Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2012


ο οδοκαθαριστής



Στα πάρκα τα περιποιημένα των μητροπόλεων
και στα σοκάκια των καλών συνοικιών
η καθαρότητα του τοπίου θα έπρεπε να εγγράφεται
στο μητρώο της αντίληψης ως απουσία:
δεν είναι παρά το ίχνος που αφήνει πίσω της
μια σάρωση.

Η παραπλάνηση εδώ λειτουργεί δια της αφαιρέσεως.
Γιατί ο οδοκαθαριστής δεν νοείται παρά απών,
ακροβατώντας πάντα στην ανεστραμμένη
μοίρα του ζητιάνου.
Ο ένας προσπαθεί να σε πείσει ότι υπάρχει
κι έτερος ότι δεν, καθόλου.

Κι οι δυο ματαίως μάλλον
μιας και εν τέλει δεν αποτυπώνονται
παρά μονάχα στην εικόνα του τοπίου,
σχεδόν σαν στοιχεία αρχιτεκτονικής
όπως οι κυκλαδίτικες γάτες.

Κι έτσι ακόμα κι στους μυημένους
που την οφθαλμαπάτη υποψιάζονται
το υποκείμενο συνήθως τους διαφεύγει.
Όχι αδίκως, αφού κι ο ίδιος μάλλον αγνοεί πως αυτό που σκουπίζει
δεν είναι παρά η ίδια του η παρουσία.

Εδώ όμως για λίγο θα σταθώ. Γιατί δεν είναι διόλου της τέχνης
αμελητέο μέγεθος.
Μα εκεί που οι πεζογράφοι αρέσκονται ν' αφηγούνται το πώς
αναμετράται με τις σορούς πτηνών μη ζώντων/
κι οι ποιητές το πώς συλλέγει σωρούς πραγμάτων
απ'την αγριότητα ανυπεράσπιστων
(πέτρες γραμματόσημα πώματα από φάρμακα 
                         σπασμένα γυαλικά λουλούδια)
εγώ δεν βλέπω παρά τον άνθρωπο, ανήμπορο, με τη σωρεία
να μάχεται, των περισσευμάτων.

Απ' τα φυλλάδια των διαφημιστικών ως τις μισοσβησμένες γόπες
κι από τις σύριγγες ως τα ωχρότατα φύλλα
να εργάζεται ολοένα σαρώνοντας κι ουδέποτε σαρωνόμενος.
Απ' το χάραμα ως το ύστερο βράδυ
μες στους αγέρηδες που αμφισβητούν την αποκομιδή
και μες στη διαρκή του πλήθους αδιαφορία
φορώντας πάντα και μονάχα της απουσίας το σηματοδότη:
το φωσφοριζέ γιλέκο των υπαλλήλων του δήμου.



Κι ωστόσο δεν μπορώ, δεν θέλω μάλλον
να αποκλείσω το ενδεχόμενο μιας
εγκαρτέρησης. Την πιθανότητα γυρίζοντας σπίτι
να μην κομίζει μονάχα την υπερφόρτωση
και τον ακοίμιστο πόνο της διαψευσμένης διαλογής.
Προς τούτο τον φαντάζομαι λιγάκι ως νέο προφήτη
ενός κάποιου νέου θεού ο οποίος
για να να καταφέρει να είναι πανταχού παρών
κομματιάζεται στο απειροελάχιστο.
Βουτηγμένος σ' αυτήν την πολλαπλότητα ο ήρωας μας
ενδεχομένως να συναντά έναν νέο τρόπο να υπάρχει
εξερευνώντας της ζωής διαρκώς τα απορρίματα.

Σίσσυφειος ο κόπος του, ίσως.
Για αυτό της πόλης διαβάτη να συλλογίζεσαι
καθώς περνάς από δρόμους καθαρούς και πλατείες τακτοποιημένες,
την καθημερινότητα μιας ύπαρξης ατυχούς
που αναλώνεται
για να μπορέσεις εσύ ασυλλόγιστος να πορεύεσαι,
που εξοντώνεται
για να απομακρύνει από το διάβα σου
κάθε τι το ευτελές.

Κι αν συνδράμει με τον τρόπο του, όπως είπα,
στην παραπλάνηση-Συγχώρεσέ τον!
Είναι κι αυτό μια
της εργασίας του
συνθήκη.



Υγ: Οποιαδήποτε με σωρεία αχρήστων πληροφορίων 
ομοιότητα και κάθε είδους σαρώσεων δυσκολίες 
είναι αποτέλεσμα οικτρής παραπλάνησης.



πειρίθους

http://peirithous.blogspot.gr/


ευχαριστώ θερμά για την άδεια φιλοξενίας

8 σχόλια:

misoagnosti είπε...

Καταπληκτικό...

Νimertis είπε...

καλημέρα φίλη μου misoagnosti... αληθινό διαμάντι...

Bitch είπε...

Καλά Χριστούγεννα,, Αντώνη!!
Να περάσεις με τους δικούς σου πολύ όμορφα!!!
Φιλιά Μόνικα ♥♥♥

Νimertis είπε...

Θερμές ευχές κι από μένα Μόνικά μου... πολλά φιλιά!

Ρένα είπε...

Οπως πάντα οι αναρτήσεις σου είναι καταπληκτικές!!!!!!!!Καλά Χριστούγεννα Νήμερτης.

Νimertis είπε...

Καλά Χριστούγεννα και σε σένα Ρένα μου, να περάσεις όμορφα...

Alex είπε...

Να προσθέσω και τούτο : ο οδοκαθαριστής είναι κείνος που παλεύει να εντάσσει "τα αποκυρηγμένα" υλικά των δύο κόσμων(πλουσίων & φτωχών) σε μια και μόνη χωματερή..εκεί όπου πάντα χωρά το ασυμβίβαστο αλλά με μια σειρά διότι άμα κάτι πάει χωρίς να ελεγθεί, χάνεται εξάπαντος.Πολύ σημαντική είναι τούτη η δουλειά αγαπητέ φίλε, διότι ποιός απο μας θα μπορούσε αλήθεια να αναμετρηθεί με όλα αυτά που αποκυρήσει ?

Καλή χρονιά καλέ μου φίλε, με υγεία, αγάπη και ανοιχτή καρδιά.

Νimertis είπε...

πολύ ενδιαφέρουσα η σήμανσή σου αγαπημένη μου φίλη Αλεξ... να'σαι καλά! Από καρδιάς οι ευχές μου για τη νέα χρονιά.