Άνθρωποι των μη-χώρων…

Knight  Simona Carli

 

Τ

ο 2020, εν μέσω πανδημίας και όλων των τραγελαφικών που συνέβαιναν τότε και όλοι βεβαίως εύκολα ανακαλούμε, εμπνεύστηκα το κάτωθι κείμενο που με ελάχιστες διορθώσεις παραθέτω εκ νέου έχοντας με χρωματισμένα στοιχεία εκείνα τα αποσπάσματα που με ενδιαφέρουν απολύτως σήμερα -και πάντα.

Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν Άνθρωποι εσωτερικών χώρων. Ας διαβάσουμε εκείνες τις σκέψεις πάλι. Έχει σημασία για το γόνιμον του στοχασμού μας… Και ακολουθεί το επίκαιρον…

 

Δεν είναι τόσο απλό να συν-ταχθείς με την Τάξη. Με μια τάξη ομοίων, με μια σύνοδο δεσμευμένων και προσανατολισμένων στο Ορθοεπές Όντων. Τούτο απαιτούσε και πάντα θα απαιτεί μια δεδομένη και όμως ιδιαίτερη ποιότητα ηθικής και ενεργειακής προσκύρωσης σε κείνο το Ανώτερο ή Αγαθό συστατικής υπόστασης και όχι απλά φαντασιακής ενόρασης. Δεν αρκεί δηλαδή να επινοήσεις μια Τάξη του Αγαθού για να την υπηρετήσεις όπως ο Πάρσιφαλ τον Σκοπό. Δεν αρκεί γιατί εσύ δεν αρκείς. Δεν έχεις τα απαραίτητα μυητικά εχέγγυα. Κανένας διδάσκαλος σε καμιά εποχή δεν θα σου εμπιστευόταν αυτό το ιερό Έργο. Όμως και αν ακόμα δεν μπορείς να μετέχεις της δράσης, ακόμα και αν δεν είσαι επαρκής για να μαχηθείς στο πλευρό των αδελφών, μπορείς να συνοδοιπορείς. Μπορείς να ίστασαι, να είσαι παρών, να καταφάσκεις τούτη την ιερή δράση. Να μην είσαι πρόσκομμα, να μην αποτελείς σκάνδαλο για τους εργάτες του Φωτός. 

Γράφω υποκείμενος σε τούτη την εσωτερική εντατική κατάσταση καθώς παρατηρώ την –αναμενόμενη από δεκαετίες- ολίσθηση των πολεμιστών σε ανθρώπους εσωτερικών χώρων για να προστατευθούν υπερασπιζόμενοι ‘αγαθά’ όχι συστατικής αλλά βιοτικής φύσης που βεβαίως καταφάσκουν τον περίφημο ‘κοινό βίο’ και την ‘δημόσια υγεία’. Όμως, αναρωτιέμαι, ως τώρα δεν συνέβαινε κάτι ανάλογο; Ελήφθησαν ποτέ σοβαρά μέτρα υπέρ της περίφημης αυτής νεοπαγούς αναφόρτισης εννοιών όπως είναι η ‘δημόσια υγεία’ και τα ‘αγαθά του κοινού βίου’ όταν άνθρωποι πέθαιναν από ασιτία, εξάντληση, απαράδεκτα ως και ανύπαρκτα μέτρα προφύλαξης σε επικίνδυνες εργασίες ακόμα και κατάθλιψη και μαρασμό; Ενδιέφερε κανέναν το πόσο υποβαθμίστηκε η κάθε έννοια και κάθε ‘αγαθό’ που σήμερα θέτουν ως ‘ιερούς τόπους’ οι δακρύβρεχτοι ηγεμονίσκοι των πολιτικών μορφωμάτων που κυβερνούν αυτόν τον τόπο και όλους τους τόπους όταν τα απανωτά μνημόνια θέριζαν συντάξεις, έκοβαν φάρμακα από συνταγογραφήσεις, καταργούσαν επιδόματα επιβίωσης ανθρώπων με προβλήματα υγείας;

Αισθάνθηκε ποτέ κανείς την ανάγκη να εισέλθει στο πεδίο της μάχης του Ορθού Λόγου ενάντια στον Σκοταδισμό της α-νοησίας και της από-ιεροποίησης όλων των θεσμών που επί αιώνες συντήρησαν το ανθρώπινο γένος; Αισθάνθηκε ειλικρινά κανείς το ελάχιστο ρίγος αιδούς;

Βγήκε από τηλεοράσεως πρωθυπουργός να ‘κλάψει’ όταν συνάνθρωποί μας ακύρωναν την ύπαρξή τους και έκοβαν βίαια το νήμα της ζωής τους επειδή δεν μπορούσαν να διαθρέψουν εαυτούς και αγαπημένους αναλαμβάνοντας το ηθικό άγος μιας ολόκληρης κοινωνίας που πελαγοδρομούσε σε θάλασσες εαυτικού λυρισμού, πνευματικής ατροφίας και οραματικής καχεξίας; Οι πολεμιστές του φωτός παρέμεναν τότε μοναχικοί λύκοι να χλευάζονται από όλους, να απομονώνονται στα ιερά τους, να θρηνούν για το τετέλεσται που επίκειται να εκφωνήσει μια σταυρωμένη κοινωνία. Αθέατοι και αφανείς ήρωες, ταπεινοί και μελαγχολικοί ιππότες που αισθάνονταν το δυστοπικό όραμα ενός ερειπιώνα να τους εγγίζει.

Σήμερα μας καλούν να εγκολπωθούμε το δικό τους άγος για μια ακόμη φορά, να αποσυνδεθούμε από το χρέος της μάχης για την αυταξία του ανθρώπου, να οργανωθούμε ένδον συνωμοτώντας εναντίον της δράσης και αναμένοντας να διαλάμψει το φως της επιστήμης που θα λευκάνει το σκοτερό τοπίο και προσφέρει το θαυματουργό εμβόλιο ή φάρμακο. Ώστε μετά να συγκεντρωθούμε και πάλι σε πλατείες και δρόμους και φτωχοί, ηλίθιοι και φαρμακωμένοι επαρκώς να τραγουδούμε και να χορεύουμε για την ομορφιά της ζωής χωρίς κορονο-ιό αλλά με άφθονες ποσότητες ηλιθιο-ιών κάθε τύπου που επί αιώνες είναι η παρηγοριά και η πνευματική τροφή μας.

