Στη σκιά των γιγάντων...

Η συγκίνηση δεν έχει μόνο μνημονικά χαρακτηριστικά… Η συγκίνηση είναι ο αιφνιδιασμός του αληθινού απέναντι στην προσαρμογή… στην οποιαδήποτε προσαρμογή… πρώτιστα στην προσαρμογή στο ευτελές, το εφικτό, το προσηνές, το απτό… τίποτε δεν μπορεί να αναχαιτίσει την κεραύνια δράση του αληθινού απέναντι στο κίβδηλο… όσο κι αν κρύβεσαι, η συγκίνηση θα σε κεραυνοβολήσει, θα σε κλονίσει, ίσως και να σε σκοτώσει… 

Κίνδυνος!

Κάποτε έβλεπες αλλά τώρα έχεις τυφλωθεί… η λάσπη και η ιλύς του ερπετώδους, του γλοιώδους, του εδαφιαίου σε οτιδήποτε ολόγυρά σου έχει επικαθίσει στα βλέφαρά σου… κι αυτά με το χρόνο βάρυναν, έκλεισαν τα μάτια σου, στόμωσαν το νου σου, πάχυναν την καρδιά σου… 

Σέρνεσαι…

Έρπεις…

Βολεύτηκες…

Έμαθες να βολεύεσαι στο χειροπιαστό, το γειτνιάζον, το εύχρηστο… 

Έμαθες να βολεύεσαι και ο εαυτός σου θνήσκει… ο πολεμιστής εντός σου αργοπεθαίνει όχι από το γήρας αλλά από αηδία, πλήξη, νωχέλεια, ακηδία… ο κάποτε εύστροφος, αιχμηρός, αινιγματώδης, βρυαρός εαυτός σου, θνήσκει…

Γιατί έμαθες να βολεύεσαι… στο φτηνό, το ‘οκαζιόν’, το πρόσφορο…

Όμως η συγκίνηση σε ξεβολεύει…

Η συγκίνηση μοιάζει με τον χείμαρρο που ορμά ξαφνικά μια μέρα στη λασπώδη αμμουδιά που σαπίζεις και σε ξεπλένει…

Κίνδυνος!

Η συγκίνηση μοιάζει με τον καθαρό, παγωμένο άνεμο που χιμάει από ψηλά και σου αφαιρεί το νοσηρό μανδύα της νοητικής θαλπωρής σου…

Η συγκίνηση μοιάζει με την έξοδο από το υγρό σπήλαιο στο ηλιόλουστο ξέφωτο… το σώμα σου μουδιάζει από το σοκ, τα κύτταρά σου τρέμουν από το ρίγος… ο θάνατος χάνει τη μάχη, η ζωή σε ραπίζει, δίνει ξανά χρώμα στα μάγουλά σου, θαλερότητα στο βήμα σου, βλέμμα στα μάτια σου…

Κίνδυνος!

Η σκιά τούτων των γιγάντων δεν είναι σκοτεινή, ομιχλική, νοσηρή, υδαρής…

Η σκιά τούτων των γιγάντων είναι ενθύμηση…

Φως, πόλεμος, ρίγος και ενθύμηση…

Ενθύμηση και κίνδυνος!

Ότι ακόμα στις κόγχες του προσώπου σου εδράζονται οφθαλμοί αθανασίας…

Ότι στις κόγχες του είναι εδράζονται ηλιαίοι πυρήνες αιωνιότητας…

Ότι στις κόγχες των ονείρων σου υπάρχεις ακόμα εσύ και ανασαίνεις…

Σχίσμα...

Τούτη τη φορά το βλέμμα της ήταν αυστηρό. Ελεγκτικό, σχεδόν θυμωμένο. Και τα χέρια της παγωμένα.

«Νομίζω πως είναι πολύ δυσάρεστο. Θα πρέπει να είναι», είπε με σκληρό τόνο.

Δεν της μίλησε. Την περίμενε. Άκουγε όμως προσεκτικά. Άκουγε με όλο του το είναι.

«Εννοώ να γίνει κάποιος με τα χρόνια πικρός. Να γίνει ένας πικρός άνθρωπος. Ναι… είναι δυσάρεστο… κι όχι μόνο για τον ίδιο…»

Έπεσε ξαφνικά ανάμεσά τους εκείνο το πέπλο της σιωπής που κανείς δεν τολμά εύκολα να αγγίξει. Ένα βαρύ πέπλο φορτισμένης σιωπής.

