα του κοσμικού είναι, τι επιτύχαμε τελικά;

να μείνουμε α-όριστοι… 

να γίνουμε απροσάρμοστοι…

να γίνουμε αν-εξέταστοι…

να είχε δίκιο άραγε εκείνος ο παράξενος άνθρωπος με το δυσαρμονικό σουλούπι και τη θεία ψυχή που είπε κάποτε πως ο ανεξέταστος βίος είναι αβίωτος για τον άνθρωπο;

ή μήπως τον χλευάζουν μέσα στους αιώνες οι επίγονοι όσων ψήφισαν τη θανατική του καταδίκη; 

όταν λοιπόν πάψει κανείς να αναφέρεται κάπου, σε μια Αρχή, σε ένα Όλον, σε μια Τάξη τι απογίνεται;

άναρχος… ανολοκλήρωτος… άτακτος…

και πιάνουν έπειτα δουλειά οι περίσκεπτοι ‘μάγοι’ του feel well, live better… και των ‘υπναγωγών’ που σε ναρκώνουν γρήγορα σε μια μακαριότητα αναισθησίας, αναλγησίας και ακηδίας…