Άνθρωποι εσωτερικών χώρων πλέον το λοιπόν… και η Τάξη των Μεγάλων Όντων που δεν μας ήθελε ποτέ σε αναντιστοιχία με την Αρμονία και το Κάλλος, τώρα θα μας υποδεχθεί ως ‘υγιή’ απόβλητα ενός νοσηρού κόσμου… έτσι φαντασιώνονται κάποιοι αν μη τι άλλο… κάποιοι που την περίφημη μεταξίωση των αξιών έχουν αναρτήσει ως περίοπτα ρητά και τα προσκυνούν.

Ο μεγάλος ευεργέτης τούτης της δράσης είναι ο χρόνος… κι αυτός που αφαίρεσε από τον δειλό το τελευταίο του όπλο απέναντι στο παράλογο, μεθίσταται πλέον ως ποιητής σε μια άλλη τάξη πραγμάτων και συστατικών αγαθών…

Κανείς δεν μας περίμενε, κανείς δεν ξέρει ότι υπάρχουμε… είμαστε έγκλειστοι στα πνιγηρά υπαρκτικά μας δώματα και ανασαίνουμε τον αναιμικό ήλιο της δοξολογημένης ήττας μας.

Άνθρωποι εσωτερικών χώρων… εσαεί…

 

Τι έγινε από τότε; Μονάχα λίγα χρόνια πέρασαν κι όμως το χάσμα βάθυνε, η εντροπή και η εντροπία μεγάλωσαν, η αλητεία θεσμοθετήθηκε, η καταβύθιση μιας ολόκληρης κοινωνίας στην αγωνιώδη και εργώδη προσπάθεια εξασφάλισης κάποιων ακόμη επιδομάτων και ‘pass’ έγινε αυτοσκοπός και… ιερό χρέος. Και οι αντίθετες φωνές; Τα αναστήματα των ‘πνευματικών ανθρώπων’ απέναντι στο αίσχος που καθημερινά βιώνουμε, την κατά μέτωπο επίθεση του κυβερνητικού κυνισμού στον ανθρωπισμό και στην ίδια την ιερή έννοια της αξιοπρέπειας; 

Μόνον η σιωπή…

Γράφω τότε για τον χρόνο πως είναι ο μόνος ίσως ευεργέτης… δεν είμαι βέβαιος αν είμεθα δεκτικοί και φιλόξενοι ούτε για τον χρόνο πλέον. Μόνο οι πενταροδεκάρες και οι επιδοματικές πολιτικές που καθιστούν τους ανθρώπους της εργασίας που ήταν κάποτε υπερήφανοι και μαχητικοί σε ζήτουλες του αισχίστου είδους, μονάχα αυτά που πετούν από το τραπέζι ως αποφάγια στα λιμασμένα κυνάρια, μονάχα αυτά δυστυχώς βλέπω να ανθοφορούν και να θεριεύουν.

Και ο κυνισμός που ανέφερα πριν, αυτό που για το πνεύμα είναι ό,τι ο καρκίνος για το σώμα, έχει λάβει τις διαστάσεις σύγχρονου θεού. Από στόματα κυβερνητικών αξιωματούχων που έχουν το ανάστημα και το κύρος που εμείς τους έχουμε δώσει, εκπέμπονται πλέον μηνύματα που απαξιώνουν και αυτή την ίδια την αξιοπρέπεια του να είσαι. 

Μα το να είσαι δεν σημαίνει ότι υπάρχεις, θα μας πουν οι μεγάλοι της Υπαρξιστικής Σχολής φιλόσοφοι. 

Την ύπαρξή σου την κερδίζεις. Μπορεί η ζωή να σου δόθηκε -από αυτή την Μυστική Ιεραρχία που άρχει και εποπτεύει όλων- αλλά όχι και η ουσία. Διότι η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Και αυτό πάει να πει ότι είμαστε καταδικασμένοι ως ελεύθεροι ή πλάνητες του Αχανούς να διεκδικούμε κάθε ημέρα τον εαυτό μας και την ύπαρξή μας. Και το πως γίνεται αυτό είναι θέμα άλλων αναρτήσεων. Η αμέσως προηγούμενη, επί παραδείγματι, για τον προσωπικό δρόμο έχει την εισφορά της στο ζήτημα.

Ως τότε; Θα ερωτήσει ο καλόπιστος αναγνώστης. Ως τότε τι είμαστε;

Ως τότε δεν είμαστε όχι απλώς άνθρωποι ‘εσωτερικών’ χώρων αλλά διολισθαίνουμε στην αμέσως κατώτερη βαθμίδα και αν δεν αποφασίσουμε να πράξουμε -και όχι απλά να δράσουμε- μεταρσιωνόμαστε σε ανθρώπους μη-χώρων.

Που πάει να πει την εντροπή του Όντος…

 

Και θα επανέλθω…

Ο προσωπικός δρόμος...

Λοιπόν

ο προσωπικός δρόμος δεν είναι μια απλή υπόθεση

δεν είναι πως σηκώνεσαι ένα πρωί και λες «αυτό θέλω να κάνω, αυτό θέλω να είμαι» και πάει και τελείωσε. Αυτά τα προπαγανδίζουν φτηνιάρικες αμερικάνικες ταινίες της συμφοράς («θετική σκέψη», «βάλε ένα στόχο και κυνηγήσέ τον», «πες, έχω ένα όνειρο και πάλεψε να το υλοποιήσεις» και όλα αυτό το σκουπιδαριό που έχει περάσει και στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αλώνει συνειδήσεις ωσάν την πανούκλα)

ο προσωπικός δρόμος είναι μια ολόκληρη αφήγηση αλλά και μια ex nihilo κατασκευή του κόσμου

όλα να γκρεμιστούν και να φτιαχτούν απ’την αρχή, καθώς θα έλεγε και κείνος ο καταραμένος ποιητής… 

και το πιο φοβερό είναι πως σ’αυτό το πανηγύρι καταστροφής, δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν… και τίποτα… ούτε και τον εαυτό σου!

