Μέσα στη σπηλιά...

...together we stand

divided we fall...

                       (Pink Floyd)

Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η μερικότητα…

Η μινωική λάβρυς, ο διπλός πέλεκυς... να ένα σύμβολο που βοηθά... Η μια κόψη προς τα μέσα, η άλλη προς τα έξω...

Ας πούμε ότι το ένα χέρι δείχνει προς τα έξω και το άλλο προς τα μέσα.

Στην μερικότητα, είναι απλό, δεν έχεις παρά ένα χέρι… δεν μπορείς να δεις το άλλο… το άλλο είναι το περιττό…

Μερικότητα είναι να έχεις σαφή θεώρηση του περιττού… δεν είναι ‘τυφλότητα’ όπως ίσως πιστεύουμε… όταν δεν έχεις αντίληψη του όλου, το κάθε μερικό είναι όλο…

Το πρόβλημα αναδύεται όταν σε υιοθετεί μια άλλη αντίληψη… όχι ότι εσύ μπορείς να υιοθετήσεις μια άλλη αντίληψη... οτιδήποτε υιοθετούμε εμείς, είναι η παλιά αντίληψη μεταμορφωμένη σε καινούργια...

Δεν μπορείς να την υιοθετήσεις εσύ, εσύ δεν μπορείς να υιοθετήσεις παρά μονάχα τα βδελύγματα της σκέψης σου… είναι παιδιά σου λες όπως όλοι οι μέτριοι σε κάθε τομέα που αρνούνται να ξεχωρίσουν κάποιο δημιούργημά τους επειδή, δήθεν όλα είναι ‘δάχτυλα του ίδιου χεριού’… καμιά φορά, όπως έλεγε και ο Κούντερα, μέσα από τις ελεεινές κοινοτοπίες λέγονται σπουδαίες και… αναγκαίες αλήθειες…

Τα δημιουργήματά μας δεν είναι ορφανά… αυτό δεν σημαίνει ότι ο πατέρας είχε πάντα το ίδιο κέφι όταν τα… έσπερνε και ας μου συγχωρηθεί η ΧΧΧ μεταφορά…

Είναι όλα τα προϊόντα της σκέψης μας ίδια;

Κάποια αρκούν για να περάσουμε απέναντι στο δρόμο μην μας σκοτώσουν οι άσχετοι οδηγοί και οι τρελοί πίσω απ’τα τιμόνια…

Κάποια άλλα μας αρκούν για να τελειώσουμε ένα σχολείο τσάτρα πάτρα άντε και κάτι παραπάνω…

Κάποια άλλα μας πάνε ακόμα παραπέρα… μια ανώτατη σχολή, μια θέση στην εταιρεία του τάδε ή του δείνα…

Μερικά μπορεί να είναι και δάνεια, κλεμμένα, μεταποιημένα αλλά να μας σπρώξουν σε κάτι πιο βαθύ, πιο πλατύ, πιο ‘καλό’ για να πιάσουμε τη καλή…

Ποια προϊόντα είναι αυτά που αλλάζουν τον κόσμο;

Η σκέψη δεν αρκεί… είναι μέρος του εαυτού της κι αυτή… η σκέψη από μόνη της είναι τόσο ευόλισθη στον αυτισμό όσο κι ένας λαίμαργος στο να ρημάξει ό,τι περιέχει το ψυγείο… το θέμα είναι, αν το ψυγείο είναι η εικόνα του κόσμου, αν το ρημάξεις, τι απομένει;

Ένα άλλο ψυγείο;

Ένα άλλο αύριο, χωρίς ψυγεία;

Μονάχα… η ψύξη;

Η σκέψη, δεν αρκεί, όσο λαμπερή, όσο ‘καινοτόμα’ κι αν μοιάζει… δεν υπάρχει τίποτε καινοτόμο που γεννάει η σκέψη… ό,τι γεννάει το περιείχε ήδη, έχουν ειπωθεί αυτά και είναι μια καταραμένη αλήθεια…

Ζούμε μέσα στη σπηλιά συντροφιά με τις σκιές μας, ο γερο-Πλάτων μας πρόλαβε όλους…

Έχετε δει την ταινία 'Cube'; (για την ακρίβεια πρόκειται για τριλογία την οποία συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους... τρείς ταινίες σοκ...) βγαίνεις από τον ένα κύβο και μπαίνεις στον άλλο... αυτό είναι οι σκέψεις... και ο μεγάλος hyper cube, ο Νους, δημιουργεί συνεχείς ψευδαισθήσεις 'εξόδου', απολύτρωσης, απελευθέρωσης... όμως, απλά, βγαίνεις από το ένα κουτί και μπαίνεις στο άλλο...

μερικά μάλιστα είναι και παγιδευμένα... σε μερικά σε περιμένει ο αφανισμός, η εξολόθρευση... κάποια άλλα υπόσχονται κάτι, σου δίνουν 'ηδονές', σε ξεγελούν...

ψέματα, όλα ψέματα... ο Υπερ-Κύβος επινοεί 'πραγματικότητες' και παίζει μ'αυτές...

Μέσα στον κάθε μικρό κύβο δεν έχεις θεώρηση του Μεγάλου Κύβου... είσαι τμήμα της μερικότητας... κι όμως, είσαι πάντοτε ολόκληρος... δεν σημαίνει πως είσαι ακέραιος όμως... δεν σημαίνει πως είσαι αρηγμάτωτος, άψογος... αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μέσα από αυτό που λέγαμε πριν, να αφεθείς να σε υιοθετήσει το αλλιώς...

Πάνω από τη μερικότητα όμως –και εδώ οι εσωτεριστές της Κυριακής την πάτησαν – υπάρχει η υποτιθέμενη ολότητα… 

Ψέματα... κάποτε ταυτίστηκε η ολότητα με τους θεούς... ποιος είπε ότι οι θεοί είναι αθάνατοι; Είναι μέρος της φθοράς και της σήψης κι αυτοί, όταν όμως εσύ θα τουμπανιάσεις σε 70 άντε 80 χρόνια, εκείνοι θα χαμογελούν ανέφελοι, ακόμα… τα δικά τους 80 χρόνια είναι 8000 αλλά η ουσία δεν αλλάζει… παιδιά του μερικού είναι κι αυτοί…

Ούτε οι θεοί αρκούν…

Κι όταν συνειδητοποιείς ότι μονάχα ο απέραντος χρόνος θα μείνει

τότε δεν αρκείς εσύ...

Το συνεχές του εαυτού και το ονείρεμα...

[ένια διακεκριμένα αποσπάσματα]

In the red temple   ekkachai khemkum

  

Το συνεχές του εαυτού

[…]

Υπάρχει αυτό που αποκαλώ συνεχές του εαυτού. Και τούτο είναι το μεγάλο δώρο του Δημιουργού προς τον άνθρωπο, το εντελώς διακριτό και εκλεκτό του δημιούργημα. Και το συνεχές του εαυτού είναι η προγραμματική και κατασκευαστική συνθήκη δίχως την οποία ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιτελέσει τον προορισμό του, να ολοκληρώσει το έργο του που δεν ήταν άλλο, που δεν είναι άλλο, από το να πραγματώσει την ιερή αποστολή του, το περίφημο ‘καθ’ομοίωσιν’…

