«Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα παγκόσμιο κίνημα διαμαρτυρίας από ανθρώπους που δεν θα το βάζουν κάτω, δεν θα φύγουν από τους δρόμους και θα διαδηλώνουν κάθε μέρα. Πρέπει να δείχνουμε σε όσους έχουν την εξουσία ότι δεν θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν η αδικία, ο πόλεμος, ο εξευτελισμός και στον οποίο η ζωή των περισσότερων ανθρώπων δεν αξίζει τίποτα».


Ζοζέ Σαραμάγκου


http://www.enet.gr/  Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010

Βάρδος

Θέλω να σας διηγηθώ

την ιστορία της θλίψης

είναι μια χαρούμενη ιστορία

δε θα σας κοστίσει άλλο

από λίγη γενναιότητα

να σωπάσετε την ακριβή σας φιλαυτία

και λίγο απ'τον παραδείσιο χρόνο σας

να ακούσετε επιτέλους τη φωνή σας...

Θέλω να σας διηγηθώ

την ιστορία του φόβου

είναι μια όμορφη ιστορία

την γράψαμε όλοι μαζί

και ακόμη δεν έχουμε τελειώσει

γιατί είναι οι κόσμοι απέραντοι του φόβου

κι εμείς έχουμε τους χάρτες των ακτών μονάχα...

Θέλω λοιπόν να σας διηγηθώ

την ιστορία της μαγείας

χιλιάδες κόσμοι θα γεννηθούν ευθύς αμέσως

φωτιές και θύελλες και θάλασσες από σκοτάδι

ιππότες, ήρωες και γελωτοποιοί και βάρδοι

και όλ'αυτά όχι σε πλάτη και ύψη μακρινά

και άγνωστους πλανήτες

αλλά σας το λέω αληθινά

στον εαυτό σας μέσα...

Και θέλω ακόμη να σας διηγηθώ

την ιστορία της ποίησης

το πως η ψυχή που νοσταλγεί

την αγκαλιά του Βασιλιά Πατέρα

πάντοτε μόνη τραγουδά

την θεία καταγωγή της

το πως η σάρκα κλέβει αθανασία

και φως

στου έρωτα το μυστικό άγγιγμα

το πως το πνεύμα μεθάει και αναρπάζεται

και απλώνεται και με το Τίποτα

ένα γίνεται...

και θέλω λίγη τόλμη από σας

και ψυχή πολεμιστή

για όσα σας δώρισαν κάποτε να σας διηγηθώ

και όσα τα χάσατε

περιπλανώμενοι στις χώρες της ψευδαίσθησης

στις φυλακές του νου σας

που έχετε ονομάσει με έπαρση μεγάλη

"πραγματικότητα"...

29/4/00

Να προσγειωθώμεν!

αναδημοσιεύω από http://aftokathorismos.blogspot.com/

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ-ΓΕΡΜΑΝΟΤΣΟΛΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ (ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ν.Δ-ΛΑ.Ο.Σ-ΔΗΜ.ΣΥΜΜΑΧΙΑ-ΔΡΑΣΗ)

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Διαβάστε  και διαδώστε τι έγραφαν οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι το 1941 –

 Απόκομμα κατοχικής εφημερίδας, με ημερομηνία 18 Ιουνίου του 1941:

«Αι περιστάσεις τας οποίας διέρχεται σήμερον η Ελλάς, εις την δύσκολον αυτήν καμπήν της Ευρωπαϊκής ιστορίας, είναι εξαιρετικαί. Όλαι αι εκδηλώσεις της ζωής μας έχουν καταφανή τα δείγματα μιας πρωτοφανούς κρίσεως. Η οικονομική δε κρίσις θα ήτο ίσως ολιγώτερον αισθητή, αν δεν υπήρχεν εις την Ελληνικήν ζωήν, τόσον έκδηλος, η ηθική και λογική κρίσις εκ της οποίας πάσχομεν ως κοινωνικόν σύνολον. Το χρήμα δεν θα υφίστατο τότε τον σημερινόν εκμηδενισμόν. ο πλούτος θα έρριπτε και ένα βλέμμα φιλανθρωπίας και κοινωνικής αλληλεγγύης εις τα πλήθη των πειναλέων, αι λαϊκαί τάξεις θα ανεκουφίζοντο με τας γενναίας χειρονομίας των ευπόρων. Αλλά δεν πρόκειται περί αυτού…

» Είπομεν: Υποφέρομεν και από κρίσιν «λογικού». Ό,τι αγωνιζόμεθα από της επομένης της Μικρασιατικής καταστροφής να οικοδομήσωμεν εις την Ελλάδα, λειώνει τώρα ως ο πάγος. Τα θεμέλια του κράτους τρίζουν. Τα παν εις την χώραν αυτήν που άλλοτε ήστραψε το φως ενός λαμπρού πολιτισμού, καταρρέει, κυλίεται, πέφτει…»

 » Δεν είναι καιρός δια μεμψιμοιρίας ούτε αι στιγμαί επιτρέπουν παρανοήσεις. Η θέσις μας είναι σαφής» Και ενώ ο οίκος μας σείεται από τας βάσεις του και γύρω μας καπνίζουν ακόμη τα συντρίμμια του πολέμου, ημείς -ω τη αναισθησία μας!- ομφαλοσκοπούμεν επί των «πολεμικών νέων» και, κλείοντες τους οφθαλμούς προ της αδυσωπήτου πραγματικότητος, προβαίνομεν εις εκδηλώσεις αι οποίαι μας φέρουν εγγύτερον προς την ολοκληρωτικήν καταστροφήν.: Η Ελλάς του κ. Μέχρις Εσχάτων ετάφη μετά μια συντριπτικήν ήτταν. Εις την θέσιν της εγεννήθη η Ελλάς του «ζωτικού χώρου της Ιταλίας». Η πρώτη όζει πτωμαΐνης. Η δευτέρα έχει την δρόσον μιας νέας ζωής. Ας την αγκαλιάσωμεν σφιχτά. Ίσως με την νέαν τάξιν πραγμάτων ατενίσωμεν καλύτερας ημέρας. Ίσως εξέλθομεν εκ της δεινής θέσεως εις την οποίαν ευρεθήκαμεν την επομένην της στρατιωτικής καταρρεύσεως. Ίσως μας δοθούν τα μέσα να ζήσωμεν…