δεν θα είσαι δηλαδή ο αρχι-μηχανικός που θα εποπτεύει των συνεργείων και θα δώσει κάποια στιγμή την εντολή και θα πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά για να σωριαστεί το πολυώροφο κτήριο… 

δεν μπορείς να γεννήσεις τίποτε αν επιμένεις στην ψευδο-ακεραιότητά σου και τις υποτιθέμενες ‘αξίες’ σου…

ποιες είναι αυτές οι αξίες;

πως τις ‘απέκτησες’;

τις κατέκτησες ή έγιναν ενέσιμες και σε δόσεις;

με τι βαθμό επίγνωσης και ωριμότητας τις έλεγξες, τις πέρασες από τις απαιτούμενες εσωτερικές δοκιμασίες και τελικά, τις έκανες σημαίες στο μπαλκόνι σου;

στο εσωτερικό σου μπαλκόνι έστω;

γιατί υπερασπίζεσαι ένα κάστρο που κάποιοι κάπου κάποτε έφτιαξαν εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες;

τι σχέση έχεις εσύ με αυτούς;

τι σχέση έχει το δικό σου σύμπαν με τους καταρρέοντες πολιτισμούς και τις χαμένες Ατλαντίδες άλλων εποχών;

πως θα μπορέσεις να διακρίνεις τον δικό σου, πραγματικά δικό σου δρόμο αν δεν έχεις το βλέμμα;

το ότι έχεις μάτια δεν σημαίνει ότι έχεις βλέμμα

για να αποκτήσεις το βλέμμα σημαίνει ότι έχεις δεσμευτεί απέναντι στο Απόλυτο και έχεις αποφασίσει να παρατήσεις τα δεκανίκια του πεπερασμένου και εφικτού…

αν δεν φτάσεις σε κάποιο τέρμα δεν έχει καμία σημασία

σημασία έχει ότι θα έχεις κερδίσει το προνόμιο να βλέπεις…

νομίζω πως αν γυρνούσε κάποια χρονική στιγμή ο Ιησούς και έβλεπε τις ανοησίες που έκαναν οι ‘απόστολοι’ θα τους έριχνε μια γερή κατσάδα… 

ένας μεγάλος διδάσκαλος δεν παύει να είναι κι αυτός αναλώσιμος… είναι πατερίτσες… φτάνει πια με τις πατερίτσες τις δικές μου, θα τους φώναζε… δεν έχετε πια δικά σας πόδια; Δεν έχετε; Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από μένα… προχωράτε εσείς πλέον… προχωράτε!

Ο διδάσκαλος και ο κάθε διδάσκαλος είναι μια γέφυρα… δεν θα μείνεις στη γέφυρα σαν βλάκας σε όλη σου τη ζωή να απολαμβάνεις το τοπίο ολόγυρα… περνάς τη γέφυρα και πάς παρακάτω… κι αν είναι να σε φάνε τα θηρία… να σε φάνε! 

έχει σημασία όμως

να εγκαταλείψεις και τον κυνισμό

δεν μπορείς να δεις την ομορφιά όταν είσαι δηλητηριασμένος…

και ο κυνισμός σε δηλητηριάζει και σε πλημμυρίζει σχεδόν ηδονικά

τον εγκαταλείπεις

γιατί σε τοξικό περιβάλλον δεν ανθίζει το βλέμμα

Ο προσωπικός δρόμος δεν είναι ο δρόμος της ασφάλειας, της βολής, της ακηδίας… ο προσωπικός δρόμος είναι μια διαρκής αναμέτρηση με το Αγνωστο… και ποιος θέλει το Αγνωστο όταν του έχουν σερβίρει έτοιμο οι άλλοι το γνωστό;

Αν θα ήθελα μια συμβουλή από κάποιον πνευματικό κάποτε, αυτή θα ήταν «να μην μου ξανάρθεις! Αν μου έρχεσαι και ξανάρχεσαι σημαίνει ότι κι εσύ κι εγώ τα κάναμε θάλασσα!»

Να σηκωθείς ένα πρωί και να πεις, «με λένε Αντώνη και είμαι καλά» αυτό δεν είναι προσωπικός δρόμος

Να είσαι ήδη εν εγρηγόρσει πριν έρθει το πρωί και να ιχνεύεις το άπειρο μέσα στη σιωπή, σημαίνει ότι έχεις πάψει να φλυαρείς και… ακούς… και βλέπεις…

Αυτό είναι ο προσωπικός δρόμος…

Ζήτημα ύψους...

[κάποιες σκέψεις…]

Nicholas Javed
Come and Get Me

 

Θεωρώ ότι δεν είμαι εκτός πυρήνα αν ισχυριστώ ότι βάσει του ελληνο-ρωμαϊκού κοσμοειδώλου –σε μια αναγκαστικά πεπλατυσμένη και γενικευμένη θεώρηση- ο ‘κόσμος’ ισορροπεί ή ανισορροπεί μαζί με τον άνθρωπο. Η ατομική ευθύνη είναι ταυτόχρονα και συλλογική, η κοινοτική είναι ταυτόχρονα πολιτική και η πολεμική είναι μαζί και επιβιωτική-ειρηνική. Τούτο, σε μια πρόχειρη συλλογιστική, σημαίνει απλά πως ο μη στρεφόμενος ένδον αλλά ο καλά αγκυρωμένος από την Τάξη και την Ιεραρχία άνθρωπος δεν είχε να φοβηθεί ή να απελπιστεί από τίποτε αφού δεν επρόκειτο για την εξύψωση ή καταποντισμό του ‘εαυτού’ αλλά το προχώρημα, την προαγωγή του Όλου. 

Μπορεί να το κατανοήσει αυτό ο μετά τον Λοκ άνθρωπος, ο μετά την περίφημη ‘αποδεσμευμένη νόηση’ άνθρωπος; Μπορεί ο σημερινός άνθρωπος, όλοι εμείς οι δοξολόγοι του εκφρασιοκεντρισμού να κατανοήσουμε ότι κάποτε ο κάθε ένας, η κάθε μονάδα, το ‘άτομο’ ήταν υπεύθυνο για το Όλο, όχι γιατί εκπαιδεύτηκε, έμαθε και εφαρμόζει στην πράξη αλλά γιατί γεννήθηκε και ζει έτσι και όχι διαφορετικά; 

Για να ξεκαθαρίσω το τοπίο, δεν είμαι καθόλου ενάντια στον ‘έλλογο πράκτη’ του υποκειμενιστικού σύμπαντος. Δεν θα είχαμε ούτε επιστήμη ούτε τέχνη, δεν θα είχαμε καμιά θεώρηση αυτονομίας διαφορετικά. Οι άνθρωποι του χθες ζούσαν υπό την απόλυτη ετερονομική αρχή της ‘αλυσίδας’ που ενώνει τα πάντα, από το πετραδάκι στην παραλία ως τον Μέγα Όλυμπο… όμως η αναστροφή του κώνου τείνει πλέον να καθορίσει και τον πάταγο της πτώσης του.