…Το συνεχές του εαυτού ήταν η μεγάλη και επαναστατική καταστατική συνθήκη που ξεχώρισε τον άνθρωπο από όλη την ιερή Κτίση. Και του επέτρεπε να ρυθμίζει με αρμονία και ισορροπία όλα τα ένδον συστήματα και υπο-συστήματα, όλους τους εσωτερικούς φορείς (σώμα, ενεργειακό φορέα, συνείδηση, ασυνείδητο, φαντασία, συναίσθημα, θυμικό, διάνοια και λογιστικό) με τον εξωτερικό κόσμο. Και ταυτόχρονα, πέρα από το αμιγώς λειτουργικό θέμα, το συνεχές του εαυτού επέτρεπε στον άνθρωπο να βλέπει, να παρατηρεί, να εξετάζει και να στοχάζεται αυτά που βλέπει και εξετάζει. Αυτή την υπερ-πολύπλοκη δομή δεν την δώρισε σε κανένα άλλο πλάσμα ο Δημιουργός. Αλλά την ‘εμπιστεύτηκε’ στο αγαπημένο του πλάσμα. Όμως αυτό το δώρο ήταν ένα πανίσχυρο όπλο που απαιτούσε διαρκή προσανατολισμό, απουσία περισπασμών και διαχείριση του περίφημου αυτεξουσίου του ανθρώπου [μια από τις εξαιρετικές ιδιότητες του συνεχούς του εαυτού]. Δηλαδή, με άλλα λόγια, διαχείριση της ελευθερίας του…

[…]

 

Ο μύθος ενηλικιώνει την αλήθεια

[…]

Ποιος εποπτεύει τις ένδον δράσεις αν όχι ο παντεπόπτης οφθαλμός του συνειδέναι; Το ποιόν της δράσης δεν διακυβεύεται από οτιδήποτε μπορεί να εκτρέψει τις προγραμματικές και καταστατικές εντολές του νου. Ακόμη και στις ημισκότεινες περιοχές που ο νους δεν μπορεί να επιθεωρήσει, να ελέγξει, να ναρκοθετήσει. Ακόμη και στις θολές ανταύγειες μιας διαταραγμένης ψυχικής ισορροπίας, ακόμα και στις αβέβαιες και ασταθείς περιπλανήσεις σε στερεώματα όπου κάποια ακραία πνευματική εμπειρία φλερτάρει με την παράνοια. Ακόμη, το ποιόν της δράσης δεν υποθηκεύεται εύκολα από τις υποφώσκουσες συνωμοσίες του σιγάν και του απέχειν. Όταν δηλαδή η μυστικιστική ενδοσκόπηση ή η αυτοαναφορική ομφαλοσκόπηση έχουν αποδυναμώσει τις αγκυρώσεις στον κόσμο της χονδροειδούς ύλης. 

Το ποιόν της δράσης είναι εγγυημένο και εξασφαλισμένο από τις αρχέγονες θεωρήσεις για το συνεχές του εαυτού. Και σε τούτο το σημείο είναι απαραίτητη κάποια διασάφηση.

Τι ήταν τάχα αυτό που ‘απέκρυψε’ ο Δημιουργός από τους εξόριστους πρωτόπλαστους αν δεν ήταν ότι κανείς πλέον δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την διασφάλιση του συνεχούς του εαυτού; Ο τρόμος και το δέος της Μεγάλης Νύχτας της ψυχής εγκαταβιοί έκτοτε στο γονιδιακό σύμπαν του ανθρώπου. Γιατί το συνεχές του εαυτού είναι μέρος της ακριβής κληρονομιάς του Δημιουργού και αφορά άμεσα και ουσιαστικά το περίφημο ‘καθ’ομοίωσιν’. Μέσα στην εικονολογική ατμόσφαιρα που αγκαλιάζει όλη την κοσμολογική και ανθρωπολογική αφήγηση της Γένεσης, τέτοιες ‘λεπτομέρειες’ ίσως να μην γίνονται εύκολα αντιληπτές. Τι σημαίνει ‘εαυτός’ άλλωστε θα χρειαστεί να έρθει ο Πλάτων κάτω από το καταγάλανο ελληνικό φιλοσοφικό στερέωμα για να αποδώσει τα του άρχοντος στον άρχοντα και τα του διδασκάλου στον διδάσκαλο κι αυτό έλαβε χώρα μέσα στο πλαίσιο εκείνο όπου ο μύθος έχει αρχίσει να παραδίδει τη σκυτάλη του στο Λόγο. Γιατί αυτό θεσπίστηκε θα έλεγε κανείς από τον Έλληνα Λόγο ή αλλιώς το Ελληνικό Θεώρημα.

Πριν από τους Έλληνες η αλήθεια ενηλικίωνε το μύθο. Μετά το Ελληνικό Θεώρημα, ο μύθος ενηλικιώνει την αλήθεια.

Ως την έλευση όμως του ελληνικού κόσμου το σκοτάδι καιροφυλακτούσε…

[…]

 

Το Ονείρεμα

[…]

Γιατί αυτό που απέκρυψε μέσα στην ομιχλώδη απροσιτότητά του ο Δημιουργός, απεκάλυψε ασμένως η Σκιά. Και όσα από τότε πραγματεύεται η Σκιά έχουν το χαρακτήρα του θέσφατου. Η Σκιά δέθηκε με τον άνθρωπο και έγινε ένας άτυπος συγκληρονόμος της Κτίσης από την ανάποδη. Στο ανεστραμμένο καββαλιστικό δέντρο όπου αντί για τα Σεφιρώθ έχουμε τα Κλιφώθ και όπου ο άνθρωπος μάχεται στην καθημερινότητά του δίχως να έχει σύμμαχο τον εαυτό του. Αφού το συνεχές απωλέσθη, τη θέση του την πήρε κάτι πολύ παράξενο, το ονείρεμα.

Προκαλεί αίσθηση αλλά χρειάζεται διεξοδική και ενδελεχής ανάλυση για να οδηγηθεί κανείς στο ότι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να περιέχει το Απόλυτο είναι το ονείρεμα (και όχι η ονειροπόληση αν και η διάσταση τούτων των δυο δεν είναι πάντοτε διακριτή). Το ονείρεμα είναι ο μοναδικός ενεργός σύμμαχος που διαθέτει ο με διασπασμένο εαυτό μετα-πτωτικός άνθρωπος στην καθημέρια μάχη του με όλα τα σύμπαντα, εσωτερικά και εξωτερικά. Και βέβαια, το ονείρεμα προστάτευε ανέκαθεν τον άνθρωπο από την επισφάλεια του γίγνεσθαι με τις αέναες μεταμορφώσεις του και την μονολιθικότητα του είναι που αποτελεί έναν αρχαιώνιο ύμνο στο αμετάβλητο.

Είναι συναρπαστική η περιπέτεια του Πνεύματος -με εγελιανούς ακόμη όρους- που δεν μπορεί να λοξοδρομήσει, δεν μπορεί ούτε και θέλει να εκτραπεί της ανελικτικής του ιστορικής πορείας και αναγκάζεται να εγκολπωθεί το ονείρεμα στην πορεία της αυτοσυνειδησίας του. Εφόσον ο άνθρωπος παραμένει διασπασμένος, κερματισμένος και ηδονοκεντρικός η πνευματικότητα έχει μεταμφιεστεί σε ενορμήσεις και δεσπόζουν πια οι ψυχολογικές ορίζουσες και αυτές χαρτογραφούν όλα τα στερεώματα που αναγνωρίζει ο άνθρωπος, σε όλες τις εποχές και κάτω από όλες τις συνθήκες…

 

Και το Απόλυτο υποκλίνεται σε ό,τι δεν μπορεί να περιέχει

[…]

Το Πνεύμα θα είχε αφανιστεί εάν δεν είχε ως στερνό σύμμαχο το ονείρεμα. Εάν θελήσει να μελετήσει κάποιος τα στάδια της ανοδικής πορείας του Πνεύματος μέσα στο ιστορικό ενδοκοσμικό γίγνεσθαι θα εντυπωσιαστεί με τις διαρκείς παραχωρήσεις που είναι υποχρεωμένο να κάνει για να μην ακυρωθεί μια ατελεύτητη πορεία αιώνων. Εκείνος που συλλαμβάνει εναργέστερα όλο τούτο και το εξετάζει στις Κριτικές του είναι ο Ιμμάνουελ Καντ με τις περίφημες Αντινομίες του Λόγου.