» Το επιβάλλει το εθνικόν συμφέρον μας. Η γενέα αυτή δεν πρέπει να αφανισθή από την πείναν. Τα νειάτα να μη μαρανθούν από τον λίβαν της δυστυχίας. Έχομεν ιστορίαν και πεπρωμένα. Συνεχίζομεν την υπερτρισχιλιετή παράδοσιν μιας ζωτικής φυλής. Είμεθα ράτσα φτιαγμένη από γνήσιον Αριανόν μέταλλον. Διατί, λοιπόν, να διακυβεύωμεν το παν, αυτήν ταύτην την ύπαρξιν μας, εις ανοήτους εκδηλώσεις κατ΄εκείνων οι οποίοι είναι σε θέσιν σήμερον να μας δώσουν χείρα βοηθείας; Και κατά τι είναι περισότερον Έλληνες εκείνοι οι οποίοι κοιμώνται αποκλειστικώς με το φευγαλέον όνειρον της Αγγλικής κατισχύσεως, από ημάς που αξιούμεν προσγείωσιν εις την σημερινήν πραγματικότητα όλων των Ελλήνων, χάριν της κοινής σωτηρίας;

» Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού. οι τρικλίζοντες νήστεις γέροντες θα ημπορούσαν να τρώγουν άπαξ τουλάχιστον της ημέρας. αι θηλάζουσαι μητέρες δεν θα εξηντλούντο και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν;

Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»

Ευχαριστώ τον Ιωάννη... το σοκ είναι τρομερό... η ιστορία επαναλαμβάνεται... 

Για να μην τρελαθούμε εντελώς…

Θυμάμαι στα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια… δεκαετία του ’80… υπήρχαν διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις, άλλες στα όρια του γραφικού, άλλες πιο ‘σοβαρές’, άλλες εντελώς ακραίες… θυμάμαι πως είχα μπει σε συζητήσεις με κάποιους της Χρυσής Αυγής, σε ‘φιλικό’ κλίμα… όσο γινόταν… οι άνθρωποι όχι απλώς θαύμαζαν τον Χίτλερ, τον Εθνικοσοσιαλισμό κλπ αλλά ανοιχτά και ξεκάθαρα το προπαγάνδιζαν… θυμάμαι έναν ‘φίλο’ που κυκλοφορούσε στο Πολυτεχνείο με μια τσάντα όπου είχε ράψει επάνω ‘Λευτεριά στο Ρούντολφ Ες’! (ο Ες ζούσε ακόμη, υπέργηρος και έγκλειστος στις φυλακές  Σπαντάου… αυτοκτόνησε ή τον …αυτοκτόνησαν το 1987). Χαιρετούσε ναζιστικά παντού και όταν πέφταμε ο ένας πάνω στον άλλο μου έλεγε ‘γεια σου Τροτς’… είχα πάντοτε το υπογένειον και το έλεγε περιπαικτικά… το συγκεκριμένο παιδί το συμπαθούσα κάπως… μια μέρα πήγα και στο σπίτι του… ήταν γεμάτο αφίσες… Ολυμπιακοί Αγώνες του ’36, σβάστικες, σύμβολα, χαμός… τα επεδείκνυε με καμάρι… θυμάμαι ακόμα τη συζήτησή μας εκείνη… ήταν ο πρώτος που μου ανέφερε τον εθνικοσιασλισμό ως ‘μαγικό σοσιαλισμό’, ως ένα ‘κίνημα μάγων αποκρυφιστών που με το αίμα της φυλής των Αρίων θα αλλάξει τον βρωμερό κόσμο... ομοφυλόφιλοι, πόρνες, τσιγγάνοι, μαύροι, κομμουνιστές κλπ όλοι στον πάτο του ωκεανού... για να τελειώσουμε το έργο που άρχισε τότε!’…

Τον συμπαθούσα μεν, με ανατρίχιαζε δε… δεν το άντεχα ένα νέο παιδί να ηδονίζεται, να μεθάει και να πωρώνεται από όλα αυτά…

Σήμερα –τους είδα σε συνέντευξη και πάλι ανατρίχιασα – αρνούνται το εθνικοσοσιαλιστικό τους ‘πατέρα’ και αυτοβαφτίζονται ‘εθνικιστές’… μερικοί νομίζουν πως ‘δεν ξέρουν’… λάθος, ξέρουν… οι περισσότεροι έχουν κατεβάσει μια βιβλιοθήκη εγχειρίδια, βιβλία και απομνημονεύματα παλαιών πολεμιστών του Γ’ Ράιχ… διαβάζουν, ενημερώνονται, κάνουν 'σεμινάρια'... ξέρουν και πολύ καλά μάλιστα…

Αναρωτιέμαι κάτι άλλο… οι κάτοικοι στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα, άραγε, ξέρουν; Διάβασαν; Τους είπε κανείς;

Το αίμα των πατεράδων και παππούδων τους είναι νωπό ακόμα στο ιερό χώμα… αχνίζει… πως μπορούν να ψηφίζουν το δήμιό τους;

Exit… thoughts…

• Μπορείς να μου πεις Κώστα Καραμανλή τι σου ήρθε τον Οκτώβρη του ’09 να σηκωθείς να φύγεις και να αφήσεις το κόμμα στον… γουρλή;
• Μια εκλογή θέλει ακόμα ο Αντώνης… για να πιάσει τα ποσοστά της Πολιτικής Άνοιξης…
• Αυτό δεν ήταν ‘ιστορικό χαμηλό’… αυτός δεν ήταν πάτος… ήταν ιστορικός… απόπατος! (για γαλαζοπράσινους λέω)
• Μετά τον Καρατζαφύρερ, τώρα ο ίδιος ο Φύρερ…
• Αλέκα, τα κατάφερες τελικά… στις επόμενες εκλογές προτείνω να μην μιλάς σε κανέναν, να μας γυρίζεις τις πλάτες, να μας ρίχνεις και καμιά φάπα και όποιος σου προτείνει κυβέρνηση να του κάνεις μήνυση… τι άλλο να σου πω... tragic!!
• Μια βδομάδα ακόμα ήθελε ο Μάνος και θα έμπαινε στη Βουλή…
• Δόξα το Γιαραμπή γλιτώσαμε από τον Καρατζαφέρη και τις γελοιότητές του…
• Δεν τους βλέπω καθόλου καλά με τον Μιχαλολιάκο μέσα… θα πέσουν πολλές φάπες… κινδυνεύουν όλοι, ειδικά όσοι θα κάθονται γύρω του… πω, πω…
• Ξεφοβήθηκαν Αλέκα… αλλά φοβήθηκαν εσένα μάλλον…
• Όξω και η αντιπαθητική η Διαμαντοπούλου… βρε ουστ!
• Μέσα ο Κουίκ – Σπένσερ… τέλος πάντων…
• Μέσα και ο Πύρρος… για να δέρνει τους Χρυσαυγίτες ίσως;
• Τελικά, το παίρνω πίσω… ήξερες πολύ καλά τι έκανες Κώστα το ’09… διότι τώρα θα αρχίσουν τα προσκυνητάρια…
• Είναι η πρώτη εκλογική μάχη, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, που αισθάνομαι μια σχετική περηφάνια για τους συμπολίτες μου…
• Μεγάλο Μάη θα έχουμε φέτο…