Πέρασε ώρα ώσπου να μιλήσει εκείνη ξανά.

«Πιστεύω πως όταν ένας άνθρωπος γίνεται πικρός σημαίνει πως είναι πια εντελώς άδειος… δεν ξέρω… κενός… υπάρχει ένα κενό εκεί… και πρέπει να γεμίσει…», συμπλήρωσε και περπάτησε λίγα βήματα μακριά του. 

Δεν την ακολούθησε. Την άκουγε σιωπηλός. Σε ένταση.

«Η πίκρα δεν είναι κραυγή ούτε έκκληση για βοήθεια όπως λένε κάποιοι. Είναι απλώς αυτό που είναι. Μια μουτζούρα στη ψυχή του ανθρώπου. Το να είσαι πικρός σημαίνει πως έπαψες να ακούς, πως έπαψες να συνομιλείς, πως έπαψες πια να βλέπεις. Μάλλον σημαίνει πως… πως είσαι πια νεκρός»

Εκείνος κάθισε σε ένα παγκάκι που λίγο πριν φιλοξενούσε ένα ζευγάρι. Έσκυψε το κεφάλι του ανάμεσα στις παλάμες του. Μετά από λίγο εκείνη ήρθε και κάθισε δίπλα του. Χωρίς να τον κοιτάζει.

«Το να είσαι πικρός σημαίνει πως έπαψες να ψηλαφείς, να αναζητάς, να λυπάσαι… ακόμα και να φοβάσαι… η πίκρα τα σκεπάζει όλα, τα δηώνει όλα, τα καταναλώνει… κι ίσως έτσι να γεμίζει το τεράστιο κενό…», είπε σιγανά, σχεδόν ψιθυριστά.

Έβγαλε από το παλτό της ένα πακέτο τσιγάρα και άναψε ένα. Φύσηξε με δύναμη τον καπνό μπροστά της.

«Κι ακόμα… το να είσαι πικρός σημαίνει πως δεν μπορείς πια να αγαπάς. Κι ίσως… δεν ξέρω… ίσως ακόμη χειρότερα, δεν έχεις πια καμιά ανάγκη να αγαπάς… τίποτε… και κανέναν…»

Της ζήτησε ένα τσιγάρο και του προσέφερε. Το έβαλε στο στόμα του αλλά δεν το άναψε.

«Θυμάσαι τι μου είχες πει κάποτε; Πως η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι μια κατάσταση… είναι μια διάσταση. Το θυμάσαι; Κι επίσης πως έχουμε βαθιά ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Διαφορετικά… η ψυχή αφυδατώνεται, ο άνθρωπος συρρικνώνεται, αργοπεθαίνει… τα θυμάσαι; Εγώ τα θυμάμαι όλα… λέξη προς λέξη…»

Σηκώθηκε και περπάτησε λίγα βήματα μακριά του. Δεν την ακολούθησε. Την κοιτούσε όμως. 

Γύρισε και ξανακάθισε.

«Έχει μείνει ένας υπέροχος νους και μια δηλητηριασμένη ψυχή. Αυτό συμβαίνει… όπως με τον καρκίνο… το σώμα διαλύεται όσο κι αν πασχίζει το πνεύμα να γραπωθεί στη ζωή… έρχεται ο θάνατος και τελικά τον υποδέχεται με ανακούφιση το σώμα και με κραυγή απελπισίας η ψυχή… ο απόλυτος διχασμός… ο πιο τραυματικός! Ο ένας φορέας λαχταρά να πεθάνει για να λυτρωθεί, ο άλλος λαχταρά να ζήσει… αδιέξοδο… σχίσμα…»

Οι τελευταίες της λέξεις έμοιαζαν με κοτρώνες που έπεφταν με γδούπο στο κεφάλι του. Δεν αντέδρασε. Έμεινε σιωπηλός ως το τέλος.

Ως τη στιγμή που την είδε να σηκώνεται και να χάνεται περπατώντας αργά μέσα στην παγωμένη νύχτα…

Το κύτταρο του Ενός...

