Ο |
ΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΕΙ ως αληθινό θα πρέπει πριν, συνθήκη αναγκαία και ικανή της ‘μετάβασης’, να έχει διέλθει από τη σφαίρα του μυθικού. Τούτο δεν συμβαίνει με το περίφημο και υπερ-εκτιμημένο πραγματικό. Τουναντίον. Ως πραγματικό μπορεί να θεωρηθεί οτιδήποτε οι αισθήσεις αιχμαλωτίζουν είτε δύνανται είτε όχι να το μεθερμηνεύσουν. Το γνωστό, υπό μία έννοια, είναι εξόχως πραγματικό αλλά δεν μπορεί κανείς να το αναγνωρίσει ως αληθινό. Το άγνωστο δεν μπορεί έμφρων άνθρωπος να χαρακτηρίσει ως πραγματικό. Και είναι το ‘αληθινότερο’ όλων…
Πάνω σε τούτα εδράζεται όλη η εικοτολογία της ‘πραγματικής ζωής’ σε διάσταση με τη ενδο-θέαση της ‘αληθινής ζωής’. Όποιος ενδιαφέρεται να αποκτήσει γνώση και επίγνωση, πάει να πει βαθιά εποπτεία, θα πρέπει σταδιακά να εγκαταλείπει τα δόγματα του πραγματικού και να εισέρχεται ψηλαφώντας και νυκτοπατώντας στα άδυτα και ημι-σκότεινα δώματα του αληθινού.
Γιατί να το πράξει όμως αυτό κάποιος; Γιατί να ‘μπει σ’αυτήν την περιπέτεια;’ Τούτο αναρωτιέται ο ράθυμος και νωθρός νους ο οποίος, εξησφαλισμένος από τη θωράκιση –απατηλή βεβαίως- της ‘φυσικής’, πάει να πει εμπειρικής και εμπειρωσιακής πραγματικότητας, απορρίπτει εύκολα οιαδήποτε αναδίφηση και εμβύθιση στους υποθαλασσίους και άχρονους κόσμους του μη-περατού. Ο νωθρός και ακηδής άνθρωπος εθριάμβευσε και στο δικό του κόσμο ζούμε όλοι μας, εξωτερικά τουλάχιστον. Αιώνες τώρα. Είμαστε αιχμάλωτοι του τροπαιοφόρου και παιανίζοντος επιστήμονα που γνωρίζει κάλλιστα να τεμαχίζει και ελάχιστα να συνθέτει. Πέταξε κάποτε στα σκουπίδια τον ‘παλαιό κόσμο των μύθων’ ο ‘καρτεσιανός’ άνθρωπος για να εισέλθει στο ‘νέο και πραγματικό κόσμο των αισθήσεων’… και των παραισθήσεων βεβαίως.
Θέλουμε να γνωρίσουμε… θέλουμε να δούμε… δεν θέλουμε πλέον να ονειρευόμαστε τον κόσμο, στην ουσία ούτε να τον ζήσουμε θέλουμε… θέλουμε να τον ψηλαφήσουμε, να τον μετρήσουμε, να τον κόψουμε και να τον αναλύσουμε… θέλουμε, σαν τα μικρά παιδιά, να τον χαλάσουμε και να δούμε τι ‘έχει μέσα’… Και ο κόσμος δεν αρκεί, η Γη δεν αρκεί, το ηλιακό μας σύστημα δεν αρκεί, ο υποατομικός κόσμος δεν αρκεί, ο άνθρωπος δεν αρκεί… έχουμε έναν πυρετικό και αδίψαστο ζήλο να κόβουμε σε τεμάχια μικρότερα ως και το ελάχιστο… καμιά ακεραιότητα δεν είναι αληθινή. Έτσι διακηρύξαμε κάποτε, έτσι συνεχίζουμε να μεγαλαυχούμε… εμείς που τα διαλύσαμε, εμείς θα τα ξαναφτιάξουμε… όμως…
Όμως ενώ το πραγματικό διαλυόμενο στα εξ ων συνετέθη ίσως δύναται κάποτε να επανέλθει, έστω και ‘χαρβαλωμένο’ στην προτέρα του ομοσχημία, το αληθινό, αρνείται πεισματικά να ξαπλώσει στο κρεβάτι του προκρούστη νου και να τεμαχιστεί από τον Μένγκελε φιλοπερίεργο δόκτορα ο οποίος αφού κορέσει, προς στιγμήν την εγκατιαία του πείνα για κατασφαγή και διαμελισμό, θα απέλθει αφήνοντας το σώμα στην αναξιοπρεπή κατάσταση που βρέθηκε το ‘τέρας’ του δόκτορος Φρανκεστάιν. Έμπνουν είδωλον, αν έχει την δυστυχία να αναπνέει ακόμα, αποκρουστικό εργαστηριακό πειραματόζωο που θανατώθηκε προς δόξαν της ‘επιστήμης’ στις περισσότερες περιπτώσεις…
Το αληθινό δεν αγγίζεται όμως… κι αυτή είναι η μέγιστη δόξα του και το αμιγές και αναφές της φύσης του… το κύδος και το κλέος… αναπνέει στο Γνόφο του Αχανούς και χλευάζει όλους τους μικροσκοπικούς επηρμένους κόκορες με τις λευκές μπλούζες που νομίζουν ότι κάποτε θα το εγκιβωτίσουν σε μια συσκευή και θα μπορούν να το αναπαράγουν κατά το δοκούν…
Το αληθινό δεν αιχμαλωτίζεται, δεν από-ιεροποιείται, δεν αποσαρθρώνεται, δεν αποδομείται, δεν σήπεται, δεν θνήσκει…
Η γεύση του πρώτου φιλιού δυο ερωτευμένων, το άγγιγμα της μητέρας στο πρόσωπο του παιδιού, το βλέμμα της αγαπημένης, οι ιερές πρωτανάσες της ζωής που ενσαρκώνεται και δημιουργεί μέσω της χονδροειδούς ύλης λεπτοφυή και υπερφυή θαύματα, οι σιωπές των μελαγχολικών μοναχικών συνανθρώπων μας, η αγιότητα της καρτερίας του ευγενούς όντος, η ενσυναίσθητη προσοχή και προσήλωση στον αναξιοπαθούντα αδελφό μας… όλα τούτα δεν εξαγοράζονται, δεν εκπίπτουν, δεν αποσαρκώνονται…
Μεταρσιώνονται όμως σε όνειρο, ποίηση και δράση… μεταβολίζονται σε γεγονότα αλήθειας… από ρυπαρές πραγματικότητες μεταβαίνουν σε αληθινότητες λάμπουσες… και αθανατίζονται…
αιωνίζονται κάθε στιγμή… χωρίς να το ξέρουμε…
κάθε φορά που υποδεχόμαστε με αγάπη και ησυχία τον άλλο…
κάθε φορά που ψελλίζουμε την ανάγκη μας για εκείνο που πάντα θα είναι…
κάθε φορά που απογαλακτιζόμαστε από εκείνο που κάποτε ήταν…
κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι και το κρατάμε σταθερά προσφέροντας τον εαυτό μας…
Κι όλα αυτά που εμείς κάποτε περιφρονήσαμε ως ‘απλοϊκά’, στοιχειώδη, παιγνιώδη, πρωτογενή, ‘εύκολα’, ευανάγνωστα, πεπαλαιωμένα, άχρηστα, πεπερασμένα, ανούσια, υπερκερασμένα…
Όλα τούτα υπάρχουν και μας αναμένουν…
Στην αλήθεια τους ανασαίνουν το πραγματικό…
Στην ανθοφορία τους πραγματώνουν το αληθές…
Και μας χαμογελούν…
Nearing Spring
Jake Olson
17 σχόλια:
Καλησπέρα φίλε, άργησα κάπως –αρκετά δηλαδή- αλλά είμαι εδώ.
Κι είμαι εδώ από δική μου ανάγκη, πέρα απ το βουητό, τον αδιάκοπο θόρυβο.