όχι, όχι προς Θεού, όχι άλλες εκλογές... χωρίς μπλε και πράσινους κόκκους, ξεβρώμισμα δεν γίνεται... γίνεται;

Εκλογές με Αρκά...

Τετρ  ακέφαλος

θα περάσεις προφήτη τη διχασμένη θάλασσα;

θα λερώσεις τα πόδια σου στο χώμα των χρονισμένων ανθρώπων;

έχει μπροστά σου το χρυσό μοσχάρι ανατείλει

κι εσύ ακόμη ονειρεύεσαι

την μοναδικότητά σου…

αλλά η καταγωγή

έχει το αίμα της δαμασκηνό

έχει τη φωτιά της λήθης

κι το χαμόγελο έχει

της μεθυσμένης άγνοιας

στο κάτω κάτω

μοχθηρέ προφήτη

οι άνθρωποι ζουν

γιατί εμπιστεύονται το χθες

και όχι το αύριο…

από τους λόγους που δεν σου αρμόζουν

φύλακα των Τόπων της Ματιάς

το σημείο στο κέντρο του κύκλου

οι τρεις ευθείες στο ισόπλευρο τρίγωνο

το ισοσκελές τετράπλευρο

ο κύβος που απλώνεται

για να γίνει σταυρός

η σφαίρα που θέλγει 

με την απροσδόκητη αρμονία της…

κι από τους όρκους που σου αρμόζουν

μύστη της χώρας με τη μαύρη άμμο

η χαίνουσα πληγή του βασιλιά

το σκοτωμένο νερό των ποταμών

οι πρωτότοκοι γιοί που τουμπάνιασαν

αλλά

στο λέω ξανά

η καταγωγή

έχει δαφοινό το αίμα της

το υδατώδες έχει

πυρ της λησμονιάς

κι έχει το βλέμμα της σελήνης που κοιμάται

στο κάτω κάτω

νοσηρέ προφήτη

οι άνθρωποι ερωτεύονται

με τα χέρια τους

κι όχι με την καρδιά τους…

Μάιος 2012

Rider of the Tempest

© Marc Adamus

τελικά, όποιος ψάχνει βρίσκει... στο αρχείο του ας πούμε...

όπως αυτό το Εγκυκλοπαιδικόν Ημερολόγιον "Πελασγού" του 1932...

διαμάντι!!

διάλεξα να αναρτήσω μερικά από όσα περιείχε...

και μερικές... διαφημίσεις!!

Λεκές…

Σηκώθηκε νωρίς

φίλησε τη γυναίκα του

αστειεύτηκε με τα παιδιά του

έριξε μια ματιά στον καθρέφτη

κάποιο σημάδι στο αριστερό μάγουλο

κοντά στον κρόταφο

να το κοιτάξω

έφαγε πλούσιο πρωινό

πολύ πλούσιο

και λίγη δίαιτα δεν βλάπτει

του είπε εκείνη

ναι, δεν βλάπτει

της είπε εκείνος

πήγε στο παράθυρο

άνοιξη

όμορφη μέρα

κοίταξε το ρολόι του

δώρο αγαπημένο

της αγαπημένης του

θ’αργήσω

μπήκε στο αυτοκίνητο

να μην ξεχάσω να το πλύνω

πήρε τους γνωστούς δρόμους

κίνηση

σκατά, κάθε μέρα τα ίδια

έφτασε στο γραφείο του αγχωμένος

κάθε μέρα τα ίδια

η γραμματέας περίμενε

με τα χαρτιά στο χέρι

με το μεταλλικό χαμόγελο
με την αγωνία στο βλέμμα

καλημέρα

ποιον έχουμε σήμερα;

εκείνους τους 3 της απεργίας για να…

ναι ξέρω… τον καφέ μου και φέρτους

στο γραφείο η φωτογραφία της γυναίκας του

αγκαλιά με τα παιδιά

η αγάπη μου και οι θησαυροί μου

είπε και υποδέχτηκε τους τρεις…

με πιέζουν…

προσπάθησα…

μακάρι να μπορούσα…

πολύ δύσκολη εποχή…

δεν έπρεπε να απεργήσετε…

τι τις θέλατε τις απεργίες

δεν κοιτάγατε τα χάλια σας;

δεν λυπηθήκατε τα παιδιά σας…

θα σας κρατούσα αλλά…

το κράτος μας πιέζει όλους…

να είχατε μυαλό…

να είχατε μυαλό…

να είχατε μυαλό…

ήρθε ο καφές

ήρθε η τυρόπιτα

ήρθε το κρουασάν

και λίγη δίαιτα δεν βλάπτει

χύθηκε ο καφές στη γραβάτα

λεκές…

ποιος την ακούει τώρα!

γαμημένη μέρα!