Ο έλλογος και υπεύθυνος, ο μετα-μετα μοντέρνος αυτονομημένος και ‘δικαιωματικά’… δικαιωμένος άνθρωπος δεν έχει αναφορές άλλες από τον εαυτό του. Ας σκεφτεί κανείς πόσο τρομακτικό είναι αυτό… το ρίγος είναι αρκετό να δικαιολογήσει την πανούκλα της κατάθλιψης και των κρίσεων πανικού. 

Η απάντηση δεν είναι η εκ νέου αναστροφή κανενός κώνου. Η απάντηση, υποχρεωτικά πλέον –και μετά τον Αυγουστίνο και τους Καππαδόκες Πατέρες οπωσδήποτε- θα δοθεί πάλι ένδον… εκεί στραφήκαμε κάποτε, από κει ξεχύθηκε η κόλαση, εκεί θα αναζητηθεί η απάντηση…

Ζήτημα ύψους είναι, πράγματι… και βάθους… γιατί μετά τους ψυχαναλυτές μάθαμε ότι έχουμε και ‘εσωτερικό βάθος’… ζήτημα ιλίγγου είναι… και αντοχών να τον αντέξουμε… ποιον; 

Τον εαυτό μας ίσως που ‘έριξε μπόι’ μεγαλύτερο απ’όσο του αναλογούσε…

Το περπάτημα στο κενό...

Π

ερπατούσαν μέσα στη σιωπή. Όχι την εσωτερική. Οι σκέψεις, εργώδεις και ακάματες δεν τους άφηναν στιγμή σε κάποια αδράνεια.

Είχαν να συναντηθούν πολύ καιρό και απολάμβαναν ο ένας την παρουσία του άλλου. Το να απολαμβάνεις την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου είναι μια εμπειρία ανεκτίμητη και μπορεί να σε ευεργετήσει πολλαπλά. Είναι σαν θεραπεία, σαν πλύσιμο ψυχής, σαν κάθαρση. Καθώς όταν δεν υπάρχει η ένταση της ερωτικής διεκδίκησης ούτε η αγωνία για την προσποίηση, την υπόκριση, την παράσταση για την ικανοποίηση των εικόνων, όλα είναι όμορφα και ροϊκά. Ο κάθε ένας είναι… απλά είναι και όντας ελεύθερος να είναι, μπορεί να εκδιπλώσει σκέψεις και συναισθήματα χωρίς την τρομοκρατία της επίκρισης.

Κάποια στιγμή σταμάτησαν και κάθισαν σε δυο μοναχικές καρέκλες μιας καφετέριας που ήταν κλειστή. Ίσως να ήταν εκτός λειτουργίας πια καθώς η ώρα δεν ήταν τόσο προχωρημένη για να δικαιολογεί αυτή την εγκατάλειψη. Όμως αυτές οι δυο καρέκλες έμοιαζαν να έχουν τοποθετηθεί εκεί γι αυτούς. Κάθισαν και είχαν θέα στον ήσυχο κόλπο. Υπήρχε ακόμη νηνεμία αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ. Σιγά σιγά σηκωνόταν μια νυχτερινή αύρα από τα δυτικά.

 

Η ήττα… αυτή μάς κατέστρεψε… είπε ξαφνικά εκείνη και στο άκουσμα των δυο τόσο δυνατών λέξεων μελαγχόλησε… δυο βαριές λέξεις που σε μια τόσο μικρή φράση – έστω κι αν υπήρχε παύση ανάμεσα - έμοιαζαν με κοτρώνες δεμένες με σχοινί που την βύθιζαν.

Δεν μας κατέστρεψε η ήττα, της αντιγύρισε εκείνος λες και ήθελε να πιάσει το σχοινί και να τραβήξει την πέτρα προς τα πάνω. Η ηττοπάθεια μας κατέστρεψε… αυτή ίσως… Ήξερε πως έπρεπε να της μιλήσει, να της αναλύσει τα δεδομένα, να της κρατήσει την προσοχή ενεργή… αυτό συμβαίνει όταν πάψουμε να είμαστε σιωπηλοί. Το δώρο της επικοινωνίας όταν μιλάμε φωναχτά είναι πως ακούμε τον εαυτό μας και αυτό είναι μια πιστοποίηση ύπαρξης, ανάσας, συνέχειας… αφού μπορούμε να ακούμε, να μιλάμε, να επικοινωνούμε με άλλους, δεν είμαστε αποκλεισμένοι, η ελπίδα είναι ζωντανή, έχουμε ακόμα ανοιχτό τον δρόμο μπροστά μας. Ξέρεις λοιπόν ποια είναι η βασική διαφορά της ήττας από την ηττοπάθεια; Η πρώτη είναι αφετηρία αλλαγών που μπορούν να σε βγάλουν στο ξέφωτο. Η δεύτερη είναι όταν έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να βρεις το ξέφωτο και έχεις χαθεί στο σκοτάδι του εαυτού σου. Φοβόμαστε την ήττα αλλά θα έπρεπε να ανησυχούμε για την ηττοπάθεια. Και δεν μπορούμε να πάψουμε να ανησυχούμε, κάθε μέρα, κάθε στιγμή… τόση ενέργεια, αν το καλοσκεφτείς, τόση ενέργεια σπαταλημένη για να σηκώνουμε την κοτρώνα από το βυθό για να μην μας παρασύρει… και την ίδια στιγμή έχουμε τα φτερά μας κλειστά… και αυτά ατροφούν, ξεφτίζουν, πεθαίνουν… γι’ αυτά θα έπρεπε να ανησυχούμε…