Χρειάστηκε όμως να έρθει ο Χέγκελ κι έπειτα ο Μαρξ για να περάσουμε οριστικά στην εποχή όπου το συνεχές του εαυτού αντικαθίσταται από τη διαλεκτική του είναι και του γίγνεσθαι και το ονείρεμα αναλαμβάνεται από κάποιους ‘αναρχικούς’, ‘μηδενιστές’, ‘τρελούς’, όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Νίτσε…

Και εισήλθαμε στην εποχή όπου το Απόλυτο έχει υποκλιθεί σε αυτό που δεν μπορεί να περιέχει.

[…]

Μετά την επώδυνη εξορία από το Βασίλειο του Συνεχούς του Εαυτού, επήλθε μια σταδιακή αναδίπλωση σε δύο άξονες: χρόνο και φαντασιακό. Η χρυσή εποχή του συνεχούς του εαυτού έμεινε ως μνημονικό υλικό που μπορούσε να αναδύεται μονάχα από τους μυημένους ή κάτω από την καθοδήγηση και εποπτεία ενός μυημένου. Η περίφημη φράση -αλλά και βιο-φιλοσοφικό αξίωμα- ‘η γνώση είναι ανάμνηση’ του Πλάτωνα εδράζεται στην ουσία σε αυτό ακριβώς το γεγονός. Ο άνθρωπος ακόμα και μετά την αναγεννησιακή επανάσταση παρέμεινε σε μια θολή νάρκη και το ονείρεμα δεν σταμάτησε να αποτελεί γι’αυτόν ένα ασφαλές καταφύγιο.

[…]

 

Διάλεξε προσεκτικά τα βήματα σου...

Προσωπικά τη θεωρούσα πάντα από τις πιο παράξενες διδαχές του Ιησού στην περίφημη ‘Επί του Όρους Ομιλία’ Του… 

Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσὶ μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ρήξωσιν ὑμᾶς.

Ματθ. (7-6)

Γιατί αφιερώνει χρόνο και εστιάζει σε κάτι που αν ποτέ κάποιος το κάνει θα είναι ήδη πια αργά κι αν δεν το βλέπει δεν θα κατανοήσει ποτέ του τη σημασία του;

 

Πώς μπορεί να με προφυλάξει κανείς από ‘τους χοίρους’ όταν είναι μεταμορφωμένοι σε ανθρώπους; 

Ο Ιησούς (όντας Χριστός βέβαια και δεν ενδιαφέρει κανέναν το προ βαπτίσεως βιογραφικό του εκτός ίσως από τις εσωτερικές αδελφότητες που πασχίζουν αιώνες να αποδείξουν ότι το βιβλικό γκόσιπ είναι το ίδιο σημαντικό με το σωτηριολογικό περιεχόμενο και το αυθεντικό μαγικό έργο του διδασκάλου), ο Ιησούς λοιπόν, είχε Το Βλέμμα… και αυτό είναι από μόνο του η απάντηση. Μια απάντηση έστω… Όμως ο απλός άνθρωπος, ο ‘καθημέριος της βιοτής’ άνθρωπος; Αυτός μετά βίας έχει μάτια ανοιχτά από την ύπνωση και τον ύπνο (άλλο το ένα, άλλο το άλλο).

Πρώτα αποκτάς μάτια και μετά κοιτάς. Κι ύστερα αφού κοιτάξεις καλά μπορεί κάποτε να δεις… Η Κίρκη δεν μεταμόρφωσε κανέναν σύντροφο του Οδυσσέα σε χοίρο. Δεν χρειαζόταν. Απλά τους έφερε εμπρός τους το σωστό καθρέφτη… Όταν δεις πως είσαι στην πραγματικότητα χοίρος, τότε αρχίζει και η εξωτερική ‘ταυτοποίηση’ ή θα έλεγα ομοιοποίηση… ήσουν πάντοτε κάτι άλλο αλλά δεν είχε βρεθεί εκείνος που θα στο φανερώσει σε όλη του τη φριχτή ανάγλυφη αλήθεια…

Υπάρχουν όμως και οι μαργαρίτες… όχι τα λουλούδια, οι πολύτιμες πέτρες… Πρώτα το ‘άγιο’ που περιφρονούν οι σκύλοι κι ύστερα οι πολύτιμοι λίθοι που θα ποδοπατήσουν οι χοίροι και το χειρότερο και πιο παράξενο… θα στραφούν ύστερα εναντίον σου!

Να το κλειδί της διδαχής του ‘επί του Όρους’ διδασκάλου… Πρόσεχε λοιπόν σε ποιον πρόκειται να φανερώσεις την τραγικότητα της ύπαρξής του, πρόσεχε σε ποιον μιλάς και τι του λες… πρόσεξε σε ποιον διδάσκεις την αλήθεια, πρόσεχε σε ποιον θα δώσεις το περίστροφο της δύναμης… κινδυνεύεις άμεσα να γίνεις ο πρώτος του στόχος… κινδυνεύεις άμεσα να σκοτωθείς… 

Αυτοαναφορικές σημειώσεις ενός διδασκάλου που επρόκειτο να πληρώσει ακριβά για κάθε λέξη που πρόφερε το στόμα του; Για κάθε χείρα βοηθείας (ή και σωτηρίας) που άπλωσε πρόθυμα; Για κάθε ψυχή που πήρε κάτω απ’το ζεστό του βλέμμα;

Εκείνο που είναι το πολυτιμότερο για σένα, πάρτο απόφαση, θα παραμένει πάντα αόρατο, απρόσιτο, αναφές και αψηλάφητο από οποιονδήποτε άλλον… Δεν το συνειδητοποιείς πολλές φορές, νιώθεις τόσο πλήρης από εκείνο που κατέκτησες μετά από χρόνια και μόχθο ώστε νομίζεις πως μπορείς έτσι απλά να το εμπιστευτείς ή και να το ‘προσφέρεις’ στον άλλο;

Μην ξεχνάς πως ο άλλος είναι μεν αδελφός σου αλλά παραμένει ένας αχαρτογράφητος πλανήτης, ένας άγνωστος ωκεανός, ένα μυθικό, απροσπέλαστο δάσος ή ακόμα κι ένας δοκιμασμένος κόσμος, ένας πληγωμένος και πληγιασμένος ταξιδιώτης, ένα κλειστό στρείδι, μια ημισκότεινη σπηλιά ή ένας αφρόντιστος κήπος…

Διάλεξε προσεκτικά τα βήματά σου πριν τον πλησιάσεις, πριν εισβάλεις στο ιερό του, πριν εισχωρήσεις στο άδυτό του… δεν είναι πως θα σου επιτεθεί επειδή δεν σε γνωρίζει… είναι πως αυτό τον κρατά ακόμα ζωντανό και οτιδήποτε άλλο μπορεί να θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τον ευαίσθητο βιότοπό του… αυτός είναι για εκείνον ο ατίμητος μαργαρίτης του…

Αν έχεις κάτι τόσο πολύτιμο που θέλεις να μου προσφέρεις, άγγιξε πρώτα εμένα, βοήθησέ με να αποκτήσω κι εγώ το βλέμμα και… θα το δω… να είσαι σίγουρος… και η χαρά μας θα είναι μεγάλη, απέραντη, ωκεάνια…

Και το ταξίδι αυτό θα το απολαύσουμε μαζί!

ο τόπος της ένδειας είναι καταραμένος τόπος...