κι ήταν δώρο αγαπημένο

της αγαπημένης του…

Απρ2012

Λοιπόν καλά ήταν πριν έρθουν οι εκλογές

για την Αριστερά ιδιαίτερα

καλά ήταν που δεν τους άκουγα τόσο πυκνά και με τόση λογοδιάρροια να αναλύουν ανύπαρκτες θέσεις και να καταδεικνύουν ‘άλλους’ δρόμους που υπάρχουν μόνο στη φαντασία τους… καλά ήταν που κρατούσα τόσο ζωηρό το συναίσθημα και δεν είχα μπλέξει με τις κοκορομαχίες τους…

αυτοί όσο μιλούν θα ρίχνουν τα ποσοστά τους… όσο τους δίνουν βήμα τόσο θα βυθίζονται… πιο πολύ στη γελοιότητα, λιγότερο στην ασημαντότητα…

το έχω ξαναγράψει, δεν το παίρνω πίσω, για λόγους προσωπικής συνείδησης θα ξανα-ψηφίσω ΚΚΕ… δεν αλλάζει αυτό, δεν θα μου το πάρει ποτέ κανείς αυτό…

αλλά ας μην βγαίνει τόσο συχνά και με τόσο ‘κουλ’ ύφος η Αλέκα να μιλήσει επί παντός του επιστητού… ή ας ‘δανειστεί’ κάποιον να της πει πέντε πράγματα… τα ανακατεύει όλα μαζί και με την… βαρύτητα της ιδεολογίας που την τραβάει κάτω αρνείται να γίνει συγκεκριμένη… για το Α την ρωτάς, στο Δ θα σε πάει… τρέχεις στο Δ να την πιάσεις, έχει περάσει από το Α και σε περιμένει στο Ε… χάος, δεν βγάζεις άκρη…

και μην την ρωτάτε αν θέλει να κυβερνήσει, με ποιους κλπ… αυτά δεν τα θέλει η γυναίκα, τρελαίνεται… δεν μπορεί την κυβέρνηση… θέλει να μάχεται αιωνίως ‘την κυβέρνηση’… εκεί τα ξέρει καλύτερα, ‘στους τόπους δουλειάς’ κλπ… μην της λέτε για θώκους και χαρτοφυλάκια… σε ποιον να τα δώσει; Στον Μαίλη; Ή στον Σκυλάκο; Έντιμοι άνθρωποι… αλλά…

κι αυτός ο Κουβέλης… έκανε σποτ και προσέχεις το Μπέζο… δεν λέει τίποτα ο άνθρωπος, ένα μεγάλο, θεόρατο ΤΙΠΟΤΑ!

Κάτι πάει να ψελλίσει ο Τσίπρας… μαθαίνει, παλεύει… στου κασίδη το κεφάλι… κι αυτός για αντι καλύτερος…

Ο εφιάλτης μου είναι ότι τα βλέπουν όλα αυτά οι άλλοι δυο και χαμογελάνε… ποια Κυβερνώσα Αριστερά θα λένε από μέσα τους; Εδώ έκανε δήλωση ο Καραμανλής και ασχολούνται νύχτα μέρα… Σε λίγο θα νοσταλγούν το ‘μέγεθος Γιωργάκη’…

κρίμα…

να φύγουν γρήγορα οι εκλογές… να σταματήσω να τους ακούω…

να μείνω με το ακριβό μου συναίσθημα…

για έναν άλλο πλανήτη, μια άλλη χώρα, μια άλλη κοινωνία…

όπου ίσως οι πολιτικοί να έχουν εκλείψει πια οριστικά

και τις ζωές μας θα τις ορίζουμε εμείς… και μόνο εμείς…

να θυμηθούμε τον εαυτό μας…

"…για να πάψουμε να είμαστε μηχανές, θα πρέπει να γνωρίσουμε τη μηχανή…

…οι υποτιθέμενες σκέψεις μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά έτοιμες διατυπώσεις που βγάζουμε από το συρτάρι. Ό,τι αποκαλούμε σκέψεις δεν είναι σκέψεις. Δεν έχουμε σκέψεις, απλώς διαθέτουμε διάφορες ετικέτες, σύντομες ή συνοπτικές ή μεγάλες – πάντα όμως ετικέτες…

… σπάνια βλέπουμε αυτό που κοιτάζουμε. Ο άνθρωπος είναι μια προσωπικότητα γεμάτη προκαταλήψεις. Υπάρχουν δυο ειδών προκαταλήψεις. Οι πρώτες προέρχονται από την ουσία ενώ οι άλλες από την προσωπικότητα. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τίποτα, ζει κάτω από το κράτος της αυθεντίας, δέχεται κάθε λογής επιδράσεις και πιστεύει σ’αυτές. Δεν γνωρίζουμε τίποτε…

…ο άνθρωπος δεν γεννιέται με μια έτοιμη ψυχή, γεννιέται ατελής. Η ψυχή είναι υλική, όπως και το σώμα, η ύλη είναι ενέργεια και κάθε ανθρώπινο πλάσμα μπορεί να αναπτύξει λεπτότερες ουσίες μέσα στο σώμα από μόνο του, κάνοντας συνειδητές προσπάθειες. Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο και δεν αρκούν ούτε οι ευσεβείς πόθοι ούτε η άκαμπτη αποφασιστικότητα… η μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος αρχίζει μόνον όταν οι πηγές μέσα στο σώμα, τα ‘κέντρα’ από τα οποία πηγάζουν οι κινήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, πάψουν να παράγουν σπασμωδικές και ασυντόνιστες εκρήξεις ενέργειας και αρχίσουν να συνεργάζονται αρμονικά… τότε για πρώτη φορά εμφανίζεται μια νέα ποιότητα, η ‘παρουσία’. Καθώς η ένταση της παρουσίας ανεβαίνει, η μήτρα των αντιδράσεων και των πόθων μας που ονομάζουμε ‘εγώ’, γίνεται βαθμιαία ελαστική και διάφανη και, στον πυρήνας της αυτοματικής δομής της συμπεριφοράς μας, ένας νέος χώρος σχηματίζεται όπου μπορεί να αναδυθεί μια αληθινή ατομικότητα…

…δεν είμαστε τίποτε ή σχεδόν τίποτε αλλά είμαστε προικισμένοι με Θεό!...

…στους ανθρώπους αρέσει πολύ να μιλούν για την ηθική. Αλλά η ηθική είναι απλά αυθυποβολή. Αυτό που είναι απαραίτητο είναι η συνείδηση. Δεν διδάσκω ηθική. Διδάσκω τον τρόπο να βρει κανείς τη συνείδηση…

…η διδασκαλία μου αφορά την ενθύμηση του εαυτού… να θυμηθούμε τον εαυτό μας… σημαίνει τούτο να θυμηθούμε την ίδια την απουσία του είναι και την άγνοιά μας… να επιτρέψουμε να αναδυθεί η παρουσία στο υπόβαθρο της απουσίας ενάντια στις αντιστάσεις που ορθώνονται απέναντι σε ό,τι έρχεται να ταράξει τον ‘ύπνο’…"

Γεώργιος Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ

τους βολεμένους πολλοί εμίσησαν... το βόλεμα όμως...

