Αυτός είναι ο φονιάς
Ο σφοδρός άνεμος, το θυελλικό παιδί, αυτός είναι
Με το ματωμένο βλέμμα
Και τους μαζεμένους ώμους
Μοιάζει μικρός μα δεν είναι
Κι αν είναι, μεγαλώνει γοργά
Και μια μέρα
Θα έχει στη χούφτα του έναν ωκεανό μίσους
Και στην καρδιά του
Έναν ωκεανό αγάπης
Αυτός είναι ο φονιάς
Αυτός που αρχίζει τη μέρα του ελευθερώνοντας τα σύννεφα
Αυτός που τελειώνει τη μέρα του προσευχόμενος στο Αείποτε
Αυτός είναι ο θεριστής. Αυτός ο ολετήρας
Αυτός είναι ο θεραπευτής. Αυτός ο σαμάνος
Αυτός είναι ο φονιάς
Και δεν το ξέρει…
Είχε κάποτε
Εκείνος που τον γέννησε
Αμέτρητες αιωνιότητες πριν
Όλη την Ύπαρξη
Είχε όλη την Ύπαρξη
Χιλιετηρίδες πριν
Μέσα στα μάτια του
Εκεί φώλιαζε ο χρόνος μαζί με τον χώρο
Είχε κάποτε
Αυτός που τον γέννησε
Μέσα στα σπλάχνα του
Να κουρνιάζει όλη η Ύπαρξη…
Ποια έβρισκες
Μικρή χαρά
Να με αποπαίρνεις;
Κάθε που κοιτούσα την ανατολή
Γυρνούσες το βλέμμα μου στη δύση
Ποια έβρισκες
Πικρή χαρά
Να με αποπαίρνεις;
Αυτός είναι
Γυρνάει την πλάτη του στο φως
Γυρνάει το στομάχι του
Τα μέσα έξω
Θέλει να εμέσει
Όλο τούτο τον ωκεανό αγάπης
Θέλει να ελευθερωθεί
Θέλει να απλωθεί, να υπάρξει
Επιτέλους, να υπάρξει!
Και δεν μπορεί…
Είχε κάποτε
Εκείνος που τον έσπειρε
Όλη την Ύπαρξη μέσα του
Και αυτή όπως η οχιά
Κουλουριασμένη στα σπλάχνα του
Περίμενε την κατάλληλη στιγμή
Να τον δαγκώσει
Να τον σκοτώσει
Και να χυθεί ελεύθερη παντού
Έτσι, ακατέργαστη
Έτσι, αμείλικτη…
Ποια δύναμη και ποια ηδονή
Σου έδινε όταν με τυραννούσες;
Πόση γλυκύτητα είχαν τα λόγια σου
Όταν μιλούσες για το παρελθόν…
Κι όταν αναπαυόμουν
Νωχελικά κοντά σου
Έβρισκες την ευκαιρία να με πληγώσεις
Με κείνες τις λέξεις που στέκονταν τόσο πρόθυμα στα χείλη.
Ποια ηδονή και ποιο κουράγιο
Έπαιρνες όταν με τυραννούσες;
Αυτός
Που δεν ακούει πια σε φωνή άλλη
Απ’το ουρλιαχτό του ανέμου
Που δεν έχει άλλες εικόνες
Παρά τα συντρίμματα των ιαχών του
Αυτός είναι ο φονιάς
Και δεν το ξέρει…
Μα ξέρω πια γιατί
Μαντεύω καλέ μου το γιατί
Πόνεσες πολύ και άδειασες
Από στοργή κι ευθύνη
Από συμπόνια και ανοχή
Πόνεσες τόσο
Που θέλησες να γίνει η ματιά σου ένα στερέωμα φωτιάς
Που θα αναλώσει όλα όσα έζησες
κι όλους όσους έζησες μαζί τους
έστω και για μια στιγμή
το ξέρω τώρα
ξέρω τι σου έκλεψε το βλέμμα
τι σου πήρε το φως από τα μάτια
ξέρω τι σε σκοτείνιασε καλέ μου
και ένιωθες καλά μόνο σαν χάιδευες μέσα στην παλάμη σου
εκείνο το μαχαίρι…
Αυτός
Είναι το στερνό πρωινό
Το καταραμένο βράδυ
Αυτός
Είναι η ανάσα και το χάδι
Αυτός
Είναι η ένδεια του ήλιου
Η μαύρη καλοσύνη της νύχτας
Αυτός
Είναι η Ύπαρξη
Και δεν μιλά
Ούτε σωπαίνει
Και δεν αργεί
Ούτε προφταίνει
Είναι η Ύπαρξη
Κι αυτή μονάχα
Είναι…
Terre brûlée
David Senechal Photographie (polydactyle)