Είπαμε , χρειάζονται και μερικές σταθερές. Μία από αυτές είναι τα ιστολόγια σου και ο ακατάβλητος πνευματικός αγώνας σου. Ξέρεις ότι με τη λέξη αληθινότητα με συνδέουν πολλά και βαθιά και τι καλύτερη αρχή για την ανανέωση της επικοινωνίας μας αυτή σου η ανάρτηση. Πλέον από πλευράς μου δίχως ψευδώνυμο. Πάνε 16, 17 χρόνια από τότε που πρωτομιλήσαμε διαδικτυακά. Πλέον ζούμε σε έναν άλλο κόσμο και σε λίγο καιρό από τώρα σε έναν ακόμη πιο αλλαγμένο. Σε λίγο καιρό τα περισσότερα δεδομένα-πληροφορίες στο διαδίκτυο θα είναι κατασκευασμένα από τεχνητή νοημοσύνη, ήδη έχω την βάσιμη υποψία ότι και πολλά άρθρα γνώμης και επηρεασμού της κοινής γνώμης γίνονται με την συνδρομή της ΤΝ, άσχετα που οι «δημιουργοί» τους δεν το αναφέρουν.
Εδώ είναι μία γωνιά , ένα εργαστήρι που θα έλεγες εσύ, όχι της ευκολίας, ούτε και του συνθηματολογικού εντυπωσιασμού. Θέλει και λίγο κόπο , λίγο αγώνα από πλευράς του αναγνώστη και κυρίως η επίγνωση ότι έχει να κάνει με κάτι αυθεντικό.
Να λοιπόν η αληθινότητα: το πηγαίο, το γνήσιο , το πραγματικά βιωμένο. Κι όσο μπορεί να κοινωνηθεί με λέξεις στον Άλλον. Κάτι που πια εκλείπει με ρυθμούς ραγδαίους.
Ισχυρίζομαι ότι η νέα εποχή θα είναι όχι εποχή ψεύδους και αλήθειας, πραγματικού και φανταστικού..όχι..όχι..
Θα είναι εποχή απουσίας
Δεν θα είναι Βαβέλ γλωσσική , θα είναι η Κενή Εποχή. Όπου οι άνθρωποι δεν θα είναι άνθρωποι , όσο κι αν το ισχυρίζονται, θα είναι τερματικά στην καλύτερη περίπτωση όπως συμβαίνει τώρα με τις κινητές συσκευές. Δεν θα μπορούν να είναι καν καταναλωτές.
Θα σκέφτονται δίχως να σκέφτονται, θα ζουν δίχως να ζουν, θα υπάρχουν δίχως να υπάρχουν.
Έχω σταματήσει πια να διαβάζω και να βλέπω αναλύσεις για το που πάει η κοινωνία και το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, ποιος θα είναι ο μελλοντικός ρους της ιστορίας.
Το μεγάλο ερώτημα πια είναι αν θα υπάρχουν άνθρωποι όπως τους γνωρίζουμε. Είμαστε τώρα που μιλάμε στο μεταβατικό στάδιο της Παραίσθησης πριν περάσουμε στην Κενή Εποχή.
Όπου τα «ανθρώπινα» και τα «κοινωνικά» δεν θα ρυθμίζονται από ανθρώπους , γιατί δεν θα υπάρχουν άνθρωποι όπως τους ξέρουμε. Η εποχή της Παραίσθησης ξεκίνησε πριν από περίπου 20 χρόνια με την μαζική χρήση των κιν τηλ , κοινωνικών δικτύων κλπ.
Η Κενή Εποχή θα ξεκινήσει, αν δεν ξεκίνησε ήδη , με την μαζική παραγωγή Λόγου από την ΤΝ.
Σταματώ για την ώρα εδώ και μπορεί να συνεχίσουμε τον διάλογο, εφόσον επιθυμείς. Δυστυχώς και λυπάμαι που το λέω η Αληθινότητα είναι παρελθόν, μικρές οάσεις έχουν απομείνει στις ζωές μας που αργοσβήνουν. Μικρά ξέφωτα. Ειλικρινά θέλω πια να έχω ελάχιστη παρουσία στον, κι απ την άλλη η ανάγκη έκφρασης με οδηγεί διαδικτυακά να εκφραστώ στα ιστολόγια σου.
Σ ευχαριστώ φίλε
Φίλε μου σε χαιρετώ
Το χάρηκα το μήνυμά σου, αληθινά… κι έχουν λιγοστέψει πια εκείνα που διαβάζω ή ακούω ή βλέπω και τα χαίρομαι… Μα τα όσα κάνεις εσύ μιλούν και σε μένα με έναν τρόπο και το γνωρίζεις… κάθε που ανεβάζεις κάτι στο κανάλι σου, μπαίνω και το απολαμβάνω… Ο Φουκώ θα έλεγε ίσως ότι το κανάλι σου είναι μια ετεροτοπία, εγώ ξέρω με τα όσα νιώθω και ψηλαφώ με όλες τις κεραίες μου ότι το δικό σου σύμπαν έχει δονήσεις που έρχονται σε συνήχηση με την ψυχή μου, με ό,τι τέλος πάντων μπορεί να υποθέσει κανείς ότι είναι η ψυχή, με τα έγκατά μου πες καλύτερα, με το ασύνορο, το Αχανές μέσα μου…
Το περισσότερο που αισθάνομαι είναι μια γλυκιά θέρμη στην καρδιά, όπως αυτή που νιώθει κανείς όταν βρίσκεται σε έναν τόπο που τον αποδέχονται χωρίς όρους γι’αυτό που είναι και για όσα εκατομμύρια που δεν είναι… χωρίς δεύτερες σκέψεις και λόγια μισά πίσω απ’τα δόντια… αυτή τη θέρμη την αισθάνομαι από τότε που σε προωτοδιάβασα και σε ένιωσα αδελφό μου στην Ατραπό… πριν 16 χρόνια… ίλιγγος!
Ισχυρίζομαι ότι η νέα εποχή θα είναι όχι εποχή ψεύδους και αλήθειας, πραγματικού και φανταστικού..όχι..όχι..
Θα είναι εποχή απουσίας
Και να σκεφτεί κανείς πως ζούμε στην εποχή όπου έχουν πληθύνει τόσο πολύ οι… παρουσίες, παντού ολόγυρα, ώστε δεν μπορεί να μην δικαιώσει κανείς τον Χάιντεγκερ όταν πριν σχεδόν έναν αιώνα μιλούσε για την αναυθεντικότητα του είναι που είναι ριγμένο μέσα στον κόσμο, χάνει τον εαυτό του και φωλιάζει στην ασφάλεια του ‘κανείς’ [κάνω μια ελεύθερη και πρόχειρη ερμηνεία για τις ανάγκες της επικοινωνίας μας]. Αυτό για το οποίο μιλούσε τότε αυτός ο στριφνός φιλόσοφος και δεν κατανοούσε κανείς, σήμερα το βιώνουμε – όπως θαυμάσια περιγράφεις- πανηγυρικά και απολύτως… λυτρωτικά! Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια φίλε μου. Όχι το αληθές… απλά η αλήθεια του… ψεύδους.
Αυτή η απουσία, ωραίος ο στοχασμός σου και βαθύς, θα είναι ο… ελεεινός παράδεισος που χτίζουν φιλόπονα και ακούραστα όσοι επιθυμούν να δουν το νέο κόσμο ως κάτι που θα μπορεί να μετρηθεί και να στοχευθεί άρα και να εξοντωθεί με μεγάλη ευκολία.