Για να μην ξεχνιόμαστε…

Θυμάμαι τον κο Σαμαρά, Ιούνιο του ’93, νεότατο, φέρελπι και μιντιο-αναθρεμμένο, να κάνει την διακήρυξη αρχών της Πολιτικής Άνοιξης… και τι δεν μας είπε τότε… για δεινόσαυρους μας είπε, για τέλος της μεταπολίτευσης, για υπέρβαση… αλήθεια, θυμάστε την περίφημη υπέρβαση που έγινε και σλόγκαν;

Ωραία υπέρβαση έκανε ο κος Σαμαράς. Βυθισμένος μέσα στο σύστημα μέχρι τα μπούνια… (τα μπούνια για όσους δεν γνωρίζουν είναι οι μικρές οπές απορροής των νερών στις πλευρές των σκαφών)

Θυμάμαι και τον κο Βενιζέλο… αυτός πιο προσεχτικός βέβαια δεν τόλμησε να φύγει ποτέ απ’το μαντρί… προσπάθησε απλώς κάποια νύχτα να το αρπάξει αλλά… δεν του βγήκε… κάτι καφέδες θυμάμαι έξω από την Χαρ. Τρικούπη –ακόμη τότε, πριν 5 χρόνια – και το θλιμμένο του ύφος μόλις ο Γιωργάκης πήρε τα πάνω του…

Επειδή οι έλληνες συνηθίζουν να ψηφίζουν πρόσωπα και μάλιστα πολλές φορές με εντελώς ‘αμερικάνικα’ κριτήρια –ποιος είναι πιο κομψός, βλ. Αβραμόπουλο, ποιος είναι πιο ‘γλυκούλης’, βλ. Καραμανλή, ποιος είναι πιο ευγενής, βλ. ΓΑΠ, ποιος ‘τα λέει στα ίσια’, βλ. Καρατζαφύρερ, κλπ – θέλω απλά να σημειώσω εδώ ότι…

Αυτά, τα ίδια ακριβώς πρόσωπα είναι που μόλις χθες, υπογράφοντας τα μνημόνια, τραβούσαν το καζανάκι αδιαφορώντας πόσους και ποιους από τους μη-προνομιούχους συνανθρώπους μας θα αφανίσει ο ρούφουλας…

Αυτά τα ίδια ακριβώς πρόσωπα είναι που μόλις χθες αθώωσαν τους πάντες στην υπόθεση  Siemens και αφήνουν όλους τους ενόχους να ταξιδεύουν ανά τη Γη χασκογελώντας για τον ραγιαδισμό των ελλήνων…

Αυτά ακριβώς τα ίδια πρόσωπα δεν έχουν διεκδικήσει ως σήμερα ούτε ένα πφένιχ, ούτε ένα σεντ από τις κολοσσιαίες γερμανικές αποζημιώσεις και σκύβουν τα κεφάλια στους ‘δημογέροντες’ της Ευρώπης με τα σάλια τους να τρέχουν απ’το στόμα…

Αυτά ακριβώς τα ίδια πρόσωπα είναι που ψήφισαν μεσάνυχτα και κάτι την ελεεινή τροποποίηση για να ‘ρυθμίσουν’ τα χρέη των κομμάτων τους και στην ουσία να μην ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα… γιατί, όπως μας λέει και ο Σκάι –φτού! – ‘η δημοκρατία έχει κόστος’…

Αυτά ακριβώς τα ίδια πρόσωπα είναι που έκλεισαν το θέμα του Χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου, των ‘υποκλοπών’, του Παπαντωνίου, του Τσουκάτου, του κάθε κατσικοκλέφτη και λωποδύταρου που βρέθηκε κάποια στιγμή σε ‘θέση ευθύνης’…

Μα, αυτά, ακριβώς…

Όλοι πάναγνες, άσπιλες παρθένες!

Για όσους ακόμα ψηφίζουν πρόσωπα…

Και θέλουν μετά, στο σπίτι τους, να τολμάνε το δικό τους πρόσωπο στον καθρέφτη…

Κι αν ήταν να ψηφίζουν για διαχειριστή της πολυκατοικίας τους, δεκάρα δεν θα έδινα… ας ψήφιζαν και τον Αδόλφο Χίτλερ…

Είναι που η δική τους ψήφος επηρεάζει άμεσα τη ζωή όλων μας!

Ας το σκεφτούν λοιπόν δυο και τρεις και δεκατρείς φορές πριν σηκώσουν το χεράκι τους με το φακελάκι από το βουλευτή να το ρίξουν στην τρυπούλα…

Έλεος πλέον!

ατομικισμός ή ιντιβιντουαλισμός (γαλλ. individualisme): Κοσμοθεωρία που στηρίζεται ουσιαστικά στην απόδοση μιας απόλυτης αξίας στο μεμονωμένο άτομο, σε αντιπαράθεση με την κοινωνία, που δεν νοείται όμως ως συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα. Ο ατομικισμός εκφράζεται στην καθημερινή συμπεριφορά με την ηθική ατομικιστική διαγωγή, όπως επίσης και με αφηρημένες αντιλήψεις στον τομέα της ηθικής φιλοσοφίας, ιδεολογίας και πολιτικής.

Στις ατομικιστικές αντιλήψεις ο άνθρωπος περιγράφεται ως αντικοινωνική οντότητα, εξαρχής ασύνδετη με την κοινωνία, την οποία ανέχεται, έχοντας παραχωρήσει σημαντικό μέρος των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων του. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία βασίζεται κατά κύριο λόγο στον ατομικισμό, με την έννοια ότι θεωρεί το άτομο βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Από την άποψη της μεταφυσικής, είναι η διδασκαλία σύμφωνα με την οποία κάθε άτομο υπάρχει αποκλειστικά ατομικά και όχι κοινωνικά. Ο ατομικισμός, η απόλυτη δηλαδή πεποίθηση ότι το άτομο, στην επιδίωξη του συμφέροντός του, θα πράξει το καλύτερο, υπήρξε η βασική ιδέα της φιλελεύθερης σχολής που ιδρύθηκε από τον Άγγλο οικονομολόγο Σμιθ (Adam Smith) και είναι το φιλοσοφικό υπόβαθρο του καπιταλισμού.

