Τρίτη, Αυγούστου 13, 2019


Τον συνάντησα όπως πάντα
μέσα στις μοναχικές μου διαδρομές
δεν μου αρνήθηκε ποτέ τη συντροφιά του
μα τούτη τη φορά ήθελα να τον ρωτήσω
‘ποιες βαραίνουν περισσότερο στη ζωή μας, οι απώλειες ή οι παρουσίες;’
και ήξερα πως απάντηση δεν επρόκειτο να πάρω
κι όμως
με σπλαχνίστηκε
και απάντηση μού έδωσε
με όλη τη γενναιοδωρία της καρδιάς του…

μού χαμογέλασε πλατιά
κοιτώντας με ολόισια στην ψυχή…


Πέμπτη, Αυγούστου 08, 2019

αποκατάσταση…


Σκληρές
πώς έγιναν οι φλέβες
σχοινιά
τεντώνονται κάτω απ’το σώμα
μου μιλούν
όμως δεν τις καταλαβαίνω
μαντεμένιο αίμα…

μεγάλες
πώς έγιναν οι μέρες
χωράφια χέρσα
που κάποιος τα εγκατέλειψε
κι αυτά θρηνούν
στενάζουν
όλα είναι ψέμα…

θανατοφόρος
χρόνος
ύπνος φονικός
σαν λαιμοδέτης
σφίγγει το δέρμα
ώσπου ν’ αγγίξει
τον τσιμεντένιο ουρανό
ο λυγμός
τα χείλη να μαυρίσουν
κέρινο βλέμμα

δικαιοσύνη λες
ψιθυριστά
σήκωσε στον ήλιο η νύχτα
επανάσταση

κι εγώ
σκυμμένος πάνω απ’το χώμα
σου απαντώ

αποκατάσταση…


Παρασκευή, Ιουλίου 26, 2019

Ατροπάτης




Το πυρ

Στην ανατολή
ο άνθρωπος-φίδι
άρμεγε λαίμαργα
τους δικέραιους ήλιους
έσερνε το κεφάλι του
στην άνυδρη άμμο
ξερνούσε κάθε τόσο προφητείες
φέρεθρες, σκοτεινές
κι έπειτα αναπαυόταν πρόστυχα
για τριακόσιες μέρες
στην κοιλιά του βράχου


Το ύδωρ

Στο βορρά
λεύχαιμες ημέρες
σεληναία στόματα
χολέρες υετών
όλοι τους άρρωστοι θεοί
όλοι τους γίγαντες
με τη ματιά τους
ξέραιναν το σπέρμα τους
το’ριχαν τροφή στους λύκους
κι έπειτα ξάπλωναν
τα σαπισμένα μέλη τους
και λιμοκτονούσαν
στις λερές τους κλίνες
άχρι θανάτου


Η γη

Στη δύση
δώδεκα εύφθαρτοι άρχοντες
και ο καθένας απ’αυτούς
με δώδεκα επιγόνους
βασίλεια λυπρά
λησμονημένα, ασήμαντα
έπλαθαν όνειρα ένυλα
μιγαδικούς ανθρώπους
κι έπειτα σε μαρμίτες
πελώριες σαν σπίτια
τους καταβρόχθιζαν ακέραιους
και στα πέτρινα στομάχια τους
άλεθαν κόκκαλα, λάσπη
και βρόχινο αίμα


Ο αέρας

Στο νότο
ο άνθρωπος-βουνό
ο άνθρωπος-δέντρο
ο άνθρωπος-στάχυ
ο τένθης, νεκρηγός θεός
πέρασε στο λαιμό του μια θηλιά
φτιαγμένη από ιαχές παιδιών
σταμάτησε τη θύελλα
από τις θάλασσες
ένευσε ούρια
στους θείους λειμώνες
πλήρωσε ξόρκια
κι εξαγόρασε τον Ατροπάτη
τον έχρισε δούλο και ηγεμόνα του μαζί
τον φίλησε σαν γυναίκα
τον αγκάλιασε σαν άντρας
τον εκμαύλισε
τον έστησε πάνω απ’την αρχαία φωτιά
μέσα στο ήπαρ του θηρίου
κι άρχισε να μετρά τις σκιές του ήλιου
μία προς μία
κάθε δειλινό
πριν τυραννήσει ηδονικά
ανάμεσα στους χοντρούς μηρούς του