Και τούτη η κενότης δεν έχει βέβαια σχέση με την αντίστοιχη βουδική και μάλιστα της σχολής του Ζεν όπου η στόχευση είναι να πραγματώσει ο άνθρωπος την απόλυτη απουσία ως ευλογημένο κενό για να πάψει το κάθε τι που οργώνει την ύπαρξη και την ματώνει… επιθυμίες, φιλοδοξίες, απληστία, φθόνος και άλλα τινά. Μα και τούτο, θα έλεγα στον σεβαστό μου πρίγκηπα Σακυαμούνι Τιθαγκάτα Βούδα, δεν είναι τάχα μια φυγή; Φυγή από την πλάνη θα πεις, ναι, αλλά επιμένω, δεν είναι φυγή από τη ζωή;
Φυγή από τον πόνο δεν σημαίνει κατεβάζω όλους τους διακόπτες σε γενική συσκότιση… σημαίνει εργάζομαι με τον πόνο για να τον μεταβολίσω σε γνώση και στοχασμό. Φυγή από τα εγκόσμια δεν σημαίνει ρίχνω μια μούντζα σε όλους και όλα και ανεβαίνω στο βουνό να ‘διαιτώμαι πόας και ακρίδας’ αλλά εργάζομαι μέσα στον κόσμο χωρίς να υιοθετώ το φρόνημα του κόσμου…
Κι αν το φρόνημα αυτού του κόσμου που έρχεται είναι η απουσία νοήματος και απουσία προσώπων και απουσία κάθε… ουσίας, τότε αναζητώ το βλέμμα αγαπημένε μου φίλε… το βλέμμα που είναι ό,τι με συνδέει με την αληθινότητα όπως την λές και την λέω… κι αν δεν υπάρχει ούτε βλέμμα τότε αναζητώ την αγκαλιά…
Γιατί πέρα και πάνω απ’όλα αυτό που μένει είναι η αρχαία μήτρα… και το υποκατάστατό της στην ύπαρξη είναι η αγκαλιά… μέσα στην αγκαλιά του αγαπημένου καταπαύουν όλα, ειρηνεύουν όλα, τελειώνουν όλα και αρχίζουν όλα…
(συνέχεια)
Κατά βάθος πιστεύω το γνωρίζουμε όλοι… από την day one της εισόδου μας στην ύπαρξη -στο Μέγα Τραύμα δηλαδή- αναζητούμε τη θαλπωρή και την ασφάλεια της μήτρας… και δεν τη βρίσκουμε ούτε στους έρωτες, ούτε στη δουλειά, ούτε στα χρήματα ούτε πουθενά… ξαπλώνουμε σε στάση εμβρύου και θέλουμε να αφανιστούμε, να επιστρέψουμε εκεί από όπου κάποτε κάποιος κάποτε μας έριξε στην ύπαρξη… και αγωνιζόμαστε ως το τέλος των ημερών μας απέναντι στο παράλογο με μοναδικό όπλο την εμπειρία που συσσωρεύουμε και την ευφυία μας στο να επινοούμε ελιγμούς επιβίωσης…
Έρχεται η εποχή της απουσίας το λοιπόν και πριν χάσουμε το πρόσωπό μας και πέσουμε και στην αιώνια λήθη -ας θυμηθούμε το Εκατό Χρόνια Μοναξιά του μεγάλου Μάρκες όπου οι άνθρωποι κάποια στιγμή ξεχνούν τα ονόματα, τα αντικείμενα, τα πράγματα ως και τον εαυτό τους- ας κάνουμε που και που αυτό που λέω Ομολογία του Εαυτού… Κάποια στιγμή θα σου μιλήσω αν θές γι’αυτό… δεν μπαίνουν όλα σε αναρτήσεις…
Φίλε μου αγαπημένε εγώ σε ευχαριστώ…
Εύχομαι από καρδιάς να είσαι καλά…
«ο βαθμός συναισθηματικής αναισθησίας έχει αυξηθεί ανησυχητικά. Οι άνθρωποι ψυχικώς απομακρύνονται, κλείνονται στην ατομική τους φούσκα, αυτο-ρικνώνονται και εμφανίζουν συμπτώματα αυτισμού σε υπερθετικό βαθμό. Και όλο τούτο μοιάζει σχεδόν ‘φυσιολογικό’ και δεν ενοχλεί σχεδόν κανέναν. Γιατί κατά τα άλλα οι άνθρωποι εξακολουθούν να υπηρετούν το ‘διανόημα της ζωής’. Οι άνθρωποι σπουδάζουν, πιάνουν δουλειά, παντρεύονται, κάνουν καριέρα, κάνουν παιδιά, κάνουν κίβδηλα προφίλ στα σόσιαλ, εξαπατούν με θαυμαστή επινοητικότητα τον εαυτό τους, γερνούν και πεθαίνουν. Συνήθως καταθλιπτικοί ή βουλιαγμένοι σε μια πελώρια αμηχανία για το αν έζησαν και τι έζησαν…»
Καλησπέρα καλέ μου φίλε και πάλι, με την άδειά σου να καταχραστώ τον χώρο σου και να εκθέσω κάποιες ακόμη σκέψεις ορμώμενος απ την συνομιλία μας, τις δύο πρόσφατες αναρτήσεις σου και την περιπέτεια των 17 ετών στην γραφή σου. Αν θυμάσαι πριν από 15 χρόνια περίπου υπήρχε μια άνθηση των ιστολογίων. Άνθρωποι που ήθελαν να εκφραστούν , να συναντηθούν μέσω του λόγου με άλλους ανθρώπους, να ακουστεί η φωνή τους , ν ακούσουν άλλες φωνές. Και σε μεγάλο βαθμό αυτό είχε στοιχεία αυθεντικότητας , πηγαία, να πω μαζί και άδολα. Ανεξάρτητα απ το αν η έκφραση είχε και μια επιπλέον αξία, ήταν , θα έλεγα, γνήσια. Σταδιακά αυτό έφθινε, μέχρι που σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστα blogs που ν αξίζει να επισκεφτείς , που να παραμένουν δραστήρια. Μέσα σ αυτά τα περίπου 20 χρόνια , συνετελέσθη μια τεράστια αλλαγή, που μοιάζει πια αδύνατη η επιστροφή. Την αλλαγή αυτή την χαρακτηρίζω ως μετάβαση απ την κοινωνία όπου ο άνθρωπος ήταν ένα-κακώς μεν- εξάρτημα, εργαλείο, καταναλωτική μονάδα στην κοινωνία όπου ο άνθρωπος έχει πάει ένα ακόμη σκαλί πιο κάτω, έχει γίνει ο άνθρωπος της παραίσθησης μέσα σε ένα σύστημα καπιταλιστικό της παραίσθησης. Κάθε επανάσταση τεχνολογική δημιουργούσε και έναν τύπο ανθρώπου και ένα αντίστοιχο σύστημα-κοινωνική δομή. Δεν χρειάζεται ν αναλυθεί ότι η βιομηχανική επανάσταση είναι σύμφυτη με το καπιταλιστικό σύστημα όπως το γνωρίζαμε στις διάφορες εκφάνσεις του μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Όχι ότι στον υπαρκτό ήταν και πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Παρότι ο ανθρωπότυπος που προέκυψε έμοιαζε πολύ με εργαλείο, εξάρτημα μηχανής και οντότητα καταναλωτική, ωστόσο υπήρχε και σε ένα βαθμό ανεξαρτησία σκέψης, αυτόνομη βούληση και ίσως δυνατότητα μερικής και όχι πλήρους ενσωμάτωσης στο σύστημα. Την τελευταία 20ετία το πεδίο κυρίως εξάπλωσης της τεχνολογίας είναι τα μυαλά των ανθρώπων. Οι «χώρες» που πρέπει να κατακτηθούν είναι οι σκέψεις των ανθρώπων, οι νέες «αποικίες» είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές είναι τα στοιχεία και τα αποτυπώματα στον ιστό των ανθρώπων. Συνειδητά έχω αποφασίσει να απέχω όσο το δυνατόν απ όλο αυτό το πάρε δώσε και γιαυτό βρίσκομαι εδώ γνωρίζοντας ότι είναι μια γωνιά αναλλοίωτων από τον χρόνο και τις εξελίξεις αρχών. Οι άνθρωποι μαντρωμένοι στον ιστό, μικροί και μεγάλοι, ζουν σε μια διαρκή παραίσθηση. Ξεκινάν επαναστάσεις μέσω διαδικτύου, αμφισβητούν το σύστημα μέσω του διαδικτύου, όντας φυλακισμένοι μέσα σ αυτό.