Έζησα μαζί σου

όλες τις στιγμές

από την πρώτη ως την τελευταία

οι δυο μας που είχαμε απομείνει

οι πιο μοναχικοί άνθρωποι

σε όλο το σύμπαν

χρειάστηκε η Μεγάλη Νύχτα

να μάς χαμογελάσει

για να νιώσουμε το ρίγος

να μάς διαπερνά

όπως το κρύο χτίζει ολόγυρα απ’τον άστεγο

και τον αλήτη

ένα τοίχο ευσπλαχνίας

ώσπου να τον αναλώσει

χρειάστηκε ο Μαύρος Ποταμός

να μάς βρέξει τα πόδια

για να ψελλίσουμε το αρχαίο τραγούδι

για να νανουριστούμε

μέσα στο ένυδρο χώμα

ν’αγκαλιάσουμε το κύτταρο

του Ενός

που σχίζεται στα δυο

κι ακέραιος μένει…

χρειάστηκε όλο μας το βλέμμα

για να δούμε καθαρά

ο ένας το απέραντο του άλλου

ο ένας

το πελώριο του άλλου

και η Σκιά

δεν μάς τρόμαξε ποτέ

και το Στόμα

δεν μάς γεύτηκε ποτέ…

κι εσύ έχεις δώρα

κρυμμένα καλά στις χούφτες σου

όταν χαμογελάς το ξέρω

πως συνωμοτείς ξανά με τον ήλιο

και του διηγείσαι όλα μας τα κατορθώματα

τις σκανταλιές

και τα καμώματα

και μεσιτεύεις

για μας τους δυο

τους πιο μοναχικούς ανθρώπους

σε ολόκληρο το σύμπαν…

the knot

antonio zoccarato

Το δώρο

 

Ε

ίμαστε ανήσυχοι. Όπως αυτοί που κάτι ζητούν. Ναι, κάτι ζητάμε. Κάτι που, τι παράδοξο, ενώ το ‘έχουμε’ δεν μας ανήκει. Κάτι που μοιάζει με όνειρο αλλά δεν είναι. Κάτι που μοιάζει με φάντασμα αλλά δεν μας στοιχειώνει. Είναι εύμορφο και φωτεινό, έτσι το θέλουμε να είναι. Κι είναι καλά κρυμμένο στις πιο αθέατες πτυχές του ένδον γνόφου. Στον Ιερό Γνόφο του είναι. Σε κείνη τη γωνιά που μάθαμε από παιδιά να μην την σκεπτόμαστε, να μην ψελλίζουμε καν το όνομά της, αν έχει κάποιο όνομα, να μην μοιραζόμαστε με κανέναν την μαγική ύπαρξή της. Είναι σαν ένα πανάκριβο αλλά και αινιγματικό δώρο. Ξέρουμε ότι είναι σπάνιο, ότι είναι το πιο σπάνιο πράγμα που φιλοξενούμε αλλά ταυτόχρονα δεν ξέρουμε τι είναι. Από τι είναι φτιαγμένο, αν είναι κάτι ζωντανό, αν μπορεί να καταστραφεί, να πεθάνει. Και κάθε διανόημα γι’αυτό το αποδιώχνουμε. Γιατί, είπαμε, γι’αυτό δεν πρέπει να έχουμε καμιά σκέψη, καμιά συγκεκριμένη σκέψη, τίποτε που να μπορεί ο αδιάκριτος νους να ψηλαφήσει, να ονοματίσει, να μολύνει, να του βάλει ετικέτα, να του φορτώσει ιδιότητες και κατηγορήματα.

 

Μα, είναι εκεί, πάντοτε ήταν. Πριν καν έχουμε την πιο αμυδρή αίσθηση της ύπαρξής μας.

 

Υπάρχουν όμως κάποιες στιγμές,  κάποιες τόσο δα μικρές ρωγμούλες χρόνου, που έχουμε την απόλυτη βεβαιότητα, τη βιωματική και συγκλονιστική βεβαιότητα πως το ‘βλέπουμε’, το αγκαλιάζουμε, το κάνουμε δικό μας, με έναν τρόπο που δεν μπορεί να ειπωθεί, να μπει σε λέξεις, να χωρέσει σε καμιά περιγραφή. Είναι σχεδόν ακαριαία αλλά τόσο δυνατή αυτή η εμπειρία που συνταράσσει όλο μας το είναι, από τα απαιώνια θεμέλιά του ως τους πόρους του δέρματός μας ώστε πλημμυρίζουμε με μια ευφορική και απίστευτα ηδονική αλήθεια. Ναι, η αλήθεια είναι αυτή η υπερ-διάσταση που ισοδυναμεί με μια νέα και βαθιά αντίληψη. Και ξαφνικά όλο τούτο αναδύεται από τα έγκατα του είναι μας και βγαίνει από το στόμα μας σαν ανάσα η λέξη αγάπη.