όταν πάψει να θεωρεί κανείς τα όντα, άρα και τον εαυτό του, ως έχοντα ρόλο σε μια ευρύτερη κοσμική τάξη ή θεία οικονομία, τι απομένει; 

απομένει άραγε ο ‘αποδεσμευμένος’ άνθρωπος;

ο ‘απελεύθερος’ άνθρωπος;

ο ‘αυτονομημένος’ άνθρωπος;

ή μήπως ο απόλυτα ενδεής και προσδεής άνθρωπος;

τα ερωτήματα δεν έχουν τόπο άλλο από αυτόν που τα πετάει κάθε φορά η ανάδυση του πυρωμένου καρφιού… θα μείνουν εκεί ώσπου να βυθιστούν και πάλι στο γνόφο του ασυνειδήτου για να αναδυθούν σε ένα ‘κάποτε’ μαζί με το άλγος της απορίας…

η ατοπία του στοχασμού δεν οφείλεται στο ασύνορο άγνωστο και άγνωρο που τα σκεπάζει όλα σαν πρωινή καταχνιά… ο στοχασμός έχει την ευγένεια του καλόκαρδου ανθρώπου που δεν θα εισέλθει ποτέ απρόσκλητος ακόμη και στο άδειο σπίτι… 

πετώντας τον εαυτό μας από το στερέωμα του κοσμικού είναι, τι επιτύχαμε τελικά;

να μείνουμε α-όριστοι… 

να γίνουμε απροσάρμοστοι…

να γίνουμε αν-εξέταστοι…

να είχε δίκιο άραγε εκείνος ο παράξενος άνθρωπος με το δυσαρμονικό σουλούπι και τη θεία ψυχή που είπε κάποτε πως ο ανεξέταστος βίος είναι αβίωτος για τον άνθρωπο;

ή μήπως τον χλευάζουν μέσα στους αιώνες οι επίγονοι όσων ψήφισαν τη θανατική του καταδίκη; 

όταν λοιπόν πάψει κανείς να αναφέρεται κάπου, σε μια Αρχή, σε ένα Όλον, σε μια Τάξη τι απογίνεται;

άναρχος… ανολοκλήρωτος… άτακτος…

και πιάνουν έπειτα δουλειά οι περίσκεπτοι ‘μάγοι’ του feel well, live better… και των ‘υπναγωγών’ που σε ναρκώνουν γρήγορα σε μια μακαριότητα αναισθησίας, αναλγησίας και ακηδίας…

Άνθρωποι των μη-χώρων…

Knight  Simona Carli

 

Τ

ο 2020, εν μέσω πανδημίας και όλων των τραγελαφικών που συνέβαιναν τότε και όλοι βεβαίως εύκολα ανακαλούμε, εμπνεύστηκα το κάτωθι κείμενο που με ελάχιστες διορθώσεις παραθέτω εκ νέου έχοντας με χρωματισμένα στοιχεία εκείνα τα αποσπάσματα που με ενδιαφέρουν απολύτως σήμερα -και πάντα.

Ο τίτλος της ανάρτησης ήταν Άνθρωποι εσωτερικών χώρων. Ας διαβάσουμε εκείνες τις σκέψεις πάλι. Έχει σημασία για το γόνιμον του στοχασμού μας… Και ακολουθεί το επίκαιρον…

 

Δεν είναι τόσο απλό να συν-ταχθείς με την Τάξη. Με μια τάξη ομοίων, με μια σύνοδο δεσμευμένων και προσανατολισμένων στο Ορθοεπές Όντων. Τούτο απαιτούσε και πάντα θα απαιτεί μια δεδομένη και όμως ιδιαίτερη ποιότητα ηθικής και ενεργειακής προσκύρωσης σε κείνο το Ανώτερο ή Αγαθό συστατικής υπόστασης και όχι απλά φαντασιακής ενόρασης. Δεν αρκεί δηλαδή να επινοήσεις μια Τάξη του Αγαθού για να την υπηρετήσεις όπως ο Πάρσιφαλ τον Σκοπό. Δεν αρκεί γιατί εσύ δεν αρκείς. Δεν έχεις τα απαραίτητα μυητικά εχέγγυα. Κανένας διδάσκαλος σε καμιά εποχή δεν θα σου εμπιστευόταν αυτό το ιερό Έργο. Όμως και αν ακόμα δεν μπορείς να μετέχεις της δράσης, ακόμα και αν δεν είσαι επαρκής για να μαχηθείς στο πλευρό των αδελφών, μπορείς να συνοδοιπορείς. Μπορείς να ίστασαι, να είσαι παρών, να καταφάσκεις τούτη την ιερή δράση. Να μην είσαι πρόσκομμα, να μην αποτελείς σκάνδαλο για τους εργάτες του Φωτός. 

Γράφω υποκείμενος σε τούτη την εσωτερική εντατική κατάσταση καθώς παρατηρώ την –αναμενόμενη από δεκαετίες- ολίσθηση των πολεμιστών σε ανθρώπους εσωτερικών χώρων για να προστατευθούν υπερασπιζόμενοι ‘αγαθά’ όχι συστατικής αλλά βιοτικής φύσης που βεβαίως καταφάσκουν τον περίφημο ‘κοινό βίο’ και την ‘δημόσια υγεία’. Όμως, αναρωτιέμαι, ως τώρα δεν συνέβαινε κάτι ανάλογο; Ελήφθησαν ποτέ σοβαρά μέτρα υπέρ της περίφημης αυτής νεοπαγούς αναφόρτισης εννοιών όπως είναι η ‘δημόσια υγεία’ και τα ‘αγαθά του κοινού βίου’ όταν άνθρωποι πέθαιναν από ασιτία, εξάντληση, απαράδεκτα ως και ανύπαρκτα μέτρα προφύλαξης σε επικίνδυνες εργασίες ακόμα και κατάθλιψη και μαρασμό; Ενδιέφερε κανέναν το πόσο υποβαθμίστηκε η κάθε έννοια και κάθε ‘αγαθό’ που σήμερα θέτουν ως ‘ιερούς τόπους’ οι δακρύβρεχτοι ηγεμονίσκοι των πολιτικών μορφωμάτων που κυβερνούν αυτόν τον τόπο και όλους τους τόπους όταν τα απανωτά μνημόνια θέριζαν συντάξεις, έκοβαν φάρμακα από συνταγογραφήσεις, καταργούσαν επιδόματα επιβίωσης ανθρώπων με προβλήματα υγείας;

Αισθάνθηκε ποτέ κανείς την ανάγκη να εισέλθει στο πεδίο της μάχης του Ορθού Λόγου ενάντια στον Σκοταδισμό της α-νοησίας και της από-ιεροποίησης όλων των θεσμών που επί αιώνες συντήρησαν το ανθρώπινο γένος; Αισθάνθηκε ειλικρινά κανείς το ελάχιστο ρίγος αιδούς;

Βγήκε από τηλεοράσεως πρωθυπουργός να ‘κλάψει’ όταν συνάνθρωποί μας ακύρωναν την ύπαρξή τους και έκοβαν βίαια το νήμα της ζωής τους επειδή δεν μπορούσαν να διαθρέψουν εαυτούς και αγαπημένους αναλαμβάνοντας το ηθικό άγος μιας ολόκληρης κοινωνίας που πελαγοδρομούσε σε θάλασσες εαυτικού λυρισμού, πνευματικής ατροφίας και οραματικής καχεξίας; Οι πολεμιστές του φωτός παρέμεναν τότε μοναχικοί λύκοι να χλευάζονται από όλους, να απομονώνονται στα ιερά τους, να θρηνούν για το τετέλεσται που επίκειται να εκφωνήσει μια σταυρωμένη κοινωνία. Αθέατοι και αφανείς ήρωες, ταπεινοί και μελαγχολικοί ιππότες που αισθάνονταν το δυστοπικό όραμα ενός ερειπιώνα να τους εγγίζει.