Σύντομα υποστηρίζω ότι ο άνθρωπος της παραίσθησης θα δώσει την θέση του στον άνθρωπο της απουσίας , του κενού , του συνομιλητή κατά κύριο λόγο με οντότητες τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό είναι κάτι που χρειάζεται ανάλυση , αλλά ήδη έχω καταχραστεί αρκετά τον χώρο σου και κάπου πρεπει να ζητήσω την άδεια σου καλέ μου φίλε για να συνεχίσω , και κυρίως την δική σου άποψη , την δική σου ματιά
Χαιρετώ προς το παρόν, κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ αισθάνομαι καλά.
Βρίσκομαι σ ένα χώρο που αντέχει , ανθίσταται , παραμένει αυθεντικός
Φίλε μου καλησπέρα
Είναι πολύ ευχάριστο που συνεχίζουμε τη συζήτησή μας παρότι μάλλον θα έπρεπε να πάμε στη νέα ανάρτηση… αλλά δεν έχει καμία ιδιαίτερη σημασία. Οι αναρτήσεις είναι η μια συνέχεια της άλλης και καθώς συμβαίνει με όλους τους δημιουργούς, σε όποιο τομέα δράσης και έκφρασης, όλα τους τα ‘διαφορετικά’ έργα στην πραγματικότητα και σε τελικό επίπεδο ανάλυσης είναι όψεις και πτυχές του ενός έργου… όλα τα ποιήματα ενός ποιητή δεν είναι παρά τμήματα και μέλη του μεγάλου ποιητικού σώματος που είναι ο ίδιος ο ποιητής, έτσι δεν είναι;
Λοιπόν, την ώρα που δεχόμουν το μέιλ σου, έβλεπα τα τελευταία δευτερόλεπτα μιας από τις παλιές και ιστορικές -συλλεκτικές βέβαια- εκπομπές από το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ αφιερωμένης στον Μίλτο Σαχτούρη (https://archive.ert.gr/68936/ αν θέλεις να την δεις)
Δεν σου κρύβω πως με συγκίνησε πολύ που τον είδα σε κείνα τα τελευταία του πλάνα, λίγο καιρό πριν πεθάνει. Που δεν θέλει και δεν μπορεί πια να πει τίποτε, δεν έχει παρά την κόπωση των 84 ετών του και ένα πελώριο ‘άδειο’ που το νιώθεις σχεδόν να το ανασαίνει… με είχε συγκλονίσει ήδη από τη νεότητά μου όταν τον πρωτοδιάβασα… νόμιζα ότι με κάθε του ποίημα δεχόμουν και μια μαχαιριά σε κάποια περιοχή του είναι μου… σκεφτόμουν απόψε πόσο οδυνηρό θα πρέπει να ήταν για κείνον να ακολουθεί αυτό τον απίστευτα μοναχικό δρόμο… τέλος πάντων…
Σημείωσα αυτά ιδιαίτερα από το τόσο εύστοχο μήνυμά σου:
Οι «χώρες» που πρέπει να κατακτηθούν είναι οι σκέψεις των ανθρώπων, οι νέες «αποικίες» είναι οι σχέσεις των ανθρώπων, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές είναι τα στοιχεία και τα αποτυπώματα στον ιστό των ανθρώπων.
Κι έπειτα την ακροτελεύτια γραμμή…
Βρίσκομαι σ ένα χώρο που αντέχει , ανθίσταται , παραμένει αυθεντικός
Σκέφτηκα αμέσως πόσες μελαγχολικές μέρες έχω περάσει αναρωτώμενος ‘για ποιον τα γράφω όλ’αυτά;’ ή ‘τι νόημα έχει τελικά όλο τούτο;’ Και να που υπάρχει νόημα καθώς αυτή η μπουκάλα με το μήνυμα που ρίχνω με κάθε ανάρτηση στο πέλαγος, έχει αποδέκτη… κάποιος αδελφός ξεχωριστός, κάποιος φίλος ακριβός, συνοδοιπόρος στην ατραπό υπάρχει, διαβάζει, γράφει, επικοινωνούμε, μπολιάζουμε αλλήλους με τις σκέψεις μας… Λες κάπου:
Οι άνθρωποι μαντρωμένοι στον ιστό, μικροί και μεγάλοι, ζουν σε μια διαρκή παραίσθηση. Ξεκινάν επαναστάσεις μέσω διαδικτύου, αμφισβητούν το σύστημα μέσω του διαδικτύου, όντας φυλακισμένοι μέσα σ αυτό.
Σύντομα υποστηρίζω ότι ο άνθρωπος της παραίσθησης θα δώσει την θέση του στον άνθρωπο της απουσίας , του κενού , του συνομιλητή κατά κύριο λόγο με οντότητες τεχνητής νοημοσύνης.
Έχω την άποψη ιδιαίτερα για τα σόσιαλ πως η έκρηξή τους απέδειξε πως ως άνθρωποι είχαμε βαθιά ανάγκη να επικοινωνήσουμε με αυτό τον τεχνητό τρόπο, είχαμε βαθιά ανάγκη να μεταμορφωνόμαστε, να φοράμε περσόνες, να μετενδυόμαστε άλλους εαυτούς, να ‘παίζουμε’ αυτό το παιχνίδι της εξαπάτησης εκ του ασφαλούς. Είχαμε μια πελώρια, υπαρκτική ανάγκη να… κρυφτούμε εμφανιζόμενοι και να παρουσιαζόμαστε κρυπτόμενοι… αυτό ήδη αρχίζει να παρουσιάζει σημεία κορεσμού.
(συνέχεια)
Η απουσία που αναφέρεις είναι ίσως το επόμενο στάδιο, αφού έχει βιωθεί μέχρι αηδίας όλη αυτή η ανάγκη και έχει καταβροχθίσει όποια ‘αλήθεια’ έχει απομείνει. Μετά την παραίσθηση λοιπόν η απουσία, γράφεις. Γιατί η παρουσία είναι επώδυνη, απαιτεί όλη μας την ευθύνη, απαιτεί να έχεις πρόσωπο.
Αυτό πλέον θα έχει χαθεί εντελώς.
Η δυσκολότερη και ουσιαστικότερη μάχη που δίνει ο άνθρωπος είναι να αποκτήσει πρόσωπο. Να πάψει να είναι άτομο, αριθμός, κωδικός… Όμως γι’αυτά σε άλλη ευκαιρία. Όπως και για την Ομολογία του Εαυτού, που θεωρώ πως είναι μια διέξοδος για να μην επιτρέψουμε την… χαμστεροποίηση… να γυρνάμε τον τροχό εις το διηνεκές… μέχρι το τελικό burn out…
Ναι φίλε μου… παραμένω όρθιος μετά από 17 χρόνια και με όλες μου τις πληγές και όλη μου την αγάπη και όλο μου το κέφι ακόμη αξόδευτα… και με τη χαρά να δεξιώνομαι τους εκλεκτούς μου φίλους και τη σκέψη τους στο ταπεινό μου σπίτι…
Να είσαι καλά.
Καλησπέρα φίλε Αντώνη Καλή χρονιά να έχουμε!
Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα, ως συνέχεια της κουβέντας μας.
Ζούμε τον χρόνο, όπως το βλέπω, με τέσσερις τρόπους.
Ο πρώτος είναι ο ιστορικός, ευρύτερο χρόνος. Τι συμβαίνει στην ιστορική περίοδο που υπάρχουμε και πως αυτή συνδέεται με προτερες περιόδους. Ο δεύτερος τρόπος είναι ο βιολογικός χρόνος, η πορεία μας ως ζωντανοί οργανισμοί απ τη γέννηση ως το θάνατο.
Υπάρχει φυσικά και ο βιωμενος χρόνος, αυτόν που θα λέγαμε Αληθινότητα, οποιες εγγραφές έχουν χαραχθεί μέσα μας, ότι βαθιά αισθανόμαστε πως έχει νόημα.