Έμεινε σιωπηλή εργαζόμενη τα όσα είχε ακούσει… τη συναντούσαν μέσα της αλλά από την άλλη, δεν μπόρεσε να μην ξεφυσήσει απελευθερώνοντας συσσωρευμένη πίεση… Οι σκέψεις αυτές δεν ήταν πρωτότυπες, δεν ήταν μια συνταρακτική αποκάλυψη. Όλα τούτα τα είχε σκεφτεί κι εκείνη πολλές φορές. Όμως, έχει διαφορά να τα ακούς από κάποιον άλλο. Ακόμα και η μεγαλύτερη κοινοτοπία μπορεί να σε σοκάρει όταν ειπωθεί την κατάλληλη στιγμή από τον κατάλληλο άνθρωπο. Είναι σα να ξεκλειδώνουν οι λέξεις ό, τι περιέχουν και επιτρέπουν την εισδοχή σε βαθύτερους πυρήνες του είναι. Λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, αγάπη, ζωή, θεός, θάνατος, μοναξιά, μπορούν για χρόνια ολόκληρα να είναι σύμβολα πάνω στο χαρτί, απλοί κώδικες συνεννόησης και ξαφνικά να αποκτήσουν ένα τρομερό περιεχόμενο, να λάμψουν σαν μαγικά τάλισμαν φορτισμένα με την προαιώνια ενέργεια που ήρθε η στιγμή να δείξει τη δύναμή της…

Νομίζω ότι μας κάνει καλό που συζητάμε, έτσι δεν είναι; τη ρώτησε.

Ναι… μερικές φορές αισθάνομαι πως ξεδιψάω από τούτες τις συναντήσεις μας και όταν περάσει καιρός που είμαστε χώρια, η δίψα με καταλαμβάνει ξανά… σιωπηλά όμως και ύπουλα…

Ξέρω τι εννοείς, της είπε με ειλικρίνεια. Όλοι οι μοναχικοί άνθρωποι θα συμφωνούσαν μαζί σου. Κι όμως, είναι οι μοναχικοί που εκτιμούν περισσότερο απ’όλους τη σημασία της επικοινωνίας. Κάθε λέξη είναι ακριβή, κάθε συλλαβή ακόμα… μετά από χρόνια καταλαβαίνει κανείς πόση αξία έχει η ουσιαστική επικοινωνία και αναρωτιέται για τα νεανικά του… φεστιβάλ φλυαρίας!

Ήσουν κι εσύ φλύαρος στα νιάτα σου; τον ρώτησε θέλοντας να τον πειράξει λίγο. Αποκλείεται. Δεν το πιστεύω.

Ναι, μιλούσα πολύ, ρωτούσα συνεχώς, δεν έβαζα γλώσσα μέσα μου. Όμως άκουγα κιόλας. Πήγαιναν μαζί αυτά.

Από τότε;

Σχεδόν από τότε.

Ήσουν δηλαδή ένας νέος με… γεροντική σοφία;

Θα έλεγα μάλλον πως ήμουν ένας γέρων που τους ξεγελούσε όλους η νεανική του εμφάνιση.

Γέλασαν εγκάρδια. Εκείνος έβγαλε να καπνίσει. Τον παρακολουθούσε σιωπηλή.

Απόψε… νομίζω είσαι περισσότερο σιωπηλός απ’ό,τι συνήθως… ίσως σε μελαγχόλησα εγώ με τον αφορισμό μου… για την ήττα εννοώ… του είπε.

Ξέρω πως τούτο το γεγονός σε απασχολεί χρόνια τώρα… το θυμάμαι από τότε που πρωτοανταμώσαμε κιόλας… μιλούσες απλά με μεγαλύτερο πάθος για ‘τα ενάντια’ και για τα ‘δίπολα’ τότε… είχες όμως εισχωρήσει ήδη βαθιά στην ερμηνεία των συμβόλων και βέβαια αυτές οι καταδύσεις δεν μένουν χωρίς συνέπειες.

Ναι… εγώ τις έλεγα ‘καταδύσεις’, εσύ προτιμούσες να τις λες ‘καταρριχήσεις’… υπάρχει μια σημαντική διαφορά που την κατάλαβα καιρό μετά.

Και τι ανακάλυψες;

Πως η μέγιστη διαφορά τους είναι… η βαρύτητα… ή μάλλον, η άνωση… τούτο που είναι προφανές σε μια κατάδυση είναι απόν στην καταρρίχηση… αντίθετα εκεί κυριαρχεί η βαρύτητα…

Και τι είναι αυτή η άνωση που ανέφερες; τη ρώτησε.

Η αντίσταση του είναι να προδώσει τα μυστικά του. Η άρνηση ενός βαθύτερου τμήματός μας να αποκαλύψει πράγματα, να φωτίσει διαμερίσματά του, να μας βοηθήσει…

Η άρνηση, επανέλαβε εκείνος συμφωνώντας.

Ναι… στην κατάδυση επιχειρούμε εμείς την ψηλάφηση στα έγκατα, στην καταρρίχηση έχουμε την απρόσμενη συνδρομή της… βαρύτητας του είναι. Θυμάμαι πως το είχες αναλύσει αυτό κάποτε αλλά δεν είχα κατανοήσει σχεδόν τίποτα. Όλα αυτά μου φαίνονταν ασκήσεις επί χάρτου περισσότερο παρά βιώματα από… το μέτωπο.

Και ως βαρύτητα του είναι τι ορίζεις λοιπόν;

Ότι ναι μεν στην καταρρίχηση υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ‘τραυματισμού’, να γκρεμιστείς από ένα μεγάλο ύψος, να τσακιστείς, να χαθείς για πάντα, όμως μπορείς να εκμεταλλευτείς τον παράγοντα της μνήμης και του χρόνου. Ενώ στις καταδύσεις αυτός είναι εχθρός, εδώ είναι σχεδόν ‘φίλος’.

Και την άνωση όμως μπορείς να την εκμεταλλευτείς, σωστά; συνέχισε εκείνος και ένιωσε πως η βραδιά είχε αρχίσει να ζωηρεύει.

Δεν ξέρω… δεν το έχω επιτύχει ακόμα αυτό… πώς μπορείς;

Αν πάψεις να αντιστέκεσαι.

Ναι… αλλά…

Αν ‘υποκριθείς’, αν ‘προσποιηθείς’ πως είσαι ένα ‘νεκρό φορτίο’… τότε θα επιταχύνεις την κατάδυσή σου…

Δεν του είπε τίποτε.