άλλη μια ψυχήλατη νύχτα


Le Souffle Du Desert

Art Print by Anna Cseresnjes

Πέμπτη, Ιουλίου 04, 2019

Άληστος γνώσις…



Δεν τολμώ να κοιτάξω πια στη γη
ούτε και στον ουρανό
υπάρχει μονάχα ένα ξέφωτο μικρό
στη μνήμη
για να καταφεύγω

πριν παραδώσω ό,τι ιερότερο έχω
στον Γέροντα με το λευκό χιτώνα
πριν αξιωθώ να περπατήσω το μονοπάτι εκείνο
που δεν έχει ούτε στερέωμα
ούτε φως
θα έλθω πάλι για λίγο μόνο να σε δω
να σε αγκαλιάσω

φεύγουμε άρτιοι και οι δυο
ευτυχισμένοι
γιατί όλα τα ζήσαμε ολόκληρα
μαζί
ακέραια
ακόμα και στην αγρύπνια
ακόμα και στον πόλεμο

και δεν μιλούμε πια
και δεν ακούμε
δεν κοινωνούμε ούτε τη σιωπή
ή τη λαχτάρα ενός χαμόγελου
δεν το έχουμε ανάγκη

ανάγκη έχει μόνο εκείνος
που πάνω στο σώμα του έχει κηλίδες θλίψης
και πάνω στη ψυχή του
ένα διάπυρο γιατί


και φλέγεται

Πέμπτη, Ιουνίου 27, 2019

Ξαναφτιάχοντας τον εαυτό μου…



Λοιπόν, υπάρχουν και οι μέρες που δεν ‘μού λέει’ τίποτε κανένα κείμενο… κανένας συγγραφέας, ποιητής ή φιλόσοφος… υπάρχουν μέρες που θέλω να τους πετάξω όλους από πάνω μου και από μέσα μου… που λέω ότι κακώς τους κουβαλάω όλους τούτους γιατί με γέμισαν με τα όνειρά τους, τις εμμονές τους, τα ψέματα και τις αλήθειες τους… με γέμισαν και παράγινε το ‘κακό’… με ωφέλησαν, δεν είμαι αχάριστος, δεν ξεχνάω την ‘τάξη’ μου, τη θέση μου, τις δικές μου ορίζουσες πάει να πει… όχι δεν ξεχνώ τίποτε αλλά θα προτιμούσα έναν πνευματικό… αφανισμό εντός μου… μια γενική εκκαθάριση, ένα ‘σκούπισμα’ των πάντων… να μείνω μόνος εγώ με το νιονιό μου… εγώ με τη χαζομάρα μου, την ένδειά μου, την αγνωσία μου… να δω επιτέλους τι σημαίνει να ‘μην ξέρεις τι σου γίνεται’…, τι σημαίνει να μην σε βασανίζει ο καημός της ψυχής του άλλου που έζησε 2500 χρόνια πριν και ακόμα ανασαίνει μέσα σου… και τον φιλοξενείς και τον αντέχεις και τον σηκώνεις αλλά έρχεται η ώρα που όλο αυτό πάει πολύ… θέλεις να μείνεις μόνος… ολομόναχος… έτσι λέω… πώς είναι άραγε να είσαι ολομόναχος στην ατραπό;

Τι κάνει κανείς όταν χαθεί σε μια άγνωστη περιοχή, σε μια άγνωστη πόλη; Ας το πάρω για υπόθεση εργασίας να δω τι θα ξημερώσει… τι κάνει κανείς; Πεθαίνει; Απελπίζεται, αγχώνεται, αναρωτιέται, ξύνει τη κεφαλή του, φοβάται λίγο αλλά υπάρχει και κάτι άλλο… μια ώθηση να ενεργήσει… δεν ξέρει τίποτα για τον τόπο, τους ανθρώπους, τα συνήθειά τους, τις λόξες τους… αλλά δεν πεθαίνει… μια παράξενη εγκατιαία ενέργεια τον ωθεί να… ζήσει… θα σκεφτεί, θα ψάξει, θα αναζητήσει… θα βρει λύσεις, θα μηχανευτεί τρόπους, θα …κατασκευάσει ξανά τον εαυτό του… όσες φορές απέτυχε τόσες φορές θα τον ξαναφτιάξει… Και δεν θα πεθάνει… επειδή δεν έχει πια μαγκούρες θα εμπιστευτεί τα δυο του ποδαράκια… επειδή δεν έχει το δάνειο φως των άλλων, θα εμπιστευτεί το δικό του… τόσο καιρό δεν το ένιωθε, έπεφταν οι προβολείς των ‘μεγάλων’ μέσα του… κι επειδή δεν έχει τη φωνή των άλλων θα εμπιστευτεί τη δική του… πόσες φορές μίλησε με τη δική του φωνή; Μια, δυο, δέκα; Τώρα θα μιλά μονάχα με αυτήν… οι φωνές των άλλων δεν υπάρχουν πλέον… μια υπέροχη ησυχία υπάρχει μέσα του… και την απολαμβάνει…