Και τέλος είναι κι εκείνο το περίεργο, σπάνιο είδος χρόνου, όπου κάποιος βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου και απλώς παρατηρεί τα τεκταινόμενα όντας έξω απ αυτά. Κάτι σαν ακινητη συνείδηση στο ποτάμι του χρόνου.
Εδώ και περίπου 20 χρόνια τι έχουμε;
Έχει απομείνει μόνο ο βιολογικός χρόνος.
Οι άλλοι τρεις χρόνοι έχουν συγχωνευθεί σ ένα συνεχές διαδικτυακό Τώρα. Ένα Α-νοητο παρών.
Φυσικά και υπάρχει ιστορικός χρόνος υπό την έννοια ότι η ιστορική ροή συνεχίζει, αλλά εχει αλλάξει, ισοπεδωθει κυριολεκτικά η σχέση με αυτήν.
Για βιωματικο χρόνο δε χρειάζεται να εξηγήσω, ποιο μπορεί να είναι το βίωμα ενός τερματικού, ενός δικτυωμένου ανθρώπου; Κάποιες δόσεις ντοπαμινης ίσως, αντε και κάποια συγκίνηση εντελώς παροδική
Για τον χρόνο του ακινήτου παρατηρητή να πούμε απλώς ότι δεν υφίσταται σε συνθήκες ίντερνετικης αιχμαλωσίας.
Το ζήτημα είναι ότι τα παραπάνω δεν αφορούν μόνο σε δραστηριότητες που άπτονται των λεγόμενων κοινωνικων δικτύων, μα σε όλο το φάσμα της εμπλοκής με το διαδίκτυο. Ξεκινάω για παραδειγμα να γράψω ένα άρθρο γνώμης, ένα ποίημα, ένα επιστημονικο κείμενο, οτιδήποτε και το δημοσιεύω σε μια πλατφόρμα, η σε μια ιστοσελίδα. Αυτομάτως, είτε γράφω επώνυμα, είτε με ψευδώνυμο, δημιουργείται μια περσονα, κι οσο περισσότερο ανεβάζω περιεχόμενο-έτσι το λένε- τόσο περισσότερο αυτή η περσονα αναπτύσσεται μέχρι που εγώ δεν μπορώ να διαχωριστω από την περσονα μου. (Αυτό απαντά και στο γιατί αναρωτιέσαι για ποιον γράφεις. Θα σου πω, γράφεις για τους λίγους που σε ξέρουν, και για τους ακόμη πιο λίγους που δεν άφησαν τα διαδικτυακα ιμάτια να τους ξεγελάσουν. Εσύ ξεκίνησες μ ένα τρόπο, παρέμεινες σ αυτό τον τρόπο-δρόμο και συνεχίζεις ως Αντώνης και όχι ως περσονα. Μην αναρωτιέσαι λοιπόν για ποιον γράφεις. Για όποιον δεν έχει παραισθησεις είναι η απάντηση, και σύνδρομα ταυτισης με επιπλαστους διαδίκτυακους εαυτούς).
Διατεινομαι λοιπόν ότι ατομικα και ως κοινωνίες ζούμε σε μια κατάσταση διαρκους παραισθησης και αυτός είναι ο λόγος που ενώ συμβαίνουν κυριολεκτικά τέρατα οι αντιδράσεις είναι δυσανάλογα μικρές και κυρίως, αυτό θέλω να τονίσω, δυσανάλογα προσωρινες. Οι δε αναλύσεις του συστήματος του κοινωνικού που ζουμε είναι ακαιρες-κυριολεκτικα- γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη τους το στοιχείο της διάχυτης, περιρρεουσας, παραισθησης.
Να το πω μ ένα απλό παράδειγμα. Παρουσιαζομαι εγώ και μιλώ για ριζικη αλλαγή της κοινωνίας, μέσα απο ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης μιας απ τις πέντε μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου.
Ευλογως δε θα γυρίσεις να μου πεις καλε μου φιλε:
Που πας ρε Καραμητρο!
:-)
Και θα έχεις και δίκιο!
Ήδη είπα αρκετά, θα περιμένω τη δική σου οπτική φίλε Αντώνη και συνεχίζουμε σχετικά με τον καπιταλισμό της Παραισθησης η ίσως καλύτερα την Εποχή της Παραισθησης.
Καλησπέρα φίλε μου
Σου εύχομαι κι εγώ όλα τα καλά και αγαθά για τη νέα χρονιά. Ωραίες είναι οι ευχές κι ας έχουν εθιμοτυπικό χαρακτήρα. Μεταξύ φίλων δεν έχουν. Μεταξύ αδελφών ίσως δεν απαιτούνται καν. Μεταξύ αγαπημένων αρκεί το βλέμμα και η σιωπή. Όμως και οι ευχές έχουν την ομορφιά τους ως επιβιώσεις άλλων εποχών όπου οι άνθρωποι επίστευαν βαθιά ότι η κάθε τους πράξη επηρεάζει την όλη κοσμική αρμονία. Ασφαλώς οι Στωικοί θα είχαν πολλά να μας διδάξουν επ’αυτών. Η καλή πράξη, πίστευαν, συμβάλλει στην πορεία όλων προς το Αγαθό, η κακή πράξη θέτει εμπόδια και προσκόμματα. Βλέπεις σε εκείνες τις εποχές -εποχές όχι παραίσθησης ίσως αλλά μιας άλλης αίσθησης που πλέον εξέλιπε- οι άνθρωποι ήταν αληθινά συνδεδεμένοι με κάθε τι στον κόσμο καθώς τίποτε δεν ήταν γύρω τους άψυχο, τίποτα δεν ήταν αντι-κείμενο. Χρειάστηκε να έρθει ο πολύς Ντεκάρτ για να θέσει οριστικά την αυγή του μοδέρνου τρόπου που βλέπουμε το κάθε τι. Εμείς και ο κόσμος ως κάτι ξέχωρο. Ο κόσμος αντι-κείμενός μας. Εμείς εδώ, ο κόσμος εκεί. Ο Χάιντεγκερ προσπάθησε να το αναιρέσει όλο τούτο αλλά δεν συνεχίζω γιατί θα δυσφορήσεις και δικαίως. Είναι ένα γοητευτικό θέμα που πάντως άπτεται και σχεδόν οιασδήποτε ερμηνευτικής επιχειρούμε για το οτιδήποτε. Θα επανέλθω λοιπόν.
Δεν μπορώ να πω ότι διαφωνώ με την ευσύνοπτη ανάλυσή σου για τα διάφορα είδη χρόνου. Πολλοί έχουν κάνει ανάλογες διαιρέσεις και προσεγγίσεις. Είναι μια δόκιμη ανάλυση η δική σου και την υποδέχομαι ευνοϊκά.
(συνέχεια)
Εκείνο που σκεφτόμουν διαβάζοντας τα περί παραίσθησης -που πάντως εισαγωγικά έθεσες καθώς φαντάζομαι επίκειται βαθύτερη ανάλυση- είναι πως αυτό που σε κάθε εποχή και με κάθε συνθήκη ο άνθρωπος της γνώσης, ο πολεμιστής του φωτός, ο άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται ούτε αγγίζεται από παραισθήσεις και παραισθησιογόνα -ακόμα κι αυτός που μετέχει σε μηχανισμούς όπως τα σόσιαλ, όπως εμείς δηλαδή, δεν είναι αντίφαση αυτό, είναι ευφυής και προσφυής ελιγμός- είναι να γνωρίζει το κέντρο του και να μην αφίσταται του εαυτού του. Αυτό είναι ένα πελώριο θέμα αλλά εν συνόψει: όταν γνωρίζεις το ποιος είσαι αλλά και το ποιος δεν είσαι, δεν κινδυνεύεις από τίποτε… γι’αυτό και η μεγίστη εντολή των Δελφών είναι γνώθι σαυτόν… οι άλλες δυο ήταν, μηδέν άγαν και μέτρον άριστον. Όλος ο αγώνας, μας λέει ο Σωκράτης, είναι τελικά να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Από εκεί προέρχονται τα αγαθά κι από εκεί τα φαύλα. Κι είναι αγώνας ισόβιος! Ακόμα και για έναν φιλόσοφο!