Οι ιδέες του ατομικισμού εξακολουθούν να επηρεάζουν όλες τις σχολές, χωρίς να εξαιρούνται ούτε και οι σοσιαλιστικές. Υπέρμαχος του άκρου ατομικισμού ήταν ο Άγγλος φιλόσοφος Σπένσερ (Herbert Spencer).

Ο ατομικισμός λέγεται και ατομοκρατία. Ο ξενικός όρος προέρχεται από τη γαλλική λέξη individu = άτομο.

(ΛΕΞΙΚΟ ΤΩΝ 'ΙΣΜΩΝ' του ΑΝΤΩΝΗ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ)

φωτο: snapshot από την συγκλονιστική ταινία 'THE CUBE'

Ένα στοιχείο που εύκολα παρατηρεί κανείς να συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, είναι αυτό που θα μπορούσε να αποδοθεί ως αποιεροποίηση του βίου… φυσικά δεν είμαι ο Κολόμβος που ανακαλύπτει την Αμερική αλλά είναι διαφορετικό να το αποτυπώνουν και να το περιγράφουν στοχαστές και μεγαλόσχημοι διανοούμενοι  και εντελώς άλλο να το βιώνει κανείς ολόγυρά του, στην ίδια την καθημερινότητα… γιατί τελικά, όταν ‘κατεβαίνει’ κάτι στην καθημερινότητα σημαίνει πως είναι βαθύ, πυρηνικό και τόσο απλωμένο που δεν μπορείς να το αγνοήσεις ή να το προσπεράσεις… συνήθως το αισθάνεσαι αλλά προχωράς μαζί του, οικειώνεσαι μ’αυτό, γίνεται κάτι που κάποια στιγμή δεν σε ‘ενοχλεί’… κι αυτό είναι το τελευταίο στάδιο… ανήκεστος βλάβη…

Δεν με απασχολεί εδώ το ζήτημα της πίστης ή της θρησκευτικότητας -ή της μαζικής αποστασίας όπως λένε οι θεολόγοι και οι κοινωνιολόγοι- αυτά έχουν την αξία τους, την μεγάλη εσωτερική και… κυτταρική ακόμα δυναμική τους αφού ιδιαίτερα η πίστη συνδέεται με το μυστηριακό της ανθρώπινης φύσης, δεν συνδέεται μονάχα με το ‘παράλογο’ του βίου, όπως απλοϊκά καμιά φορά λέμε ή διαβάζουμε και το φόβο του θανάτου που ‘εκμεταλλεύονται οι παπάδες’… δεν είναι απλό να ‘ξεμπερδέψεις’ μαζί της… και οι αφορισμοί είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά, μόνον ανωριμότητα δείχνουν ή εμπάθεια και αμυντικότητα…

Η αποιεροποίηση του βίου έχει να κάνει περισσότερο με την ματιά. Με το άγγιγμα των πραγμάτων αλλά και των ανθρώπων, με την αύρα και την ανάσα των όσων γίνονται μέσα μας και εν τέλει, στις εξωστρεφείς μας δράσεις. Όσο πιο ρηχοί και στεγνοί γινόμαστε, όσο πιο επίπεδοι και κυνικοί, τόσο κλεινόμαστε περισσότερο σε μια εαυτική ματιά, σε μια ατομική και όχι προσωπική κοσμοαντίληψη όπου όλα περιστρέφονται όχι γύρω από εμάς αλλά γύρω από τις ανάγκες μας… γιατί χειρότερος κι από τον εγωιστή είναι ο μόνος, ο αυτιστικά δρών και λειτουργών άνθρωπος που ακόμα και η προβολή του είναι λιγότερο σημαντική, δεν αρκεί, δεν επαρκεί… υπεράνω όλων είναι οι ανάγκες του… ακόμα και αν ‘τσαλακωθεί’ το εγώ του…

Η αποιεροποίηση βέβαια είναι ένα σύνθετο φαινόμενο… χαρακτηρίζει τα πάντα και σε όλα τα επίπεδα… δεν συνέβη βίαια και απότομα… μοιάζει με την χρόνια κατάθλιψη… ο πάσχων δεν μπορεί να προσδιορίσει πότε ακριβώς ξεκίνησε και επειδή δεν έχει την οξύτητα της δίδυμης αδελφής της, μπολιάζει το κάθε κύτταρό του αργά αργά, τον δηλητηριάζει, εξαπλώνεται μέσα του, τον βυθίζει σε μια άλλη κατάσταση που γίνεται πιά διάσταση, εξαλάσσεται, γίνεται μια άλλη ματιά που μοιάζει μερικές φορές φυσιολογική και ισορροπημένη επειδή είναι απλώς λειτουργική ενώ στην ουσία κατατρώει τις ρίζες του μέρα με τη μέρα και τον απειλεί με ουσιαστικό υπαρκτικό αφανισμό…

Το αισιόδοξο τα τελευταία χρόνια πάντως, όσο και αν γκρινιάζουμε καμιά φορά, είναι ότι στο χώρο των ιστολογίων και της ψηφιακής επικοινωνίας, βρίσκουν διέξοδο όλο και περισσότεροι εγκλωβισμένοι και αιχμάλωτοι ευαίσθητοι και υπέροχοι, θα έλεγα, άνθρωποι και εσωτερικοί κόσμοι… η ποιοτική αυτή εξωστρεφής εκδήλωση και η προσεκτική και με όρους και προϋποθέσεις επικοινωνία, έχει προσφέρει πάρα πολλά και αποτελεί, για μένα, φως στο βάθος του τούνελ. Αυτό δεν σημαίνει πως υποκαθίσταται η φυσική δι-επαφή, μην πάμε στο άλλο άκρο. Έχει όμως ποιότητες που φωτοδοτούν το είναι, το πλουτίζουν, έστω και με κάποιες παράλληλες, ναρκισσιστικές δράσεις του εγώ…

Στο κάτω κάτω, αν κανείς αισθάνεται πως βρίσκεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, έχει –τουλάχιστον- δυο επιλογές. Ή ψηλαφώντας τους τοίχους να βρει τον διακόπτη που θα φέρει το ‘τεχνητό’ φως, ή την έξοδο από το δωμάτιο για το φυσικό φως… και στις δυο περιπτώσεις, πρέπει να αποφασίσει να ξεπεράσει την αδράνειά του…

…Τι θα πει πεθαίνω ήσυχα; Πεθαίνω ήσυχα θα ειπεί ότι τελειώνω με μια πράξη που δεν είναι περισσότερο οδυνηρή από τις προηγούμενες πράξεις μου. Σβήνω την πυρκαγιά του θανάτου ανάβοντας μπροστά της και κατευθύ­νοντας ενάντια της την πυρκαγιά της ζωής. Σε τρόπο ώστε, όταν φτάνει να μ' αγγίξει ο θάνατος, δε βρίσκει παρά τα αποκαΐδια...