 

Ώστε η αγάπη είναι μια εντελώς διαφορετική ποιότητα αντίληψης και είναι ταυτόσημη με την αλήθεια. Αλήθεια… αγάπη… αγάπη… αλήθεια… Γευόμαστε τις συλλαβές και τις λέξεις όπως τις γουλιές ενός πανάκριβου, αρχαίου οίνου που προορίζεται μονάχα για μας!

 

Κι αυτό είναι το κρυφό δώρο που φιλοξενούμε εντός μας, στα κύτταρά μας, σε κάθε πτυχή των εκδιπλώσεων της ύπαρξής μας, σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους χρόνους και έξω από το χρόνο.

 

Αυτό; Αυτό είναι;

Όχι.  Αυτή είναι μονάχα η αρχή.

 

Γιατί το δώρο αυτό δεν το έχουμε ‘ξετυλίξει’ ακόμη…  

Πάντα παιδί...

Come forth into the light of things. ...

Yvette Depaepe

Είδε στον ύπνο του

το θεό των λευκών ημερών

κι αυτός του είπε

περπάτησα μέσα στην αιωνιότητα

τη δική σου

και των εχθρών σου

τη δική σου

και των φίλων σου

και γύρισα με τα κουφάρια όλων των ανθρώπων

ολομόναχος

χαμογελώντας

διανοίγεις ουρανούς

χαμογελώντας

δρασκελίζεις τον εαυτό σου

σιγώντας

προσκαλείς το θάνατο

και είδε στον ύπνο του

το θεό των σκοτεινών ημερών

κι αυτός του είπε

περπάτησα μέσα στις φλέβες σου

μέσα στο ήπαρ

και τους πνεύμονες

σε αναζητούσα

σε θυμόμουν νήπιο

και είσαι πια ακέραιος

σε είχα αφήσει μικρό

και όρθωσες γενναίο ανάστημα

χαμογελώντας

απλώνεσαι στις μνήμες σου

χαμογελώντας

αρνείσαι το δέλεαρ της λήθης

σιγώντας

έρχομαι στον οίκο σου

και σε ανταμώνω πάντα παιδί…

Αλεξίζωος…

Ο

 πρώτος κατήγορος στέκεται απέναντί σου. Έχει περίπου το ύψος σου. Είναι σιωπηλός και αμείλικτος. Αντανακλά το φως και απορροφά το χρόνο σαν το σφουγγάρι. Ό,τι δείχνει δεν είναι η αλήθεια, μα είναι η πραγματικότητα. Όταν τον αγγίζεις γίνεται προέκτασή σου… όταν τον χλευάζεις σου επιστρέφει στο ακέραιο την κάθε λέξη… όταν τον κοιτάζεις σου ρουφά το βλέμμα… κι όταν τον αγνοείς απλά περιμένει. Ακόμα κι αν τον σπάσεις, τα θραύσματα σε περιέχουν… σε πολλαπλασιάζει, σε εξουθενώνει με την πολλαπλότητα των εγώ που κωμικά απειρώνονται στο διηνεκές και σε κοιτάζουν… μέσα σου… όχι εντός…

Ο δεύτερος κατήγορος είναι μέσα σου. Οργανώνει το τέλος σου όπως ο επιμελής συμβολαιογράφος κάνει με τις διαθήκες των γηραιών πελατών του. Αδιαφορεί για το σπαραγμό του είναι σου, την τραγικότητα της ύπαρξής σου, την αιωνίωση του εφιάλτη σου… είναι ο γραφειοκράτης της ύπαρξής σου, ο μεθοδικός υπάλληλος και το απρόσιτο αφεντικό… εκείνος που σε έμαθε να μιλάς, να εκφράζεσαι, να ψεύδεσαι… κι εκείνος που θα στα ζητήσει όλα με τόκο την κατάλληλη στιγμή… δεν σε αγάπησε ποτέ γιατί δεν ανήκει τούτο στις αρμοδιότητές του… σε γαλούχησε με το αίμα του θηρευτή για να σε έχει ευάρπακτο θήραμά του… και εργάζεται… πάντα εργάζεται… μανιωδώς, ασταμάτητα… γιατί το αντίθετο δεν ανήκει, απλά, στις αρμοδιότητές του…