Σου αρέσουν τα καρτούν;, τη ρώτησε ξαφνικά

Ναι, απάντησε χαμογελώντας εκείνη.

Θυμάσαι εκείνα με τον road runner και το κογιότ; Που σε όλα τα επεισόδια το κογιότ τον κυνηγά, επινοεί τρόπους να τον γραπώσει αλλά ο road runner πάντα κερδίζει;

Ναι, βέβαια… είναι από τα αγαπημένα μου… και συμπαθούσα πάντα το κογιότ…

Με ένα του νεύμα συμφώνησε κι εκείνος.

Θυμάσαι κάποιες σκηνές που το κογιότ τρέχοντας, περνάει την άκρη ενός γκρεμού, συνεχίζει να τρέχει στον αέρα και ξαφνικά… πέφτει στο κενό;

Ναι, βέβαια…

Έχεις παρατηρήσει πότε πέφτει; Μπορείς να ανακαλέσεις αυτές τις σκηνές;

Ναι… πέφτει όταν… συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει…

Μερικές φορές σ’αυτά τα καρτούν κρύβονται ολόκληρα μαθήματα εσωτερισμού που θα χρειάζονταν ώρες ανάλυσης. Πράγματι λοιπόν, το κογιότ γκρεμίζεται ακριβώς τη στιγμή που ‘επιστρέφει’ από το ταξίδεμά του… ας πούμε τη στιγμή που η εγρήγορσή του επαναδιατυπώνει τις συντεταγμένες του πραγματικού κόσμου… ενώ για λίγο η βαρύτητα είχε εξαφανιστεί, οι φυσικοί νόμοι επιστρέφουν και…

Σε όλα τα καρτούν υπάρχουν ανάλογες σκηνές νομίζω, είπε εκείνη. Θυμάμαι τώρα κάποιες με το Μπάγκς Μπάνι, το Ντάφι και άλλους. Άρα, είναι κάτι που έχει μια μεγαλύτερη σημασία. Σωστά;

Οι δημιουργοί αυτών των ταινιών ήξεραν πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε. Πίσω από τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες των ‘αφελών’ πρωταγωνιστών, κρύβονται αλήθειες για πολλά θέματα που αργότερα συνειδητοποιούμε. Όπως ακριβώς τα μεγάλα παραμύθια, όπως η Χιονάτη, είναι συγκλονιστικές και ολοκληρωμένες αφηγήσεις μυητικού χαρακτήρα. Αυτές οι ταινίες με τα κινούμενα σχέδια, δίνουν στους δημιουργούς βαθμούς ελευθερίας έκφρασης που δεν έχουν σε άλλα πεδία.

Αυτό όλο δεν μοιάζει με την παραίνεση του Δον Χουάν στον Καστανέντα πάνω από τον γκρεμό; Όταν του λέει ‘πέτα, έχεις φτερά, άνοιξέ τα και πέτα’; Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη και πώς αλλά…

Κάπως έτσι… αλλά ας μην το ανοίξουμε όλο το θέμα απόψε καθώς είναι τεράστιο… ας γυρίσουμε στην κατάδυση…

Στην προσποίηση πως είμαι ένα ‘νεκρό’ φορτίο και βυθίζομαι;

Ακριβώς… είναι κάτι ανάλογο με το περπάτημα του κογιότ στον αέρα… μονάχα που εδώ συνειδητά ξεγελάμε το νου… αυτή είναι η διαφορά…

Και ο νους ξεγελιέται;

Για λίγο… όσο μας χρειάζεται για να καταδυθούμε σε κείνους τους πυρήνες που υπάρχει το έμπυρο υλικό που μας ενδιαφέρει. Εάν χάσουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας όμως…

Ο νους θα μας πάρει χαμπάρι…

Και βέβαια θα μας ανεβάσει ξανά στην εγρήγορση… όπως αντίστοιχα αλλά αντίστροφα κάνει με το δύστυχο το κογιότ… το επαναφέρει στην τάξη και…

Πάρτον κάτω…

Ναι…

Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι…

Αλήθεια… είναι ‘εύκολο’ μονάχα όταν κοιμόμαστε… εκεί όμως εισερχόμαστε στις περιοχές του ασυνειδήτου, των ονείρων κλπ. Αλλά είναι κάτι ανάλογο βέβαια.

Δηλαδή η κατάδυση τελικά είναι ένα είδος διαλογισμού;

Ένας ‘ονειρικός διαλογισμός’ θα μπορούσα να πω. Όμως και αν δεν έχει απόλυτη επιτυχία δεν πειράζει. Δεν έχουμε Ολυμπιακούς Αγώνες εδώ για να διεκδικούμε μετάλλια. Εργαζόμαστε με το είναι μας και το κάνουμε όταν και αν και όσο θέλουμε… μερικές φορές η εργασία γίνεται από μόνη της…

Όλο αυτό μου θυμίζει και τον Επίκουρο… ‘λάθε βιώσας’… μια μυητική ανάγνωση του Επίκουρου είναι αυτή η δράση της… παραφύλαξης; …νομίζω πως συνδέονται όλα αυτά…

Φυσικά συνδέονται… επειδή δεν έχουμε εποπτεία του δικτύου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει… αν δεν συνδέονται τότε εμείς τώρα δεν είμαστε εδώ, δεν υπάρχουμε… όχι θεωρητικά, δεν υπήρξαμε ποτέ… όμως νομίζω πως είπαμε αρκετά γι απόψε…

Είχε περάσει η ώρα. Έπρεπε να αποχαιρετιστούν. Σηκώθηκαν και περπάτησαν ξανά σιωπηλοί μέσα στη νύχτα.

Και πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου...

Πίσω δε γυρνώ

Και τώρα έχετε γεια…

Και πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.

Πάω να καώ στις πυραμίδες του χαρτιού

που γέμισα με τους θυμούς και τα τραγούδια μου.

Πάω ν’απλώσω τις παλάμες στο σταυρό

που φτιάξανε τα χέρια μου τα ίδια.

Και πάλι έχετε γειά:

Ξυπνήματα, τρυγήματα, τραγούδια.

Μεθύσια, φωσφορίσματα, μετάξια

και βραδινά φιλιά.

Εγώ πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα,

ίσκιους που δεν έδιωξα,

τρόμους που δε σκότωσα,

φράχτες που δεν γκρέμισα.