Σήμερα μας καλούν να εγκολπωθούμε το δικό τους άγος για μια ακόμη φορά, να αποσυνδεθούμε από το χρέος της μάχης για την αυταξία του ανθρώπου, να οργανωθούμε ένδον συνωμοτώντας εναντίον της δράσης και αναμένοντας να διαλάμψει το φως της επιστήμης που θα λευκάνει το σκοτερό τοπίο και προσφέρει το θαυματουργό εμβόλιο ή φάρμακο. Ώστε μετά να συγκεντρωθούμε και πάλι σε πλατείες και δρόμους και φτωχοί, ηλίθιοι και φαρμακωμένοι επαρκώς να τραγουδούμε και να χορεύουμε για την ομορφιά της ζωής χωρίς κορονο-ιό αλλά με άφθονες ποσότητες ηλιθιο-ιών κάθε τύπου που επί αιώνες είναι η παρηγοριά και η πνευματική τροφή μας.

Άνθρωποι εσωτερικών χώρων πλέον το λοιπόν… και η Τάξη των Μεγάλων Όντων που δεν μας ήθελε ποτέ σε αναντιστοιχία με την Αρμονία και το Κάλλος, τώρα θα μας υποδεχθεί ως ‘υγιή’ απόβλητα ενός νοσηρού κόσμου… έτσι φαντασιώνονται κάποιοι αν μη τι άλλο… κάποιοι που την περίφημη μεταξίωση των αξιών έχουν αναρτήσει ως περίοπτα ρητά και τα προσκυνούν.

Ο μεγάλος ευεργέτης τούτης της δράσης είναι ο χρόνος… κι αυτός που αφαίρεσε από τον δειλό το τελευταίο του όπλο απέναντι στο παράλογο, μεθίσταται πλέον ως ποιητής σε μια άλλη τάξη πραγμάτων και συστατικών αγαθών…

Κανείς δεν μας περίμενε, κανείς δεν ξέρει ότι υπάρχουμε… είμαστε έγκλειστοι στα πνιγηρά υπαρκτικά μας δώματα και ανασαίνουμε τον αναιμικό ήλιο της δοξολογημένης ήττας μας.

Άνθρωποι εσωτερικών χώρων… εσαεί…

 

Τι έγινε από τότε; Μονάχα λίγα χρόνια πέρασαν κι όμως το χάσμα βάθυνε, η εντροπή και η εντροπία μεγάλωσαν, η αλητεία θεσμοθετήθηκε, η καταβύθιση μιας ολόκληρης κοινωνίας στην αγωνιώδη και εργώδη προσπάθεια εξασφάλισης κάποιων ακόμη επιδομάτων και ‘pass’ έγινε αυτοσκοπός και… ιερό χρέος. Και οι αντίθετες φωνές; Τα αναστήματα των ‘πνευματικών ανθρώπων’ απέναντι στο αίσχος που καθημερινά βιώνουμε, την κατά μέτωπο επίθεση του κυβερνητικού κυνισμού στον ανθρωπισμό και στην ίδια την ιερή έννοια της αξιοπρέπειας; 

Μόνον η σιωπή…

Γράφω τότε για τον χρόνο πως είναι ο μόνος ίσως ευεργέτης… δεν είμαι βέβαιος αν είμεθα δεκτικοί και φιλόξενοι ούτε για τον χρόνο πλέον. Μόνο οι πενταροδεκάρες και οι επιδοματικές πολιτικές που καθιστούν τους ανθρώπους της εργασίας που ήταν κάποτε υπερήφανοι και μαχητικοί σε ζήτουλες του αισχίστου είδους, μονάχα αυτά που πετούν από το τραπέζι ως αποφάγια στα λιμασμένα κυνάρια, μονάχα αυτά δυστυχώς βλέπω να ανθοφορούν και να θεριεύουν.

Και ο κυνισμός που ανέφερα πριν, αυτό που για το πνεύμα είναι ό,τι ο καρκίνος για το σώμα, έχει λάβει τις διαστάσεις σύγχρονου θεού. Από στόματα κυβερνητικών αξιωματούχων που έχουν το ανάστημα και το κύρος που εμείς τους έχουμε δώσει, εκπέμπονται πλέον μηνύματα που απαξιώνουν και αυτή την ίδια την αξιοπρέπεια του να είσαι. 

Μα το να είσαι δεν σημαίνει ότι υπάρχεις, θα μας πουν οι μεγάλοι της Υπαρξιστικής Σχολής φιλόσοφοι. 

Την ύπαρξή σου την κερδίζεις. Μπορεί η ζωή να σου δόθηκε -από αυτή την Μυστική Ιεραρχία που άρχει και εποπτεύει όλων- αλλά όχι και η ουσία. Διότι η ύπαρξη προηγείται της ουσίας. Και αυτό πάει να πει ότι είμαστε καταδικασμένοι ως ελεύθεροι ή πλάνητες του Αχανούς να διεκδικούμε κάθε ημέρα τον εαυτό μας και την ύπαρξή μας. Και το πως γίνεται αυτό είναι θέμα άλλων αναρτήσεων. Η αμέσως προηγούμενη, επί παραδείγματι, για τον προσωπικό δρόμο έχει την εισφορά της στο ζήτημα.

Ως τότε; Θα ερωτήσει ο καλόπιστος αναγνώστης. Ως τότε τι είμαστε;

Ως τότε δεν είμαστε όχι απλώς άνθρωποι ‘εσωτερικών’ χώρων αλλά διολισθαίνουμε στην αμέσως κατώτερη βαθμίδα και αν δεν αποφασίσουμε να πράξουμε -και όχι απλά να δράσουμε- μεταρσιωνόμαστε σε ανθρώπους μη-χώρων.

Που πάει να πει την εντροπή του Όντος…

 

Και θα επανέλθω…

Ο προσωπικός δρόμος...

Λοιπόν

ο προσωπικός δρόμος δεν είναι μια απλή υπόθεση

δεν είναι πως σηκώνεσαι ένα πρωί και λες «αυτό θέλω να κάνω, αυτό θέλω να είμαι» και πάει και τελείωσε. Αυτά τα προπαγανδίζουν φτηνιάρικες αμερικάνικες ταινίες της συμφοράς («θετική σκέψη», «βάλε ένα στόχο και κυνηγήσέ τον», «πες, έχω ένα όνειρο και πάλεψε να το υλοποιήσεις» και όλα αυτό το σκουπιδαριό που έχει περάσει και στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αλώνει συνειδήσεις ωσάν την πανούκλα)

ο προσωπικός δρόμος είναι μια ολόκληρη αφήγηση αλλά και μια ex nihilo κατασκευή του κόσμου

όλα να γκρεμιστούν και να φτιαχτούν απ’την αρχή, καθώς θα έλεγε και κείνος ο καταραμένος ποιητής… 

και το πιο φοβερό είναι πως σ’αυτό το πανηγύρι καταστροφής, δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν… και τίποτα… ούτε και τον εαυτό σου!

δεν θα είσαι δηλαδή ο αρχι-μηχανικός που θα εποπτεύει των συνεργείων και θα δώσει κάποια στιγμή την εντολή και θα πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά για να σωριαστεί το πολυώροφο κτήριο… 

δεν μπορείς να γεννήσεις τίποτε αν επιμένεις στην ψευδο-ακεραιότητά σου και τις υποτιθέμενες ‘αξίες’ σου…

ποιες είναι αυτές οι αξίες;

πως τις ‘απέκτησες’;

τις κατέκτησες ή έγιναν ενέσιμες και σε δόσεις;

με τι βαθμό επίγνωσης και ωριμότητας τις έλεγξες, τις πέρασες από τις απαιτούμενες εσωτερικές δοκιμασίες και τελικά, τις έκανες σημαίες στο μπαλκόνι σου;

στο εσωτερικό σου μπαλκόνι έστω;

γιατί υπερασπίζεσαι ένα κάστρο που κάποιοι κάπου κάποτε έφτιαξαν εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες;

τι σχέση έχεις εσύ με αυτούς;

τι σχέση έχει το δικό σου σύμπαν με τους καταρρέοντες πολιτισμούς και τις χαμένες Ατλαντίδες άλλων εποχών;