Ο τρίτος κατήγορος είναι ο ανύπαρκτος – υπαρκτός… είναι ο φαντασιακός υποστατός… είναι ο άπειρος – πεπερασμένος… είναι ο αδίστακτος – δειλός… ο απόστατος – μεθεκτός… είναι ο ζωώδης θάνατος… ο νεκρός ζωντανός… ο απέθαντος ερωμένος ο ελάχιστος των μεγίστων και ο μέγιστος των περιττών… είναι ο σημειακός και ο απειρόχωρος… ο αναρίθμητος και ο ευάριθμος… είναι ο μοναδιαίος και ο πληθυντικός… και είναι πάντοτε πανταχού και παρών… έτοιμος όπως ο δήμιος που περιμένει το γυμνό λαιμό με την αιώνια αταραξία του άψογα εκπαιδευμένου εκτελεστή… και είναι εκεί… και δεν είναι πουθενά…

Κι εσύ…

Εσύ στέκεσαι ασφαλής, πίσω από το κλειστό παράθυρό σου φιλοξενώντας το αναπότρεπτο που ανασαίνει μέσα σου και κοιτάζεις τον κόσμο. Έξω… αλλά όχι εκτός…

Αρηγμάτωτος και αραγής, όσο και οι φαντασιώσεις σου.

Αδρανής και ακέραιος όσο και οι επιτεύξεις σου.

Ασφαλής και ατόφιος όσο και οι ψευδαισθήσεις σου.

Αλεξίζωος…

ε, και λοιπόν;

 

  

στην αρχή απουσία

κι όχι απώλεια

βήματα δεν ακούς

τα βήματα της απομάκρυνσης

δεν ακούγονται

τίποτε δεν ακούγεται

παρά μονάχα αυτό το εγώ

που κραυγάζει πληγωμένο

και αιμορραγεί

στην κάθε συλλαβή

ε, και τι μ’ αυτό;

στην αρχή

τόσο… αθώος

όσο ο φονιάς

που κρύβεται επιδέξια

στις σκιές των δέντρων

και με το φόβο της αυγής

που θα τον φανερώσει

μετράει τα δευτερόλεπτα

και τις στιγμές

βαρίδια

που κρέμονται

απ’τα πρησμένα μάτια του

παραμορφώνεσαι…

κι αργότερα

όλο ετούτο

που γίνεται σιγά σιγά

ένα βαρύ

σιχαμερό

γλοιώδες δειλινό

πρωί

και βράδυ

και απόγευμα

ένα πράγμα

σα ζελέ

και σε αποπαίρνει

και σε χλευάζει

και σε πικραίνει

όχι η απουσία

ούτε η απώλεια

μα ετούτος ο εσταυρωμένος

πόνος

στο γυμνό λόφο του εαυτού σου

με τους προδότες

δεξιά κι αριστερά

να τον περιγελούν

ε, και λοιπόν;

javad rooein

η άβυσσος της υποκρισίας…

 «…αλλ’εν πενία μυρία ειμί διά τήν τού θεού λατρείαν…»

Πλάτων, Απολογία Σωκράτους

 

Ό

λη η περιουσία του Σωκράτη υπολογιζόταν σε 5 μνάς. (6 Οβολοί = 1 Δραχμή, 100 Δραχμαί = 1 Μνά, 60 Μναί = 1 Τάλαντον). Έτσι αναφέρει ο Ξενοφών στο έργο του Οικονομικός. Γι’ αυτό τον λόγο τον συνέδραμαν οι φίλοι του και περισσότερο ο Κρίτων. 