Τι πάει να πει ξαναφτιάχνω τον εαυτό μου;

Πάει να πει ότι οτιδήποτε έμαθα, μού φόρτωσαν, με βαραίνει, με πληγώνει ή και με πλουτίζει, το πετάω… το αφήνω, το αρνούμαι… θέλω να δω πως θα είμαι δίχως αυτό… θέλω να νιώσω το ρίγος της ‘εγκατάλειψης’ των άλλων εντός μου… έχω πόδια; Έχω χέρια; Έχω βλέμμα; Έχω φωνή;

Ξαναφτιάχνω τον εαυτό μου σημαίνει δεν έχω τίποτα για ‘σιγουριά’, ‘ασφάλεια’, ‘αναφορά’… δεν θέλω σημεία αναφοράς, δεν τα καταδέχομαι… σημείο αναφοράς γίνομαι εγώ και ας με πουν εγωιστή και ό,τι άλλο θέλουν οι γύρω μου… είμαι τόσο ‘εγωιστής’ όσο εκείνος που δεν καταδέχεται να μιμείται τη φωνή του άλφα ή του βήτα μεγάλου ερμηνευτή και προτιμά να τραγουδά με τη δική του… μονάχα που φοβόταν σε όλη του τη ζωή κι έκανε μιμήσεις… πώς είναι άραγε να ακούς τη δική σου φωνή και κανενός άλλου;

Ξαναφτιάχνω τον εαυτό μου δεν σημαίνει αρνούμαι οριστικά όλα τα άλλα… σημαίνει κερδίζω ξανά τον εαυτό μου… και τούτο αποτελεί τη μεγαλύτερη επανάσταση που ονειρεύτηκε ποτέ ανθρώπινο πλάσμα…

Και το ρίγος δεν συγκρίνεται με τίποτε…


Kowal / Blacksmith
Art Print by Maciej Przeklasa

Παρασκευή, Ιουνίου 21, 2019


Απλά εξωτερικεύω, είπε
Ό,τι με προίκισε η νύχτα

Θέλεις λοιπόν
να δεις το ρίγος;
Χάραξε έναν κύκλο από φως
Μέσα σ’ένα σκοτεινό δωμάτιο
Και βάλε μέσα του
έναν άνθρωπο

Στο κέντρο
Έτσι, στο κέντρο

Σαν προβολέα να το φανταστείς
Που σημαδεύει μια ψυχή
Έναν προβολέα που κάποτε ήταν δυνατός
Έτσι είπε
Κάποτε ήταν δυνατός…

Κι αυτό το φως…
Από πού έρχεται άραγε;
Ποιος το γεννάει;
Ποιος το στέλνει;

Αυτός που αναρωτιέται
Είναι ακόμα ζωντανός

Αυτός που θ’ απαντήσει…


Και σιώπησε…

Man In a Circle Art Print by Inge Schuster

Δευτέρα, Ιουνίου 10, 2019

ψαθυρή βοή



Μου είπες κάποτε
οι φίλοι σου όλοι
είναι νεκροί
αρχαίοι ποιητές
και τροβαδούροι
πολεμιστές που έσβησαν
σε απελπισίας ιαχές
και οράματα θεών
που έχει λησμονήσει πια
ως και ο νύχτιος βρόμος
γύρνα σε μένα!
γύρνα στο τώρα!
κοίταξέ με
είμαι για σένα ζωντανή!