πως θα μπορέσεις να διακρίνεις τον δικό σου, πραγματικά δικό σου δρόμο αν δεν έχεις το βλέμμα;

το ότι έχεις μάτια δεν σημαίνει ότι έχεις βλέμμα

για να αποκτήσεις το βλέμμα σημαίνει ότι έχεις δεσμευτεί απέναντι στο Απόλυτο και έχεις αποφασίσει να παρατήσεις τα δεκανίκια του πεπερασμένου και εφικτού…

αν δεν φτάσεις σε κάποιο τέρμα δεν έχει καμία σημασία

σημασία έχει ότι θα έχεις κερδίσει το προνόμιο να βλέπεις…

νομίζω πως αν γυρνούσε κάποια χρονική στιγμή ο Ιησούς και έβλεπε τις ανοησίες που έκαναν οι ‘απόστολοι’ θα τους έριχνε μια γερή κατσάδα… 

ένας μεγάλος διδάσκαλος δεν παύει να είναι κι αυτός αναλώσιμος… είναι πατερίτσες… φτάνει πια με τις πατερίτσες τις δικές μου, θα τους φώναζε… δεν έχετε πια δικά σας πόδια; Δεν έχετε; Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από μένα… προχωράτε εσείς πλέον… προχωράτε!

Ο διδάσκαλος και ο κάθε διδάσκαλος είναι μια γέφυρα… δεν θα μείνεις στη γέφυρα σαν βλάκας σε όλη σου τη ζωή να απολαμβάνεις το τοπίο ολόγυρα… περνάς τη γέφυρα και πάς παρακάτω… κι αν είναι να σε φάνε τα θηρία… να σε φάνε! 

έχει σημασία όμως

να εγκαταλείψεις και τον κυνισμό

δεν μπορείς να δεις την ομορφιά όταν είσαι δηλητηριασμένος…

και ο κυνισμός σε δηλητηριάζει και σε πλημμυρίζει σχεδόν ηδονικά

τον εγκαταλείπεις

γιατί σε τοξικό περιβάλλον δεν ανθίζει το βλέμμα

Ο προσωπικός δρόμος δεν είναι ο δρόμος της ασφάλειας, της βολής, της ακηδίας… ο προσωπικός δρόμος είναι μια διαρκής αναμέτρηση με το Αγνωστο… και ποιος θέλει το Αγνωστο όταν του έχουν σερβίρει έτοιμο οι άλλοι το γνωστό;

Αν θα ήθελα μια συμβουλή από κάποιον πνευματικό κάποτε, αυτή θα ήταν «να μην μου ξανάρθεις! Αν μου έρχεσαι και ξανάρχεσαι σημαίνει ότι κι εσύ κι εγώ τα κάναμε θάλασσα!»

Να σηκωθείς ένα πρωί και να πεις, «με λένε Αντώνη και είμαι καλά» αυτό δεν είναι προσωπικός δρόμος

Να είσαι ήδη εν εγρηγόρσει πριν έρθει το πρωί και να ιχνεύεις το άπειρο μέσα στη σιωπή, σημαίνει ότι έχεις πάψει να φλυαρείς και… ακούς… και βλέπεις…

Αυτό είναι ο προσωπικός δρόμος…

Ζήτημα ύψους...

[κάποιες σκέψεις…]

Nicholas Javed
Come and Get Me

 

Θεωρώ ότι δεν είμαι εκτός πυρήνα αν ισχυριστώ ότι βάσει του ελληνο-ρωμαϊκού κοσμοειδώλου –σε μια αναγκαστικά πεπλατυσμένη και γενικευμένη θεώρηση- ο ‘κόσμος’ ισορροπεί ή ανισορροπεί μαζί με τον άνθρωπο. Η ατομική ευθύνη είναι ταυτόχρονα και συλλογική, η κοινοτική είναι ταυτόχρονα πολιτική και η πολεμική είναι μαζί και επιβιωτική-ειρηνική. Τούτο, σε μια πρόχειρη συλλογιστική, σημαίνει απλά πως ο μη στρεφόμενος ένδον αλλά ο καλά αγκυρωμένος από την Τάξη και την Ιεραρχία άνθρωπος δεν είχε να φοβηθεί ή να απελπιστεί από τίποτε αφού δεν επρόκειτο για την εξύψωση ή καταποντισμό του ‘εαυτού’ αλλά το προχώρημα, την προαγωγή του Όλου. 

Μπορεί να το κατανοήσει αυτό ο μετά τον Λοκ άνθρωπος, ο μετά την περίφημη ‘αποδεσμευμένη νόηση’ άνθρωπος; Μπορεί ο σημερινός άνθρωπος, όλοι εμείς οι δοξολόγοι του εκφρασιοκεντρισμού να κατανοήσουμε ότι κάποτε ο κάθε ένας, η κάθε μονάδα, το ‘άτομο’ ήταν υπεύθυνο για το Όλο, όχι γιατί εκπαιδεύτηκε, έμαθε και εφαρμόζει στην πράξη αλλά γιατί γεννήθηκε και ζει έτσι και όχι διαφορετικά; 

Για να ξεκαθαρίσω το τοπίο, δεν είμαι καθόλου ενάντια στον ‘έλλογο πράκτη’ του υποκειμενιστικού σύμπαντος. Δεν θα είχαμε ούτε επιστήμη ούτε τέχνη, δεν θα είχαμε καμιά θεώρηση αυτονομίας διαφορετικά. Οι άνθρωποι του χθες ζούσαν υπό την απόλυτη ετερονομική αρχή της ‘αλυσίδας’ που ενώνει τα πάντα, από το πετραδάκι στην παραλία ως τον Μέγα Όλυμπο… όμως η αναστροφή του κώνου τείνει πλέον να καθορίσει και τον πάταγο της πτώσης του.

Ο έλλογος και υπεύθυνος, ο μετα-μετα μοντέρνος αυτονομημένος και ‘δικαιωματικά’… δικαιωμένος άνθρωπος δεν έχει αναφορές άλλες από τον εαυτό του. Ας σκεφτεί κανείς πόσο τρομακτικό είναι αυτό… το ρίγος είναι αρκετό να δικαιολογήσει την πανούκλα της κατάθλιψης και των κρίσεων πανικού. 

Η απάντηση δεν είναι η εκ νέου αναστροφή κανενός κώνου. Η απάντηση, υποχρεωτικά πλέον –και μετά τον Αυγουστίνο και τους Καππαδόκες Πατέρες οπωσδήποτε- θα δοθεί πάλι ένδον… εκεί στραφήκαμε κάποτε, από κει ξεχύθηκε η κόλαση, εκεί θα αναζητηθεί η απάντηση…

Ζήτημα ύψους είναι, πράγματι… και βάθους… γιατί μετά τους ψυχαναλυτές μάθαμε ότι έχουμε και ‘εσωτερικό βάθος’… ζήτημα ιλίγγου είναι… και αντοχών να τον αντέξουμε… ποιον; 

Τον εαυτό μας ίσως που ‘έριξε μπόι’ μεγαλύτερο απ’όσο του αναλογούσε…

Το περπάτημα στο κενό...

Π

ερπατούσαν μέσα στη σιωπή. Όχι την εσωτερική. Οι σκέψεις, εργώδεις και ακάματες δεν τους άφηναν στιγμή σε κάποια αδράνεια.

Είχαν να συναντηθούν πολύ καιρό και απολάμβαναν ο ένας την παρουσία του άλλου. Το να απολαμβάνεις την παρουσία ενός άλλου ανθρώπου είναι μια εμπειρία ανεκτίμητη και μπορεί να σε ευεργετήσει πολλαπλά. Είναι σαν θεραπεία, σαν πλύσιμο ψυχής, σαν κάθαρση. Καθώς όταν δεν υπάρχει η ένταση της ερωτικής διεκδίκησης ούτε η αγωνία για την προσποίηση, την υπόκριση, την παράσταση για την ικανοποίηση των εικόνων, όλα είναι όμορφα και ροϊκά. Ο κάθε ένας είναι… απλά είναι και όντας ελεύθερος να είναι, μπορεί να εκδιπλώσει σκέψεις και συναισθήματα χωρίς την τρομοκρατία της επίκρισης.