Ο Σωκράτης ήταν φτωχός λοιπόν. Μνημονεύεται στους αιώνες και θα τον μνημονεύουν οι αιώνες αλλά στην εποχή του είχε την ανάγκη των φίλων του για να μπορεί να τα βγάζει πέρα. Δεν έπαψε ποτέ να με βασανίζει στο επίπεδο αυτό από τη μια η αναλογία του με τον Ιησού [όχι σε οντολογικό επίπεδο αλλά σε ηθικό αμιγώς] και από την άλλη η διαρκής και ατελεύτητη υποκρισία όλων των μετέπειτα γενεών… έχουμε πρότυπα ανθρώπους τους οποίους κάποτε σκοτώσαμε ή σταυρώσαμε… έχουμε πρότυπα ανθρώπους που ίσως να μην τους φιλοξενούσαμε ούτε για ένα βράδυ καθώς η φήμη τους ήταν αμφιλεγόμενη… που δεν θα τους κάναμε εύκολα συντροφιά γιατί ήταν περιθωριακοί, αλλόκοτοι, παράξενοι και βέβαια τρομοκράτες ανατρεπτικοί… πίνουμε νερό στο όνομα ανθρώπων που θελήσαμε να εξοντώσουμε γιατί ήταν ενοχλητικοί… μας υπενθύμιζαν το μέγεθός μας, μάς υπενθύμιζαν τη μικρότητα και την ουδενία μας… δεν τους θέλουμε αυτούς τους ανθρώπους, ας τους μνημονεύουμε τώρα που είναι πια ακίνδυνοι… ας γράφουμε βιβλία γι’αυτούς, ας τους έχουμε στις βιβλιοθήκες μας… ως εκεί…

Πόσο μεγάλη είναι αυτή η άβυσσος της υποκρισίας… κάποιες φορές σε πιάνει ίλιγγος..

Οκτώ χρόνια...

 

Πέρασαν 

πάνω απ’την ψυχή και το σώμα μου

όπως ένας στρατός

πάνω απ’το μαλακό χώμα

 

κι αυτό που ορθώνεται πλέον 

μοναχό

και ακέραιο

είναι το αίτημά μου εκείνο

το πρώτο

όταν ακόμα ανάσαινες

έστω και δύσκολα

αυτό που τότε ψιθύριζα τις μεγάλες νύχτες

εκείνου του καλοκαιριού

τις πιο μεγάλες της ζωής μου

 

να μην επιτρέψω να γίνεις σύμβολο

να μην καταδεχτώ

να κρυφτώ πίσω από διαφυγές

να μην σκορπίσω στους ανέμους

για να ‘θεραπευτώ’ από τον ατίμητο λυγμό του είναι…

 

κι ακόμη αδελφέ μου

το παλεύω…

Στα δυο χρόνια σου έγραψα τούτο...

Δυο χρόνια τώρα 

το φως μουδιάζει στ’απαλά σου χέρια

νομίζω αν υπήρξαν κάποτε ρυτίδες αλώβητης χαράς

έχουν χαθεί κι αυτές

 

δεν θέλω να σου γράφω στίχους πια

δεν σου χρωστώ ποιήματα

μια εξομολόγηση χρωστώ

και ο δολιοφθορέας πόνος 

με ακυρώνει κάθε φορά που την αφήγησή μου

ξεκινώ

και με σωπαίνει…

όμως είναι να γίνει 

μέσα μου έχει γεννηθεί

και τα φτερά της σαρκώνει η ετοιμότητα

να σε κοιτάζω θαρρετά

χωρίς να σε αναλώνω

και δίχως το γενναίο να υποκρίνομαι 

να σε υποδέχομαι φιλόξενα

ως και γαλήνια…

 

Δυο χρόνια τώρα

ποιος να το έλεγε

πως το φως που κάποτε αγάπησες

θα μουδιάζει στο απαλό σου χέρι…

 

 

10/8 τα στερνά γενέθλια

12/8 η εμπύρετη αναχώρηση…

shaped by a creative wind - Piet Flour

Το πατρώνυμο του Αυγούστου

Σε εποχές ήσυχες

εσύ ανήσυχος

ραντισμένος από έναν αλήτη ήλιο 

αυγουστιάτικο

να υποδέχεσαι τις ώρες

με τη μεγαλοπρέπεια του θανάτου

και τις στιγμές

με την αγιοσύνη της ζωής

σε εποχές ύποπτες

εσύ ανύποπτος

φυλακισμένος στο σώμα

ονειρεύεσαι

τη χώρα εκείνη της άχρονης σιωπής

τη μέρα εκείνη της ραστώνης

στον καθημέριο Αρμαγεδδώνα

το πρώτο βλέμμα

το ύστατο χαμόγελο

σε εποχές φλύαρες

εσύ σιγηλός 

φέρνεις στα χέρια φρούτα

και καλοκαίρια στα χείλη

και έχεις αθανατίσει τον αέρα που αναπνέεις

και δεν λυγίζεις

στη σκέψη της αιφνίδιας αρπαγής…

σε εποχές φόβου

άφοβος εσύ… 

August

janini (Zhana Topchieva)