δεν σου είπα τίποτα
δεν σε ντρεπόμουν
όμως δεν είχα λέξεις
για να σε ξεδιψάσουν
αναπαυόμουν πάντοτε
από παιδί σχεδόν
στο σπαραγμό των αδελφών μου
στο λύγμιο πόνο τους
στον μεθυσμένο θάνατό τους
πώς να προδώσω σου έλεγα
το αρχαίο ρίγος;
αφού απ’αυτό αρύομαι φως
αφού απ’αυτό ανασαίνω
αφού αυτό ενδύομαι κατασάρκιο
τη γύμνια μου να υποφέρω…

κι έγινες μικρή σιωπή
και κρύφτηκες
σε κείνη των ανθρώπων
την ψαθυρή βοή
που ξημερώνει το μάταιο

κι έστρεψες μακριά μου
πρώτα το σώμα
κι έπειτα το βλέμμα…


Ιουν2019

Her Guilty Pleasure Art Print by tomorca

Σάββατο, Ιουνίου 01, 2019

Μεταίχμιο εδώ δεν υπάρχει…


Ο
ι μνήμες γεννούν το χρόνο.
Οι μνήμες γεννούν την ενόραση στο Γεγονός.
Οι μνήμες γεννούν και το θάνατό του…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

Όλα τα ορίζει η ανθρώπινη συνθήκη…
Οι πρώτες ακριβές ανάσες, οι ιερές ψηλαφήσεις του φωτός… αλλά και του σκότους…
Τα πρώτα βλέμματα, οι πρώτες δειλές ματιές, οι πρώτες γενναίες εξορμήσεις στο παράλογο…
Το πρώτο δάκρυ, η κατάφαση στο ημίφως, η γενναία υπόσχεση για το αύριο…
Όλα στην οδύνη του χτες… όλα στην περιχώρηση του αύριο… όλα στην ακεραιοποίηση του εσωτερικού ανθρώπου… ολοκληρώνοντας, υπερβαίνοντας, προχωρώντας, αψηφώντας…
Όλα στην ανθρώπινη συνθήκη…
Σ’αυτό ή σε ένα άλλο στερέωμα…
Μαζί σου όμως… πάντοτε μαζί σου… όχι δίπλα σου, όχι κοντά σου… κι ούτε καν μαζί σου…
Μέσα σου… εσύ ένα με μένα… εγώ ένα με σένα…
Άλλη συνθήκη δεν γνωρίσαμε…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;

Παράδεισος ή κόλαση δεν είναι… δεν ήταν ποτέ ο τόπος… ήταν ο τρόπος… ο δικός μας τρόπος… τούτο δεν άλλαξε, τούτο δεν μερίζεται, δεν νοηματοδοτείται ξανά, δεν οριοθετείται εκ νέου…
Δεν τέθηκε ποτέ κανένα άλλο θέμα… Το μεγαλείο της Διύπαρξης είναι αυτό ακριβώς στην πυρηνική της θεώρηση... πως δεν θέτει ποτέ κανένα θέμα που αλλοιώνει, που κλονίζει, που διακυβεύει την ύπαρξή της, την υπόστασή της… η Διύπαρξη αυτό-ορίζεται ή αυτό-ακυρώνεται… Υπάρχει ή αφανίζεται… Μεταίχμιο εδώ δεν υπάρχει… ερώτημα ή ανάπαυση στο μερικό… καμιά ανάπαυση… καμιά διαφυγή…

Θα έρθεις μαζί μου στην κόλαση που πάω;
Αν πήγαινες κάπου μόνος τότε θα τη ζούσα εγώ…

Παρασκευή, Μαΐου 31, 2019

Στη λίμνη…




Έλα
να σε συνοδέψω ως τη λίμνη
εμείς οι δυο
μονάχα
όπως ήμασταν πάντα
φίλε μου
εμείς
μόνο οι δυο μας…


Το σπίτι ζούσε
τρώγοντας τους ανθρώπους
αφήνοντας στοργικά
τη σκόνη να παχαίνει
στους διαδρόμους
χαμογελώντας πατρικά
στις πένθιμες κουρτίνες
στο σαλόνι

και φονεύοντας τους απογόνους
όλων των μοιραίων πλασμάτων
που έκλαψαν
έστω και για ένα λεπτό
σ’αυτές τις άθλιες σκάλες