Κάποια στιγμή σταμάτησαν και κάθισαν σε δυο μοναχικές καρέκλες μιας καφετέριας που ήταν κλειστή. Ίσως να ήταν εκτός λειτουργίας πια καθώς η ώρα δεν ήταν τόσο προχωρημένη για να δικαιολογεί αυτή την εγκατάλειψη. Όμως αυτές οι δυο καρέκλες έμοιαζαν να έχουν τοποθετηθεί εκεί γι αυτούς. Κάθισαν και είχαν θέα στον ήσυχο κόλπο. Υπήρχε ακόμη νηνεμία αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ. Σιγά σιγά σηκωνόταν μια νυχτερινή αύρα από τα δυτικά.

 

Η ήττα… αυτή μάς κατέστρεψε… είπε ξαφνικά εκείνη και στο άκουσμα των δυο τόσο δυνατών λέξεων μελαγχόλησε… δυο βαριές λέξεις που σε μια τόσο μικρή φράση – έστω κι αν υπήρχε παύση ανάμεσα - έμοιαζαν με κοτρώνες δεμένες με σχοινί που την βύθιζαν.

Δεν μας κατέστρεψε η ήττα, της αντιγύρισε εκείνος λες και ήθελε να πιάσει το σχοινί και να τραβήξει την πέτρα προς τα πάνω. Η ηττοπάθεια μας κατέστρεψε… αυτή ίσως… Ήξερε πως έπρεπε να της μιλήσει, να της αναλύσει τα δεδομένα, να της κρατήσει την προσοχή ενεργή… αυτό συμβαίνει όταν πάψουμε να είμαστε σιωπηλοί. Το δώρο της επικοινωνίας όταν μιλάμε φωναχτά είναι πως ακούμε τον εαυτό μας και αυτό είναι μια πιστοποίηση ύπαρξης, ανάσας, συνέχειας… αφού μπορούμε να ακούμε, να μιλάμε, να επικοινωνούμε με άλλους, δεν είμαστε αποκλεισμένοι, η ελπίδα είναι ζωντανή, έχουμε ακόμα ανοιχτό τον δρόμο μπροστά μας. Ξέρεις λοιπόν ποια είναι η βασική διαφορά της ήττας από την ηττοπάθεια; Η πρώτη είναι αφετηρία αλλαγών που μπορούν να σε βγάλουν στο ξέφωτο. Η δεύτερη είναι όταν έχεις εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να βρεις το ξέφωτο και έχεις χαθεί στο σκοτάδι του εαυτού σου. Φοβόμαστε την ήττα αλλά θα έπρεπε να ανησυχούμε για την ηττοπάθεια. Και δεν μπορούμε να πάψουμε να ανησυχούμε, κάθε μέρα, κάθε στιγμή… τόση ενέργεια, αν το καλοσκεφτείς, τόση ενέργεια σπαταλημένη για να σηκώνουμε την κοτρώνα από το βυθό για να μην μας παρασύρει… και την ίδια στιγμή έχουμε τα φτερά μας κλειστά… και αυτά ατροφούν, ξεφτίζουν, πεθαίνουν… γι’ αυτά θα έπρεπε να ανησυχούμε…

Έμεινε σιωπηλή εργαζόμενη τα όσα είχε ακούσει… τη συναντούσαν μέσα της αλλά από την άλλη, δεν μπόρεσε να μην ξεφυσήσει απελευθερώνοντας συσσωρευμένη πίεση… Οι σκέψεις αυτές δεν ήταν πρωτότυπες, δεν ήταν μια συνταρακτική αποκάλυψη. Όλα τούτα τα είχε σκεφτεί κι εκείνη πολλές φορές. Όμως, έχει διαφορά να τα ακούς από κάποιον άλλο. Ακόμα και η μεγαλύτερη κοινοτοπία μπορεί να σε σοκάρει όταν ειπωθεί την κατάλληλη στιγμή από τον κατάλληλο άνθρωπο. Είναι σα να ξεκλειδώνουν οι λέξεις ό, τι περιέχουν και επιτρέπουν την εισδοχή σε βαθύτερους πυρήνες του είναι. Λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά, αγάπη, ζωή, θεός, θάνατος, μοναξιά, μπορούν για χρόνια ολόκληρα να είναι σύμβολα πάνω στο χαρτί, απλοί κώδικες συνεννόησης και ξαφνικά να αποκτήσουν ένα τρομερό περιεχόμενο, να λάμψουν σαν μαγικά τάλισμαν φορτισμένα με την προαιώνια ενέργεια που ήρθε η στιγμή να δείξει τη δύναμή της…

Νομίζω ότι μας κάνει καλό που συζητάμε, έτσι δεν είναι; τη ρώτησε.

Ναι… μερικές φορές αισθάνομαι πως ξεδιψάω από τούτες τις συναντήσεις μας και όταν περάσει καιρός που είμαστε χώρια, η δίψα με καταλαμβάνει ξανά… σιωπηλά όμως και ύπουλα…

Ξέρω τι εννοείς, της είπε με ειλικρίνεια. Όλοι οι μοναχικοί άνθρωποι θα συμφωνούσαν μαζί σου. Κι όμως, είναι οι μοναχικοί που εκτιμούν περισσότερο απ’όλους τη σημασία της επικοινωνίας. Κάθε λέξη είναι ακριβή, κάθε συλλαβή ακόμα… μετά από χρόνια καταλαβαίνει κανείς πόση αξία έχει η ουσιαστική επικοινωνία και αναρωτιέται για τα νεανικά του… φεστιβάλ φλυαρίας!

Ήσουν κι εσύ φλύαρος στα νιάτα σου; τον ρώτησε θέλοντας να τον πειράξει λίγο. Αποκλείεται. Δεν το πιστεύω.

Ναι, μιλούσα πολύ, ρωτούσα συνεχώς, δεν έβαζα γλώσσα μέσα μου. Όμως άκουγα κιόλας. Πήγαιναν μαζί αυτά.

Από τότε;

Σχεδόν από τότε.

Ήσουν δηλαδή ένας νέος με… γεροντική σοφία;

Θα έλεγα μάλλον πως ήμουν ένας γέρων που τους ξεγελούσε όλους η νεανική του εμφάνιση.

Γέλασαν εγκάρδια. Εκείνος έβγαλε να καπνίσει. Τον παρακολουθούσε σιωπηλή.

Απόψε… νομίζω είσαι περισσότερο σιωπηλός απ’ό,τι συνήθως… ίσως σε μελαγχόλησα εγώ με τον αφορισμό μου… για την ήττα εννοώ… του είπε.

Ξέρω πως τούτο το γεγονός σε απασχολεί χρόνια τώρα… το θυμάμαι από τότε που πρωτοανταμώσαμε κιόλας… μιλούσες απλά με μεγαλύτερο πάθος για ‘τα ενάντια’ και για τα ‘δίπολα’ τότε… είχες όμως εισχωρήσει ήδη βαθιά στην ερμηνεία των συμβόλων και βέβαια αυτές οι καταδύσεις δεν μένουν χωρίς συνέπειες.

Ναι… εγώ τις έλεγα ‘καταδύσεις’, εσύ προτιμούσες να τις λες ‘καταρριχήσεις’… υπάρχει μια σημαντική διαφορά που την κατάλαβα καιρό μετά.

Και τι ανακάλυψες;

Πως η μέγιστη διαφορά τους είναι… η βαρύτητα… ή μάλλον, η άνωση… τούτο που είναι προφανές σε μια κατάδυση είναι απόν στην καταρρίχηση… αντίθετα εκεί κυριαρχεί η βαρύτητα…

Και τι είναι αυτή η άνωση που ανέφερες; τη ρώτησε.