Ο σημερινός άνθρωπος; Αυτός όχι απλώς δεν επιχειρεί να εισέλθει στη φιλοσοφική ατραπό για να… ξεστραβωθεί και να καταλάβει στοιχειωδώς τι του γίνεται -για να μιλήσω και λίγο Πειραιώτικα- αλλά αφήνεται στην μαυλιστική παραίσθηση και αναπαύεται. Αναπαύεται και βιώνει μια ονειρική-μεθυστική ζάλη που διαρκεί 50, 60 ή 90 χρόνια… άνευ σημασίας το νούμερο. Κι αυτή την ζάλη την ονομάζει ‘ζωή’. Ακούω πολλές φορές να λένε ‘έζησε τη ζωή του αυτός… μια χαρά γλέντησε… γυναίκες, ξενύχτια, ταβέρνες… ήξερε να ζει’. Και κουνάω το κεφάλι μου. Χαμπάρι δεν πήρε ο άνθρωπος αυτός που δήθεν ήξερε να ζει για το τι είναι η ζωή. Η αληθής και όχι η κίβδηλη.
Μου έρχεται στο νου η εικόνα των χοίρων της Κίρκης. Μια χαρά ζούσαν ως χοίροι επί ένα χρόνο τι διάολο ήθελε ο Οδυσσέας να τους ξανακάνει ανθρώπους; Το φάρμακο της Κίρκης τους είχε δώσει την απόλυτη ευτυχία. Καμιά έγνοια, καμιά αναζήτηση, κανένα άλγος. Τρώγαν, έπιναν, κυλιόντουσαν στο βούρκο!
Μήπως μας θυμίζει τίποτε αυτή η εικόνα για τη σημερινή συνθήκη;
Και θα περιμένω δικές σου σκέψεις…
Ναι , εδώ είναι που αρχίζει το δύσκολο της υπόθεσης καλέ μου φίλε. Θα μου επιτρέψεις να μείνω λίγο ακόμη στο «πρακτικό» μέρος. Η συνεχής έκθεση στο διαδίκτυο και η σύνδεσή μας με περσόνες μας χαλάρωσε , αποδόμησε την ικανότητά μας να είμαστε πρόσωπα. Να πούμε ότι σε κάποιο βαθμό είμαστε ναρκισσιστικά όντα;
Νομίζω ότι είμαστε, η συνεχής ενασχόληση με τα διαδικτυακά ενίσχυσε αυτή την τάση μας. Σε τέτοιο βαθμό που να αποσυνδεθούμε από τα στοιχεία εκείνα που μας κάνουν πρόσωπα. Ακόμη περισσότερο αποδιοργάνωσε τις αισθήσεις μας. Ας αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα και ας σκεφτούμε το εξής:
Τα απτικά ερεθίσματα που δέχεται ένας νέος άνθρωπος σήμερα είναι κατά κύριο λόγο αυτά που σχετίζονται με τις οθόνες που ακουμπάει και χειρίζεται. Δεν είναι φοβερό;
Ακουμπάει πολύ λιγότερο δέντρα, φυτά , χώμα, άλλα χέρια, οτιδήποτε, από μία ψυχρή οθόνη κινητού τηλεφώνου. Ποια μπορεί να είναι η σχέση με τον κόσμο , όταν η επαφή με αυτόν γίνεται κυρίως μέσα από μία οθόνη;
Για να το πω ακόμη πιο αιχμηρά, νάρκισσοι , περσόνες , και οθόνες. Αν αυτό δεν είναι το «ιδανικό» περιβάλλον για να ανθίσουν οι παραισθήσεις , τότε πιο είναι;
Ακόμη κι αν θεωρήσουμε πως είμαστε υποκείμενα και ο κόσμος απέναντί μας απαρτίζεται από αντικείμενα, κοντολογίς πως είμαστε αποξενωμένοι, ας σκεφτούμε πόσο περισσότερο ενισχύεται η αποξένωση , όταν ακόμη και τα αντικείμενα βιώνονται μέσα από οθόνες, μέσα από κάθε είδους διαδικτυακή διαμεσολάβηση;
Μα θα μου πεις κι εσύ μέσα απ το διαδίκτυο μιλάς, πληκτρα πατάνε τα χέρια σου, ή σε οθόνη αραδιαζεις γράμματα.
Εδώ απάντηση δεν έχω, παρά μόνο πως , ίσως, λέω ίσως , η επιλογή του να μιλάει κάποιος σε χώρους και με ανθρώπους που έχουν διατηρήσει την ταυτότητα τους , το ιδιαίτερο τους -όπως εσύ- είναι ότι πιο τίμιο μπορεί να κάνει. Αλλιώς πλήρης αποχή..
Σημειώνω τούτο που έγραψες 2-3 σημειώματα πιο πριν και αυτό θέλω να τονίσω προς το παρόν:
Η δυσκολότερη και ουσιαστικότερη μάχη που δίνει ο άνθρωπος είναι να αποκτήσει πρόσωπο. Να πάψει να είναι άτομο, αριθμός, κωδικός…
Μέσα λοιπόν σ αυτό ατελείωτο παιχνίδι αντανακλάσεων, συνεχών καθρεφτισμών, ανεπαίσθητων ναρκισσισμών, και άλλων συναφών ζητούνται πρόσωπα καλέ μου φίλε.
Και όπως επισημαίνεις αυτό είναι ένας δύσκολος , γεμάτος κακουχίες, αγώνας. Δε ξέρω , πραγματικά , δε ξέρω, αν πια έχουμε περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.
Και η φράση σου η τελευταία είναι τόσο κοφτερή και , ανάλογα με τα αυτιά που θα την ακούσουν, τόσο αφυπνιστική:
Μου έρχεται στο νου η εικόνα των χοίρων της Κίρκης. Μια χαρά ζούσαν ως χοίροι επί ένα χρόνο τι διάολο ήθελε ο Οδυσσέας να τους ξανακάνει ανθρώπους; Το φάρμακο της Κίρκης τους είχε δώσει την απόλυτη ευτυχία. Καμιά έγνοια, καμιά αναζήτηση, κανένα άλγος. Τρώγαν, έπιναν, κυλιόντουσαν στο βούρκο!
Μήπως μας θυμίζει τίποτε αυτή η εικόνα για τη σημερινή συνθήκη;
Θα θυμάσαι ασφαλώς ένα λίγο υποτιμημένο δίσκο των Pink Floyd, 1977 νομίζω, Animals λεγόταν...
Ξέρεις τι με στεναχωρεί και με φοβίζει περισσότερο φίλε μου;
Ότι αυτά τα γουρούνια κάποτε γράφουν και ποιήματα, φιλοσοφούν ενίοτε, γενικώς μοιάζουν ,εμφανίζονται καλλιεργημένα. Στο δίσκο αυτό υπάρχει και το επικό dogs.
Δε νομίζω πως χρειάζεται να παραθέσω τους στίχους.
Ας μείνω σ αυτό που έγραψες,
όταν γνωρίζεις το ποιος είσαι αλλά και το ποιος δεν είσαι, δεν κινδυνεύεις από τίποτε…
ελπίζοντας πως η μεταμόρφωση , κατά Ιονέσκο, σε ρινόκερο δεν τελέστηκε, ούτε θα τελεστεί. Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν μπρος στα μάτια μας, δεν υπάρχει τίποτε κρυφό, όλα είναι φανερά, διάφανα, δεν είναι η νέα κανονικότητα, είναι απλώς η κανονικότητα, το «φυσιολογικό».