φονεύοντας…


Έλα
θέλω τούτο το πρωινό
να είμαστε μαζί
οι δυο μας
πάμε στη λίμνη
εκεί που πρωτοείδαμε το παράξενο φως
που χάνεται όταν γέρνεις το βλέμμα
που γεννιέται ξανά
όταν κλείνεις τα μάτια

εσύ μου το δίδαξες
κι αυτό
και τόσα άλλα

έλα φίλε μου
συνόδεψέ με
στην αρχαία λίμνη…


Το σπίτι ζούσε
μακελεύοντας όλα τα όνειρα
κι άφηνε ν’ανασαίνουν μόνο
οι μικρές ρωγμές
που γίνονταν μεγάλες
κι άφηνε να αργοσαλεύουν μόνο
οι αιώνιες σκιές
που έντυναν τους τοίχους
τους γυμνούς
τους πρόστυχους

τους πρόστυχους!

τους τρελούς τοίχους

μιας σιωπής
που δεν την νίκησε
ποτέ κανείς…


Λοιπόν σήμερα
σου λέω
αγαπημένε φίλε
θα σου μιλήσω για το όνειρο της λίμνης
καθώς θα μας δέχεται
στα θηλυκά νερά της
και θα μας ξελογιάζει
και θα μας λέει ψέματα
πως αθάνατοι είμαστε
εγώ
θα σου αποκαλύψω φίλε μου
όσα θα έπρεπε από χίλια χρόνια τώρα
να σου έχω πει

αλλά φοβόμουν
και είχα το πυρακτωμένο σίδερο
του χρόνου να με καίει

και ντρέπομαι
τώρα που θα ντυθούμε
με τον αρχαίο υδάτινο μανδύα
να σε κοιτάξω άλλο στα μάτια

χωρίς αυτό
το τελευταίο που πρέπει
να ειπωθεί
δεν ξέρω
αν τα χείλη ανοίξουν
για μια ανάσα οξυγόνου ακόμα
ή
θέλω να ουρλιάξω στο μεταίχμιο
της στιγμής
πως σε αγάπησα
με όση δύναμη άντεξε η ανώλεθρη ψυχή μου
με όση ψυχή χωρούσε
η θνητή δύναμή μου…

και έτσι ακροβατώ
στην επιφάνεια της λίμνης
και μαζί βυθίζομαι

όλος όνειρο
αγάπη όλος

δικός σου

κομματιασμένος
και ακέραιος
φωτεινός
και νύχτιος

όλος…

Πέμπτη, Μαΐου 30, 2019

το ‘θεώρημα του ανδραπόδου’


Διαβάζουμε (το γράφουν, το ισχυρίζονται πολλοί) πως η Αθήνα καταστράφηκε (ηττηθείσα κυριολεκτικώς κατά κράτος στον Πελοποννησιακό λεγόμενο Πόλεμο) επειδή επισυνέβη η εξαλλαγή της περίφημης δημοκρατίας σε οχλοκρατία… όλα τα άλλα, ήττες στα πεδία των μαχών, το μεγάλο φιάσκο της σικελικής εκστρατείας (μιας εκστρατείας παραφρόνων) και όλα τα άλλα αποτελούν απλώς συνεπαγόμενα και λογικές εξελίξεις του καρκίνου που με ταχύτατους ρυθμούς μόλυνε το σώμα της, ρούφηξε τους χυμούς της και παραμόρφωσε την εικόνα της… σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, μόλις κάποιες δεκαετίες, το περικαλλές οικοδόμημα που θαυμάζουν και σήμερα όλοι μεταμορφώθηκε σε έναν ερειπιώνα θλιβερό θλιβερών ανθρώπων…

Είναι γνωστό πως η ιστορία δεν διδάσκει τελικά… κανείς μας δεν διδάσκεται γιατί αρνούμαστε να δούμε τη συνέχεια… τη ροή, την προβολή του ‘χθες’ στο ‘αύριο’… ακόμα και το δικό μας ‘συνεχές’ αρνούμαστε… σαν να είμαστε ένα σύνολο από ‘στιγμιότυπα’… σαν να μην έχουμε αρμονική σύνδεση με το ίδιο μας το είναι… πόσες φορές το χθες θα πρέπει να μας βγάλει τη γλώσσα για να πάψουμε να αδιαφορούμε; Πόσες φορές οι καταποντισμοί και οι αποτυχίες σημαντικών ανθρώπων και μεγάλων εγχειρημάτων θα πρέπει να μας… καρπαζώσουν για να νιώσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά στο κεφάλι μας;