Το ξέρω. Πως πίσω μου άφησα,

το βιβλίο της αγάπης αξεφύλλιστο,

το μήλο της ζωής αδάγκωτο.

Τα ξέρω όλα. Μα πίσω δε γυρνώ.

Όμως… Ήσυχα ήταν όλα πρώτα.

Ήσυχα σαν μέλι, σαν τ’ασάλευτο νερό.

Η ζωή μια γιρλάντα, εξωτική,

μια παιδική χαλκομανία.

Κι όλα… όλα… όλα

μια πλήξη, μια νάρκη, μια ξεγνοιασιά.

Μα μια πέτρα… Με ξύπνησε απ’τον ύπνο

μια πέτρα πού’πεσε απ’τον ώμο ενός εργάτη

και με χαστούκισε ο ιδρώτας του.

Και τότε… άφησα πίσω μου τον αιώνα που με χώριζε

και δρασκέλισα την αλλέα με το συρματόπλεγμα.

Και το’ξερα. Από την πρώτη στιγμή το’ξερα.

Πως η μέρα μου θα’ταν γεμάτη ραβδισμούς

κι η νύχτα μου γεμάτη εφιάλτες.

Πως το τραίνο που’χα πάρει

κάνει στάση μόνο στο Γολγοθά.

Τα’ξερα όλα. Μα πίσω δε γυρνώ.

Ήξερα ακόμη… Πως μόλις υψώσω το κεφάλι

θα τρέχαν οι κρεμάλες.

Μόλις ύψωνα τα χέρια

θα τρέχαν οι χειροπέδες.

Πως μόλις σήκωνα φωνή

θα’ταν σαν να σήκωνα το σακκάκι

για να μου πετύχουν καλύτερα την καρδιά.

Τα’ξερα όλα… Μα πίσω δε γυρνώ.

Κι ήξερα ακόμη...

Πως δεν θ’ακούσω ούτε ένα ‘ευχαριστώ’

Μα εγώ ωστόσο ευχαριστώ.

Ευχαριστώ για το ξύδι και για το μέλι.

Για την χλόη και για το νέκταρ.

Μα προπάντων – ευχαριστώ

για το ‘ευχαριστώ’ που δεν άκουσα.

Μενέλαος Λουντέμης, Το σπαθί και το φιλί

Κάθε γεγονός ζωής είναι και γεγονός θανάτου...

 [κάποιες σκέψεις για την αφήγηση και τη γραφή]

 

Le lecteur  eric drigny

 

Κ

άθε φορά που μιλά κανείς για τη ζωή του, προσκαλεί το θάνατο… κάθε φορά που αφηγείται το βίο του, αναπολεί το παρελθόν, το γεφυρώνει με το παρόν και στοχάζεται το μέλλον, επικαλείται το τέλος του. 

Και κάθε φορά που κάποιος γράφει για τη ζωή του, τα παιδικά του χρόνια, τις αναμνήσεις του, είναι για να ξορκίσει το θάνατο. Έχει έρθει τόσο κοντά του που αισθάνεται το ρίγος στη ράχη του είναι του. Μιλώντας τον έφερε πολύ κοντά του, γράφοντας προσδοκά να τον… αναχαιτίσει… να τον ξαναστείλει σε ένα αδιόρατο ‘κάποτε’…

Τούτη η διαλεκτική δεν είναι παράξενη. Κάθε γεγονός ζωής είναι και γεγονός θανάτου. Δεν γίνεται διαφορετικά. Κάθε υπαρκτικό γεγονός εμπεριέχει και τις δυο διαστάσεις, του είναι και του μη-είναι ή αν θέλουμε να το πούμε αλλιώς, του όντος και του μη-όντος. Η ύπαρξη και η ανυπαρξία διυπάρχουν σε μια ατελεύτητη διαλεκτική και τούτο δεν σταματάει ούτε μπορεί να αλλάξει ποτέ.

Μιλώντας και αναστοχαζόμενοι, ενθυμούμενοι και αφηγούμενοι τείνουμε να ολοκληρώσουμε μια πορεία. Γράφοντας κάνουμε το αντίθετο. Παίρνουμε την απόσταση από το τέλος. Θέλουμε να ανακτήσουμε την εποπτεία, να ξαναπάρουμε τα γκέμια στα χέρια αν και ποτέ δεν κρατούσαμε γκέμια… είχαμε την ψευδαίσθηση όμως…

Μιλώντας, ξεχνιόμαστε, αφηνόμαστε και το άνυσμα επιταχύνει την πορεία του προς τον στόχο. Γράφοντας, κάποιος ‘άλλος’ αναλαμβάνει τον έλεγχο, η ολίσθηση προς το τέλος ‘επιβραδύνεται’, οι ελευθερίες του ταξιδιού δεσμεύονται…

Δεν μας αρέσει η διαδικασία του ελέγχου αλλά είναι σημαντική. Προτιμούμε την ολίσθηση, το γλίστρημα ανάμεσα στις εποχές, τους ανθρώπους, τις αναμνήσεις. Έτσι όμως εγκαταλείπουμε τον έλεγχο των όρων μετάβασης. Κι αυτό μας οδηγεί σε έναν μη-τόπο… 

Και οι δυο δράσεις ενέχουν την αλήθεια και το ψεύδος του κόσμου που τις περιέχει. Γιατί αυτός τις γεννά και αυτός τις ορίζει. 

Μα ετούτο είναι ζήτημα κάποιας άλλης ανάλυσης…

Η καρδιά μάς σώζει με την αλήθεια...

Ελιγμοί εσωτερικής δράσης

Ο νους

μάς τιμωρεί με τις πραγματικότητες

Η καρδιά

μάς σώζει με την αλήθεια

αν δεν εμπιστεύεσαι να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πώς τολμάς να τον κρίνεις για τη σιωπή του;

αν δεν έχεις ψυχή για να ψηλαφήσεις το ανάγλυφο του άλλου, πώς τον αρνείσαι;

αν δεν ξοδεύεις ούτε μια στιγμή για να υποδεχτείς τα συναισθήματα του άλλου, πώς επαίρεσαι για την ευαισθησία σου;

αν δεν έχεις την ελάχιστη τόλμη να υπερβείς ούτε για ένα απόγευμα το εγώ σου, πώς απαιτείς το κυκλώπειο θάρρος από τον άλλο να σε αγαπήσει;

Στην αρχή κάθε δρόμου που ξεκινά από σένα, μονάχα εσένα μπορείς να εμπιστευτείς.