Τρομακτικό κατά μία έννοια
Pink Floyd, Animals… πω, πω, τι μου θύμισες… και βέβαια τον θυμάμαι… δεν τον είχα αυτό το δίσκο αλλά τον θυμάμαι καλά γιατί τον είχα ακούσει με ένα φίλο στο σπίτι του… ήμασταν κολλημένοι τότε με τους Pink Floyd…
Αλλά και ο Ιονέσκο… καλά τον ανέφερες τον Ρινόκερο… ταίριαζε απόλυτα με τη συζήτησή μας. Σιγά σιγά γίνονταν όλοι ‘ρινόκεροι’ και δεν θυμάμαι ποιος φώναζε στο τέλος, ‘εγώ δεν θα μεταμορφωθώ, δεν θα γίνω ρινόκερος’… Και πως τον αντιμετώπιζαν στην εποχή του τον Ιονέσκο… ήταν μυημένος όμως, ζούσε στο γνόφο του άρρητου, ο ίδιος το είχε αποκαλύψει κάποτε…
Το ζήτημα λοιπόν αγαπημένε φίλε του προσώπου είναι το μείζον και αξονικό σε ό,τι αναλύουμε, γιατί προσωπικά θεωρώ -το έχω αναπτύξει σε μια ανάρτησή μου για ‘το συνεχές του εαυτού και το ονείρεμα’, κι αυτό είναι ας πούμε καρπός ετών μελετών και στοχασμών, πως το θείο δώρο του Δημιουργού στον άνθρωπο ήταν το συνεχές του εαυτού, δηλαδή με άλλα λόγια το να έχει πρόσωπο, να αναφέρεται και να σχετίζεται, να ερωτεύεται και να μαθαίνει, να ζει και να πεθαίνει εν ακεραιότητι… ως πρόσωπο. Μετά την πτώση του όμως το συνεχές του εαυτού ρηγματώθηκε και εξόριστος πλέον ο άνθρωπος περιέπεσε σε μια κατάσταση που την ονομάζω ‘ονείρεμα’. Όμως δεν θα αναπτύξω τώρα όλο τούτο γιατί θέλει ώρα.
Σχετική είναι πάντως και η τελευταία μου ανάρτηση για ‘το δώρο’…
Επιστρέφω στα δικά μας. Λες στο τέλος:
Το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν μπρος στα μάτια μας, δεν υπάρχει τίποτε κρυφό, όλα είναι φανερά, διάφανα, δεν είναι η νέα κανονικότητα, είναι απλώς η κανονικότητα, το «φυσιολογικό».
Τρομακτικό κατά μία έννοια
Ναι, είναι τρομακτικό όταν είσαι ον αισθανόμενο και σκεπτόμενο.
Ναι, είναι τρομακτικό φίλε μου όταν έχεις γνωρίσει το αλλιώς…
Ναι, είναι τρομακτικό γιατί ο άνθρωπος που έχει αποσυνδεθεί, καθώς γράφεις, από όλους και όλα ως φυσική επαφή και μονάχα διαδρά ηλεκτρονικά εξ αποστάσεως, είναι ο πλέον επικίνδυνος πολίτης του μέλλοντος… και του παρόντος βέβαια.
Ναι, είναι τρομακτικό να είσαι στο χοιροστάσιο της Κίρκης έχοντας χάσει το ανθρώπινό σου πρόσωπο και να μην το συνειδητοποιείς αλλά και να μην σε νοιάζει. Γιατί το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι έχεις ευθύνη. Το να είσαι χοίρος σημαίνει ότι έχεις απαλλαγεί από το φορτίο της ευθύνης και απλά τρώς ό,τι σε ταϊζουν και σε ποτίζουν και αναπαράγεις το είδος.
Ναι, είναι τρομακτικό γιατί αυτή η νέα κανονικότητα, η νέα ‘φυσιολογικότητα’ απαιτεί μη κανονικούς, μη φυσιολογικούς και εν τέλει, μη φυσικούς ανθρώπους.
Έγραψες και για το ναρκισσισμό… τον έχουμε ήδη υπερβεί πλέον φίλε μου. Ο κλασικός νάρκισσος έχει ένα στοιχειώδη βαθμό του σχετίζεσθαι. Ο μετα-νάρκισσος -όρος του π. Νικόλαου Λουδοβίκου- δεν σχετίζεται πλέον με κανένα. Είναι απολύτως αυτό-αναφορικός. Ένα αυτοπαθές, αυτόκρατο, ενδοτραφές και αυτόνομο ον… κάτι σαν μαύρη τρύπα. Δεν μπορεί να ξεφύγει τίποτε απ’αυτήν, καταπίνει ως και το φως…
Μα υπάρχει έξοδος φίλε μου… κι εσύ κι εγώ το ξέρουμε… υπάρχει έξοδος…
Η μελαγχολική αλήθεια όμως λέει πως μονάχα μετά από μια μεγάλη καταστροφή έρχεται μια νέα συνθήκη υγείας.
Θυμήσου τη ‘μυθική’ Ατλαντίδα. Την ίδρυσαν θεοί, είχε τα πάντα, είχε τον τελειότερο πολιτισμό και όμως καταστράφηκε. Ο Πλάτων την ιστορεί με θρήνο. Αφού απέτυχαν εκείνοι, τι ελπίδα θα έχει η δική μου Πολιτεία;
Κι όμως διδάσκαλε, του γνέφω εγώ με απόσταση 2500 ετών… ο άνθρωπος είναι το γελοιωδέστερο αλλά και το μεγαλειωδέστερο ον… είναι το πιο τραγικό πλάσμα του πλανήτη καθώς έλεγε ο Λιαντίνης, αλλά είναι ικανός να ξεκινάει από το μηδέν ξανά και ξανά… ως πότε; Με ρώτησες μήπως;
Πόσοι κατακλυσμοί, πόσες Ατλαντίδες, πόσες εκπυρώσεις και αναγεννήσεις, πόσα restart;
Αυτό θα το εξετάσουμε σε επόμενο σχόλιο.
Είναι αργά φίλε Αντώνη, ο καιρός εδώ είναι ανοιξιάτικος σχεδόν, το αεράκι παίζει με τα φύλλα των δέντρων.
Είναι μια απλή, φυσική στιγμή που δεν μπορεί να βιωθει μέσω διαδικτύου.
Εδώ έχει συμβεί ένα έγκλημα ενάντια στην πιο στοιχειώδη, την πρωτογενή ανθρώπινη ουσία. Είναι η απατηλη αίσθηση ότι τα ανθρώπινα μπορούν να "διακινηθουν" διαδικτυακά. Η φιλία, η στοργή, η εγγύτητα, ο έρωτας, η ζεστασιά είναι λες κι έχουν εγκιβωτιστει εντός του ιστού. Μιλαμε για διαστροφή. Ωμή, καθαρή διαστροφή. Οι YES, ήδη απ το 1980 στο δίσκο τους Drama, μιλούσαν για τον Machine Messiah. Τότε τα πράγματα ήταν πολύ πολύ δύσκολα, τώρα είναι τραγικα,. Οι kraftwerk προανήγγειλαν το μέλλον κι αυτοί γύρω στο 80 με τον δίσκο Man Machine και το εμβληματικο The Robots. Εμφανιζόμενοι οι ίδιοι ως άνθρωποι-μηχανές. Αυτά πολυ πριν την επέλαση της ψηφιακής παραισθησης. Η κατάσταση καλέ μου φίλε είναι αρρωστημένη μέχρι εκεί που δε παίρνει. Και δεν μπορώ να είμαι έστω και στο ελάχιστο αισιόδοξος. Γιατί ο μόνος άνθρωπος που δεν πρόκειται να αφυπνιστει είναι αυτός που όντας ναρκωμενος νομίζει εαυτόν ξύπνιο.
Στη ζωή μας, σχηματικά θα πω, κάνουμε τρεις διαλόγους. Ο ένας είναι με τους άλλους ανθρώπους, το περιβάλλον μας, την φύση, τ άλλα όντα ζώα, φυτά κλπ.
Στον δεύτερο διαλεγομαστε με τον εαυτό μας.