Διδασκόμαστε αλλά δεν μαθαίνουμε… κι αυτό είναι ψυχολογικά ερμηνεύσιμο… μαθαίνουμε από τα σχεσιακά μας ναυάγια; Από τους ερωτικούς μας τιτανικούς; Μαθαίνουμε από τις αποτυχίες μας; Μαθαίνουμε από τις ‘φάπες’ που πέφτουν βροχηδόν σε καθημερινή βάση;

Καλύτερη η ‘ανδροειδής προσομοίωση’… το ‘θεώρημα του ανδραπόδου’… το ‘έμπνουν είδωλον’ των προγόνων μας ταιριάζει περισσότερο… ούτε εκείνοι έμαθαν κι ας τους μνημονεύουμε… έπεφταν ξανά και ξανά στα ίδια λάθη… ατελείωτοι κύκλοι μέσα σε αναρίθμητους κύκλους… ζαλάδα…

Κι αναρωτιόμαστε γιατί ‘επιστολές’ του Θεανθρώπου οδήγησαν σε αλλοίωση εκλογικού αποτελέσματος… την άλλη αλλοίωση, τη βαθύτερη και μεγάλη, πότε θα τη δούμε; 


Παρασκευή, Μαΐου 24, 2019

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας...

 
A Tuscan Feel In China Art Print by Max Witjes


κάποιες φορές ‘αισθανόμαστε’ ότι έχουμε βγει σε ένα απέραντο λιβάδι, αναπνέουμε τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο άνεμο της ψυχής μας, κάτω από ένα υπέροχο στερέωμα… μουσικές και μελωδίες της Δημιουργίας μάς έχουν πλημμυρίσει, χρώματα, μυρωδιές, ανάσες…

και όμως…

είναι μια, καθώς λένε, εικονική πραγματικότητα, μια κατασκευή του νου…

κάποιες φορές αισθανόμαστε έτοιμοι για την μεγάλη υπέρβαση, το άλμα στο Άγνωστο, την ενεργειακή πλήρωση να τολμήσουμε, να πράξουμε, να δράσουμε…

κάνουμε το πρώτο βήμα, το δεύτερο βήμα, τα επόμενα βήματα… δεν έχουμε προσεγγίσει κανένα Άγνωστο… είμαστε πάντα στις περιοχές του Γνωστού… το έχουμε ‘τεντώσει’ ίσως λίγο, το έχουμε βαφτίσει ‘άγνωστο’, νομίζουμε ότι σε μια στιγμή γίναμε τολμητίες Κολόμβοι και ατρόμητοι εξερευνητές… 

είναι μια ‘ενημέρωση’ του νου πως, απλά, έχουμε τις ποιότητες της ελευθερίας αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε ελεύθεροι…

ένα άρτιο, καλοδουλεμένο ‘πρόγραμμα’ του νου, μια ταινία που προβάλλεται για την ψυχαγωγία του…

κάποιες φορές πληγώνουμε εκεί που πιστεύουμε ότι μοιραζόμαστε τρυφερότητα, εκεί που νομίζουμε ότι αγαπάμε…

είναι κι αυτό πιθανώς μια αυταπάτη… ο νους δεν θέλει να αγαπήσει, δεν θέλει να μετατοπιστεί ο κεντροβαρικός του άξονας, δεν θέλει να αυτοκτονήσει… 

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας… ίσως κάποτε, μερικούς τραυματισμούς… πράγματα που μπορεί να ελέγξει δηλαδή… και κυρίως, να ‘αποκαταστήσει’…

δικαιοσύνη για το νου είναι η αποκατάσταση…

έχει ειπωθεί: η χειρότερη φυλακή είναι ο νους…

κι όμως, τα κλειδιά δεν τα έχει εκείνος…

και μέσα στην απλόχωρη φυλακή του με τις γιγαντοοθόνες προβολής εικονικών πραγματικοτήτων υπάρχουν στιγμές που βιώνεται η Αλήθεια… γουλιές της, δροσιές της ίσως αλλά μέσα στη φτωχική μας κούπα δεν χωράνε οι ωκεανοί…

και ίσως και μια δροσερή γουλιά να αρκεί για να ξεκινήσει η εσωτερική επανάσταση…