Δημ. Λιαντίνη, Η εντολή του Ρουσσώ και η παρακοή των δασκάλων, Αθήνα 1991.

- Περισσότερα στην Περιοχή Μ -

Με αφορμή και όχι αιτία την απόδραση στο άπειρο ενός ανθρώπου για τον οποίο η λέξη αξιοπρέπεια φαίνεται πως είχε περιεχόμενο μεγαλύτερο απ'το φόβο του θανάτου.

Η ζωή ως… έκδοχο…

Το να έχεις να κάνεις με ένα κράτος αυστηρό, απόλυτο ακόμη και σκληρό

είναι η μια… εκδοχή

είτε είσαι παρτιζάνος είτε ‘φιλήσυχος’ πολίτης

ξέρεις με τι έχεις να κάνεις…

το να αντιμετωπίζεις όμως ένα κράτος που ηδονίζεται να σε τυραννάει

και σε βλέπει εκδικητικά

είναι μια άλλη εκδοχή…

τώρα

αν ‘φύγεις’ για τα βουνά

του κάνεις τη μέγιστη χάρη

σε ξεφορτώνεται

απαλλάσσεται από σένα

ένας πονοκέφαλος λιγότερος

αν πάλι το παίξεις ‘μπλαζέ’

και ‘κουλ’ και ‘δεν τρέχει τίποτα’

τότε μοιάζεις μ’αυτό που έλεγε ο Καστανέντα

‘μεζεδάκι για τον Αετό’…

Ούτε παρτιζάνος στα βουνά

Ούτε μεζεδάκι στην πιατέλα…

Τότε τι;

Εκλειπτική του Αχανούς 

(επιλεγμένα αποσπάσματα)

Ο άνθρωπος συνομιλεί με τον εαυτό του τροχιοδρομώντας αέναα στην εκλειπτική του Αχανούς…

Αχανές δεν είναι μονάχα ό,τι δεν μπορεί να περι-οριστεί, να τοπογραφηθεί με τον θεοδόλιχο του νου και να υψομετρηθεί με τον χωροβάτη της αντίληψης.

Αχανές είναι ο μητροπολιτικός κόσμος της υπερ-Αντίληψης…

Αχανές δεν είναι απλά ένας μη-μετρήσιμος γεω-χώρος, φυσικός ή φαντασιακός. Στην πραγματικότητα, Αχανές είναι ο μόνος αληθινός χώρος και ας μην είναι ‘πραγματικός’. Δεν τον αναγνωρίζει η μεθοδολογία του νου, δεν τον εμπεριέχει στην ΄διδαδκτέα’ του ύλη, τον απορρίπτει εξ αρχής.

Αχανές είναι οτιδήποτε αναφέρεται στη ματιά. Είναι, με άλλα λόγια, το υποκείμενο και το αντικείμενο σε μια ταυτότητα δι-ύπαρξης στο διηνεκές… εντατική, δυναμική, αλληλοπεριχωρική δι-ύπαρξη.

Ο άνθρωπος που συναντήθηκε με το Αχανές έγινε ο ίδιος αχανής και ελευθερώθηκε…

Στο αχανές, η συνομιλία με τον εαυτό δεν υπόκειται σε ψυχαναλυτικούς όρους και η συνομιλία με το θείο δεν έχει την μηχανιστική επαναληπτικότητα του διαλογισμού.

Ακόμη και η προσευχή, δεν ανήκει στο αχανές. Ακόμη και ο έρωτας, ο άπτερος έρωτας, ο θείος έρωτας, δεν ανήκουν στο αχανές. Γιατί στο αχανές έχει την πανάρχαια γλώσσα του ωκεάνιου βιώματος. Μια γλώσσα ακατάληπτη, άγνωστη, ξεχασμένη, απρόσιτη από οτιδήποτε μπορεί να γίνει μέρος της κοινής αντίληψης.

Μονάχα η Αγάπη γνωρίζει το Αχανές και το Αχανές την Αγάπη.

Αγάπη και όχι… αγάπη. Γιατί δεν πρόκειται για μια ακόμη συναισθηματική, ευγενής έστω και εκλεπτυσμένη έκφραση του ανώτερου εαυτού. Ακόμη και ο ανώτερος εαυτός είναι μολυσμένος από τα κατάλοιπα της σαρκικής όρασης, δεν μπορεί να δει τόσο βαθιά, στα έγκατα του αχανούς.

Η συναισθηματική αγάπη είναι ένα απλό και μειονεκτούν υποσύνολο της Αγάπης. Είναι η κατακτητική, εγωτική, άπληστη ‘αγάπη’ της ηδονολατρείας, της ηδυπάθειας, της περιέργειας, της επεκτατικής δράσης του συναισθήματος. Η πλημμυρική της φύση δεν έχει τη δύναμη να πληρώσει σε βάθος τίποτε. Μοιάζει με ένα ρηχό ρυάκι που παλεύει να ξεδιψάσει ένα απειράριθμο στρατό. Τούτη η άγρια και επιδρομική αγάπη δεν έχει σχέση με το μεγαλείο και το Ολύμπιο ύψος του Αχανούς.

Το Αχανές προϋπήρχε της αγάπης.

Το Αχανές, γεννήθηκε όταν όλα βρίσκονταν στο γνόφο του σκότους.

Συνομιλώ με το Αχανές σημαίνει ότι έχω υπερβεί το σημείο τομής της εκλειπτικής του Χρόνου με την εκλειπτική του Αχανούς… πέρα από τούτο το σημείο, όλα επιστρέφουν σε μένα και όλα απομακρύνονται από μένα.