Αν στο τέλος του δρόμου που ανταμώνεσαι με τον άλλο, εξακολουθείς να κουβαλάς ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε θα ανταμώσεις πάλι εσένα…

The Life of our shadow ...
Maïthé Guillaume

Η λήθη του εαυτού...

O μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή.

 
Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Δεν αρκεί η περιθωριοποίηση και η απομόνωση για να επιτευχθεί η αιωνίωση της ηδονής. Απαιτούνται λεπτεπίλεπτα εργαλεία, τεχνολογία αιχμής και μια ολόκληρη καινούργια γλώσσα.

Κι αυτά μπορεί να τα προσφέρει γενναιόδωρα μονάχα ο νους.

Με την συνεχή ανάλυση ο νους μπόρεσε να τεκμηριώσει ως συνετή και αναγκαία αυτή την τύφλωση. Ήταν μια γενναία πράξη προόδου. Εφόσον τίποτε απ'όσα κοιτούσε ο άνθρωπος δεν κατάφερνε να τον εξελίξει σε θεό θα έπρεπε τούτο να το επιχειρήσει με τον αποοφθαλμισμό του. 

Μετά την ανάλυση ήρθε η σύνθεση. Η δημιουργία όλων των γλωσσών και όλων των διαλέκτων που λαμπρύνουν το βαβελικό έργο της χαοτικής σύνθεσης μέσα στην τύφλωση. Απαιτείται συνεπώς η κατασκευή θρησκειών και σε αντίποδα, η ανάδυση της Επιστήμης μέσα απ'τα σπλάχνα τους.

Οι κόσμοι των τυφλών θα έπρεπε να πολλαπλασιαστούν, να απλωθούν, να αυτοδικαιωθούν. Η Θρησκεία και η Επιστήμη ανέλαβαν το δύσκολο τούτο και κυκλώπειο έργο. Για την ακρίβεια, οι θρησκείες και οι επιστήμες.

Οι πρώτες για την λεγόμενη πρωτογενή τύφλωση.

Οι δεύτερες για την εκλέπτυνση και απόλυτη εφαρμογή τους.

Κι όμως, η πρωτογενής τύφλωση δεν είναι αρκετή. Αυτή περιορίζεται μονάχα στις περιοχές του Γνωστού. Απαραίτητο ήταν να γίνει το δεύτερο βήμα. 

Κι ύστερα το τελικό βήμα. Η μυητική τύφλωση, δηλαδή ο διαρκής θάνατος.

Όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο στάδιο ο άνθρωπος ήταν ένας συνεπής εργάτης του φόβου, ένας δούλος του Θεού ή απλά, ένας πρόθυμος οικέτης του.

Όταν ολοκληρώθηκε το δεύτερο στάδιο ο άνθρωπος έγινε εξερευνητής, αυτάρκης, επιστήμονας.

Όταν ολοκληρωθεί και το τρίτο στάδιο ο άνθρωπος θα έχει χαρτογραφήσει ως και τις μυστικές και ζοφώδεις περιοχές του Αγνώστου. 

Θα έχει λησμονήσει εντελώς τον εαυτό του.

Δηλαδή θα έχει κατακτήσει τα πάντα...

Petri Damstén
Petrified


Το Βλέμμα

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας…

A Tuscan Feel In China Art Print by Max Witjes

κάποιες φορές ‘αισθανόμαστε’ ότι έχουμε βγει σε ένα απέραντο λιβάδι, αναπνέουμε τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο άνεμο της ψυχής μας, κάτω από ένα υπέροχο στερέωμα… μουσικές και μελωδίες της Δημιουργίας μάς έχουν πλημμυρίσει, χρώματα, μυρωδιές, ανάσες…

και όμως…

είναι μια, καθώς λένε, εικονική πραγματικότητα, μια κατασκευή του νου…

κάποιες φορές αισθανόμαστε έτοιμοι για την μεγάλη υπέρβαση, το άλμα στο Άγνωστο, την ενεργειακή πλήρωση να τολμήσουμε, να πράξουμε, να δράσουμε…

κάνουμε το πρώτο βήμα, το δεύτερο βήμα, τα επόμενα βήματα… δεν έχουμε προσεγγίσει κανένα Άγνωστο… είμαστε πάντα στις περιοχές του Γνωστού… το έχουμε ‘τεντώσει’ ίσως λίγο, το έχουμε βαφτίσει ‘άγνωστο’, νομίζουμε ότι σε μια στιγμή γίναμε τολμητίες Κολόμβοι και ατρόμητοι εξερευνητές… 

είναι μια ‘ενημέρωση’ του νου πως, απλά, έχουμε τις ποιότητες της ελευθερίας αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε ελεύθεροι…

ένα άρτιο, καλοδουλεμένο ‘πρόγραμμα’ του νου, μια ταινία που προβάλλεται για την ψυχαγωγία του…

κάποιες φορές πληγώνουμε εκεί που πιστεύουμε ότι μοιραζόμαστε τρυφερότητα, εκεί που νομίζουμε ότι αγαπάμε…

είναι κι αυτό πιθανώς μια αυταπάτη… ο νους δεν θέλει να αγαπήσει, δεν θέλει να μετατοπιστεί ο κεντροβαρικός του άξονας, δεν θέλει να αυτοκτονήσει… 

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας… ίσως κάποτε, μερικούς τραυματισμούς… πράγματα που μπορεί να ελέγξει δηλαδή… και κυρίως, να ‘αποκαταστήσει’…

δικαιοσύνη για το νου είναι η αποκατάσταση… 

έχει ειπωθεί: η χειρότερη φυλακή είναι ο νους…

κι όμως, τα κλειδιά δεν τα έχει εκείνος…

και μέσα στην απλόχωρη φυλακή του με τις γιγαντοοθόνες προβολής εικονικών πραγματικοτήτων υπάρχουν στιγμές που βιώνεται η Αλήθεια… γουλιές της, δροσιές της ίσως αλλά μέσα στη φτωχική μας κούπα δεν χωράνε οι ωκεανοί…

και ίσως και μια δροσερή γουλιά να αρκεί για να ξεκινήσει η εσωτερική επανάσταση…