Η αντίσταση του είναι να προδώσει τα μυστικά του. Η άρνηση ενός βαθύτερου τμήματός μας να αποκαλύψει πράγματα, να φωτίσει διαμερίσματά του, να μας βοηθήσει…

Η άρνηση, επανέλαβε εκείνος συμφωνώντας.

Ναι… στην κατάδυση επιχειρούμε εμείς την ψηλάφηση στα έγκατα, στην καταρρίχηση έχουμε την απρόσμενη συνδρομή της… βαρύτητας του είναι. Θυμάμαι πως το είχες αναλύσει αυτό κάποτε αλλά δεν είχα κατανοήσει σχεδόν τίποτα. Όλα αυτά μου φαίνονταν ασκήσεις επί χάρτου περισσότερο παρά βιώματα από… το μέτωπο.

Και ως βαρύτητα του είναι τι ορίζεις λοιπόν;

Ότι ναι μεν στην καταρρίχηση υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ‘τραυματισμού’, να γκρεμιστείς από ένα μεγάλο ύψος, να τσακιστείς, να χαθείς για πάντα, όμως μπορείς να εκμεταλλευτείς τον παράγοντα της μνήμης και του χρόνου. Ενώ στις καταδύσεις αυτός είναι εχθρός, εδώ είναι σχεδόν ‘φίλος’.

Και την άνωση όμως μπορείς να την εκμεταλλευτείς, σωστά; συνέχισε εκείνος και ένιωσε πως η βραδιά είχε αρχίσει να ζωηρεύει.

Δεν ξέρω… δεν το έχω επιτύχει ακόμα αυτό… πώς μπορείς;

Αν πάψεις να αντιστέκεσαι.

Ναι… αλλά…

Αν ‘υποκριθείς’, αν ‘προσποιηθείς’ πως είσαι ένα ‘νεκρό φορτίο’… τότε θα επιταχύνεις την κατάδυσή σου…

Δεν του είπε τίποτε.

Σου αρέσουν τα καρτούν;, τη ρώτησε ξαφνικά

Ναι, απάντησε χαμογελώντας εκείνη.

Θυμάσαι εκείνα με τον road runner και το κογιότ; Που σε όλα τα επεισόδια το κογιότ τον κυνηγά, επινοεί τρόπους να τον γραπώσει αλλά ο road runner πάντα κερδίζει;

Ναι, βέβαια… είναι από τα αγαπημένα μου… και συμπαθούσα πάντα το κογιότ…

Με ένα του νεύμα συμφώνησε κι εκείνος.

Θυμάσαι κάποιες σκηνές που το κογιότ τρέχοντας, περνάει την άκρη ενός γκρεμού, συνεχίζει να τρέχει στον αέρα και ξαφνικά… πέφτει στο κενό;

Ναι, βέβαια…

Έχεις παρατηρήσει πότε πέφτει; Μπορείς να ανακαλέσεις αυτές τις σκηνές;

Ναι… πέφτει όταν… συνειδητοποιεί τι του συμβαίνει…

Μερικές φορές σ’αυτά τα καρτούν κρύβονται ολόκληρα μαθήματα εσωτερισμού που θα χρειάζονταν ώρες ανάλυσης. Πράγματι λοιπόν, το κογιότ γκρεμίζεται ακριβώς τη στιγμή που ‘επιστρέφει’ από το ταξίδεμά του… ας πούμε τη στιγμή που η εγρήγορσή του επαναδιατυπώνει τις συντεταγμένες του πραγματικού κόσμου… ενώ για λίγο η βαρύτητα είχε εξαφανιστεί, οι φυσικοί νόμοι επιστρέφουν και…

Σε όλα τα καρτούν υπάρχουν ανάλογες σκηνές νομίζω, είπε εκείνη. Θυμάμαι τώρα κάποιες με το Μπάγκς Μπάνι, το Ντάφι και άλλους. Άρα, είναι κάτι που έχει μια μεγαλύτερη σημασία. Σωστά;

Οι δημιουργοί αυτών των ταινιών ήξεραν πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε. Πίσω από τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες των ‘αφελών’ πρωταγωνιστών, κρύβονται αλήθειες για πολλά θέματα που αργότερα συνειδητοποιούμε. Όπως ακριβώς τα μεγάλα παραμύθια, όπως η Χιονάτη, είναι συγκλονιστικές και ολοκληρωμένες αφηγήσεις μυητικού χαρακτήρα. Αυτές οι ταινίες με τα κινούμενα σχέδια, δίνουν στους δημιουργούς βαθμούς ελευθερίας έκφρασης που δεν έχουν σε άλλα πεδία.

Αυτό όλο δεν μοιάζει με την παραίνεση του Δον Χουάν στον Καστανέντα πάνω από τον γκρεμό; Όταν του λέει ‘πέτα, έχεις φτερά, άνοιξέ τα και πέτα’; Δεν θυμάμαι ακριβώς τι συνέβη και πώς αλλά…

Κάπως έτσι… αλλά ας μην το ανοίξουμε όλο το θέμα απόψε καθώς είναι τεράστιο… ας γυρίσουμε στην κατάδυση…

Στην προσποίηση πως είμαι ένα ‘νεκρό’ φορτίο και βυθίζομαι;

Ακριβώς… είναι κάτι ανάλογο με το περπάτημα του κογιότ στον αέρα… μονάχα που εδώ συνειδητά ξεγελάμε το νου… αυτή είναι η διαφορά…

Και ο νους ξεγελιέται;

Για λίγο… όσο μας χρειάζεται για να καταδυθούμε σε κείνους τους πυρήνες που υπάρχει το έμπυρο υλικό που μας ενδιαφέρει. Εάν χάσουμε την αυτοσυγκέντρωσή μας όμως…

Ο νους θα μας πάρει χαμπάρι…

Και βέβαια θα μας ανεβάσει ξανά στην εγρήγορση… όπως αντίστοιχα αλλά αντίστροφα κάνει με το δύστυχο το κογιότ… το επαναφέρει στην τάξη και…

Πάρτον κάτω…

Ναι…

Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι…

Αλήθεια… είναι ‘εύκολο’ μονάχα όταν κοιμόμαστε… εκεί όμως εισερχόμαστε στις περιοχές του ασυνειδήτου, των ονείρων κλπ. Αλλά είναι κάτι ανάλογο βέβαια.

Δηλαδή η κατάδυση τελικά είναι ένα είδος διαλογισμού;

Ένας ‘ονειρικός διαλογισμός’ θα μπορούσα να πω. Όμως και αν δεν έχει απόλυτη επιτυχία δεν πειράζει. Δεν έχουμε Ολυμπιακούς Αγώνες εδώ για να διεκδικούμε μετάλλια. Εργαζόμαστε με το είναι μας και το κάνουμε όταν και αν και όσο θέλουμε… μερικές φορές η εργασία γίνεται από μόνη της…

Όλο αυτό μου θυμίζει και τον Επίκουρο… ‘λάθε βιώσας’… μια μυητική ανάγνωση του Επίκουρου είναι αυτή η δράση της… παραφύλαξης; …νομίζω πως συνδέονται όλα αυτά…

Φυσικά συνδέονται… επειδή δεν έχουμε εποπτεία του δικτύου δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει… αν δεν συνδέονται τότε εμείς τώρα δεν είμαστε εδώ, δεν υπάρχουμε… όχι θεωρητικά, δεν υπήρξαμε ποτέ… όμως νομίζω πως είπαμε αρκετά γι απόψε…

Είχε περάσει η ώρα. Έπρεπε να αποχαιρετιστούν. Σηκώθηκαν και περπάτησαν ξανά σιωπηλοί μέσα στη νύχτα.