Πως μπορεί να συνομιλήσει κανείς με το Αχανές; Πως μπορεί να βυθιστεί ένας κόκκος ζάχαρης στη θάλασσα και να μην διαλυθεί, να μην αφανιστεί; Πως μπορεί μια πυρετική ψυχή να εμπιστευτεί την ανάσα της στο άπειρο και να μην σκορπίσει σε εκατομμύρια και δις εκατομμύρια φλόγες που τίποτε δεν μπορούν να ζεστάνουν και κανέναν χώρο να φωτίσουν;

Το να μιλάς για το Αχανές είναι μια δράση αυτό-υπονομευόμενη. Είναι μια δοκιμασία μαζί και μια πρόκληση του νου να εισέλθει στο παράδοξο. Μοιάζει με το ταξίδι στο παρελθόν. Είναι αδύνατο και μαζί δυνατό. Η σκέψη γυρίζει στο παρελθόν καταργώντας όλους τους περιορισμούς, ανεμπόδιστη, θριαμβική, υπερπηδά κάθε φράγμα και επιτυγχάνει εκείνο που το σώμα δεν μπορεί. Η σκέψη καταργεί κάθε έννοια παράδοξου και δεν γνωρίζει νόμους φυσικούς ή μετα-φυσικούς. Η σκέψη όμως δεν μπορεί να εισέλθει στο Αχανές. Γιατί εκεί, ο χρόνος και ο χώρος, οι δυο άξονες που «κατασκευαστικά» απαιτούνται για να μπορεί να τροχιοδρομεί η σκέψη, δεν υπάρχουν, είναι ανύπαρκτοι και μαζί υπαρκτοί…

Μιλώντας για το Αχανές, ο άνθρωπος τεντώνεται, η διάνοιά του ανοίγει, εκτείνεται, εκπτύσσεται, όμως και πάλι, δεν μπορεί παρά να αγγίξει τους τοίχους του αυτό-ορισμού του. Όπως ακριβώς ο έγκλειστος με τα χέρια σε έκταση αγγίζει ίσως το πολύ πολύ τα ασφυκτικά όρια της φυλακής του

Στο πρώτο σημείο τομής των εκλειπτικών η γέννηση

Στο δεύτερο ο θάνατος…

Άνοιξη 2012

Κάποτε… 

Πράττε δίκαια

Ύβριν μίσει

Ευσεβείας έχου

Επαίνει τα καλά

Κακίας απέχου

Χάριν απόδος

Ικέτας ελέει

Υιούς παίδευε

Σοφούς χρω

Έριν μίσει

Αγαθούς τίμα

Άκουε τα προσήκοντα

Μηδενί φθόνει

Το δίκαιον μιμού

Ελπίδος νέμε

Διαβολήν μίσει

Ευπροσήγορος γίνου

Αμαρτών μεταβουλεύου

Χρόνιαν φιλίαν φύλαττε

Φίλους ευνόει

Ομόνοιαν επιδίωκε

Μη λάλει προς ηδονήν

Σ(ε)αυτού μη αμέλει

Τα λεωφόρους μη βαδίζειν

Θνήσκε υπέρ πατρίδος

Μη επαίρου

Μη άρχου αδικείν

Άκουε πολλά, λάλει ολίγα

Νόει και τότε πράττε

Ανάξιον άνδρα, δια πλούτον μη επαινής

Πείσας λάβε, μη βιασάμενος

Ανέχου τον πλησίον σου μικρά ελαττούμενος

Μη έριζε γονεύσι, καν δίκαια λέγης

Παιδείας αντέχου

Επαίνει αρετήν

Εχθρούς αμύνου

Ευγένειαν άσκει

Ίδια φύλασσε

Αλλοτρίων απέχου

Φίλω χαρίζου

Μέτρον άριστον

Γνώθι σαυτόν

Χρόνου φείδου

Μηδέν άγαν

Φιλόσοφος γίνου

Όσια κρίνε

Γνους πράττε

Φόνου απέχου

Ήθος δοκίμαζε

Ευεργεσίας τίμα

Δικαίως κτω

Κριττήν γνώθι

Γάμους κράτει

Δαπανών άρχου

Αισχύνην σέβου

Χάριν εκτέλει

Ακούων όρα

Αδωροδόκητος δοκίμαζε

Βίας μη έχου

Ομίλει πράως

Φιλοφρόνει πάσιν

Γλώττης άρχε

Σαυτόν ευ ποίει

Αποκρίνου εν καιρώ

Πόνει μετά δικαίου

Οφθαλμόν κράτει

Καιρόν προσδέχου

Έχθρας διάλυε

Επί ρώμης μη καυχώ

Γήρας προσδέχου

Ευφημίαν άσκει

Πλούτει δικαίως

Κακίαν μίσει

Κινδύνευε φρονίμως

Πρεσβύτερον αιδού

Νεώτερον δίδασκε

Προγόνους στεφάνου

Χαρίζου αβλαβώς

Επαγγέλου μηδενί το παράπαν

Μη ψεύδου, αλλ'αλήθευε

Μη επιθύμει αδύνατα

Περί θεών λέγε, ως εισίν

Νόει το πραττόμενον

Μελέτα το παν

Γηράσκω αεί διδασκόμενος

Αγάπα τα του πλησίον σου και [δια]τήρει ως τα σαυτού

Ο συ μισείς, ετέρω μη ποιήσεις

Η περί του μέλλοντος πρόνοια, ανδρός έστιν άρετή

Συνετών ανδρών, πριν τα δυσχερή γενέσθαι προνοήσαι

Σήμερα… 

Άρπαξε να φας και κλέψε να’χεις…

Ωχ αδερφέ!

Δε βαριέσαι…

Μην ανακατεύεσαι…

Σώπα καημένε!

Μην είσαι κορόιδο

Εσύ θα βγάλεις το φίδι απ’τη τρύπα;

Βρε κάτσε στ’αβγά σου!

Βουρ στο πατσά

Γ.. τους όλους!

Να καεί το σύμπαν!

Όλοι κλέφτες είναι

Άραξε στα κιλά σου

Μην ασχολείσαι μωρέ!

Την πάρτη σου να κοιτάς!

Που πας να μπλέξεις;

Το πορτοφόλι μου γεμάτο να’χω…

Πλέρωσε να κάνεις τη δουλειά σου…

Βρε δεν πα να γ… όλα!

[Ξέχασα πολλά, παρακαλώ βοηθήστε…]