Και στον τρίτο συνομιλούμε με το άγνωστο, το μεγάλο άγνωστο, με ότι προσπαθούμε μέσα στην αγωνία και την αβεβαιότητα μας να προσεγισουμε ακόμη κι αν αυτό δεν υπάρχει. Ετσι νομίζω πορευόμαστε ακόμη κι αν το κοινωνικό οικονομικό σύστημα που ζούμε μας επιφυλλασσει τον παθητικό ρόλο του καταναλωτή-εξαρτήματος. Στην εποχή της Παραισθησης και οι τρεις διάλογοι είναι εξαρχής υπονομευμενοι. Γιατί στην πραγματικότητα δεν μιλάμε και δεν ακούμε ως πρόσωπα. Συνδιαλεγομαστε ως ψηφιακες οντότητες έχοντας απομακρυνθεί και ακόμη χειρότερα, συγχέοντας τον φυσικό κόσμο με τον ψηφιακό. Στην ψευδαίσθηση, αν δε κάνω λάθος, εμφανίζεται κάτι που δεν ακουμπάει στον φυσικό κόσμο, σ αυτό που λέμε πραγματικότητα. Στην παραισθηση έχουμε, διχως να το αντιλαμβάνομαστε, μία αλλοιωμένη εικόνα του πραγματικου. Εδώ υποστηρίζω ότι έχει συμβεί το μεγάλο κακό.
Κάποια στιγμή είχα γράψει μερικές γραμμές σχετικά με την ασφυκτική αγκαλιά των δικτύων:
ποση πραγματικοτητα αντεχουμε;
στους τοιχους μεσα υπαρχουν καλωδια,
πολλα καλωδια, σωληνωσεις,
ενα αποτροπαιο κελυφος,
τι θα ημασταν χωρις δικτυα;
ποσα δικτυα αντεχουμε;
Αυτό πριν τα ασύρματα δίκτυα και πριν τους υπολογιστές που κατ ευφημισμό ονομάζουμε έξυπνα τηλ.
Ο βρόγχος των δικτύων λοιπόν σφιχτηκε ακόμη περισσότερο γύρω απ το λαιμό μας. Και όλο αυτό είναι η νέα πραγματικότητα.
Θηλαστικά είμαστε που να πάρει, δεν είμαστε τερματικα. Αν αυτο δεν είναι διαστροφη τότε ποιο ειναι;
Γράφει ο ποιητής:
______________
ΤΕΙΧΗ [1896, 1897]
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
________________
-
(συνέχεια) Θα τολμήσω μια σκέψη αυθαίρετη φίλε Αντώνη, σήμερα ο κόσμος αυτός της ψηφιακής παραισθησης είναι τα τείχη.
Ο ίδιος ο κόσμος, αυτό που νοουμε μέσα στην παραζαλη μας ως κόσμο είναι τα τείχη. Εγκλωβισμένοι λοιπόν στα ψηφιακά μας τείχη παραισθητικως διαβιουντες είμαστε πλέον "ώριμοι" για το επόμενο στάδιο, την εποχή του Κενού.
Τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να "συνομιλούν" περισσότερο με την ΤΝ παρα μεταξύ τους.
Τρομακτικό απ όλες τις πλευρές.
Να ζητήσω την κατανόηση σου καλέ μου φίλε ακόμη μια φορά και να πω ότι πιστεύω στον άνθρωπο, αλλά μ αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου κι αυτά που βλέπω να έρχονται καλπαζοντσς αμφιβάλλω αν ως άνθρωποι πιστεύουμε στους εαυτούς μας. Είναι πολύ ύπουλο αυτό που συμβαίνει. Με μεγάλη προθυμία και ζήλο μοιάζουμε έτοιμοι ν αντικαταστήσουμε το είδος μας (ότι γνωρίζαμε για άνθρωπο μέχρι τώρα) με κάτι άλλο. Και μη μου πει κάποιος ότι φταίει μόνο το σύστημα, η κάποιοι "κακοί" που μας τα επιβάλλουν αυτά.
Με τη συναίνεση μας γίνονται όλα.
Με πληρη ατομική ευθύνη ενός εκάστου εξ ημών.
Όσο διάβαζα τις τελευταίες σκέψεις σου φίλε Σίμο, ο νους μου έφερε μπροστά μου τον διδάσκαλο Δημήτρη Λιαντίνη. Δεν ανοίγω τώρα το κεφάλαιο αυτό γιατί είναι τεράστιο και θα εκτραπεί η συζήτηση σε άλλα πεδία. Όμως, δεν μπορώ να μην πω ότι άνθρωποι ιδιαίτερα ευαίσθητοι και ενίοτε εκ φύσεως μελαγχολικοί -αλλά και πολλές φορές όχι- δεν αντέχουν όχι μόνον αυτό που βιώνουν ως αποκλεισμό αλλά και αυτό που προβλέπουν με έναν μοναδικό τρόπο για το μέλλον. Και αυτό τους βαραίνει την ψυχή ακόμη περισσότερο – ένας ακόμη που δεν τον γνωρίζουν παρά ελάχιστοι δυστυχώς είναι ο σπουδαίος φιλόλογος Ιωάννης Συκουτρής που αυτοκτόνησε στα 36 του χρόνια ενώ είχε ‘λαμπρή’ καριέρα και έσφυζε από ζωή και δημιουργικότητα. Τέλος πάντων.
Ο Λιαντίνης λοιπόν, δεν άντεχε αυτό που έβλεπε να έρχεται 20 χρόνια μετά την εποχή του. Και ως άλλος Εμπεδοκλής και άλλος Νίτσε, αναχώρησε στα 56 του. Και το έπραξε όπως λέει ο ίδιος αυτοθέλητα. Για να μην έχει κυριαρχία ο θάνατος επάνω του. Θυμίζοντας βέβαια και τον ‘δαιμονισμένο’ ντοστογιεφσκικό Κυρίλωφ.
Όσον αφορά τα καβαφικά τείχη που μνημονεύεις και αναφέρεις, αυτά βέβαια είναι άλλης τάξεως. Η περίπτωση Καβάφη έχει επίσης ιδιαίτερο και διαχρονικό ενδιαφέρον.
Γράφεις:
‘Θα τολμήσω μια σκέψη αυθαίρετη φίλε Αντώνη, σήμερα ο κόσμος αυτός της ψηφιακής παραισθησης είναι τα τείχη.
Ο ίδιος ο κόσμος, αυτό που νοουμε μέσα στην παραζαλη μας ως κόσμο είναι τα τείχη’
Προσωπικά δεν συμμερίζομαι αυτή τη θέση φίλε μου. Τα τείχη βεβαίως υπάρχουν αλλά υπάρχουν εντός μας. Μέσα μας είναι τα πάντα και μέσα μας διεξάγεται η συγκλονιστική μάχη του φωτός και του σκότους, του καλού και του κακού. Από την παιδική και εφηβική μας ηλικία ως και την τελευταία ημέρα του βίου μας.
Και το εννοώ, την τελευταία ημέρα.
Επαναλαμβάνω αυτό που έχω ήδη γράψει πολλάκις και σε πλήθος αναρτήσεων. Είμαστε άγνωστοι. Ζούμε ανάμεσα σε αγνώστους και πεθαίνουμε άγνωστοι. Δεν ξέρουμε τίποτα ή σχεδόν τίποτε για μας, τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τα αδέλφια μας. Προσωπικά, επειδή είμαι ο τελευταίος της οικογενείας μου, το βιώνω κάθε μέρα αυτό. Έφυγαν οι δικοί μου και δεν έμαθα σχεδόν τίποτε γι’αυτούς. Έφυγε ο αδελφός μου και τον γνώρισα μονάχα επιφανειακά. Ζούμε εξόριστοι ο καθένας στον μοναχικό του πλανήτη, αυτό συνέβαινε πάντα δεν το γέννησε η μετα-νεοτερική εποχή και ο υπερ-ψηφιακός πολύ-κόσμος. Αυτός απλά το πιστοποιεί και το αναπαράγει θριαμβικά.
Όπως ήδη επίσης έχω γράψει, το μέγα μυστικό είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Πριν καταλήξουμε σε αποφάνσεις για το έξω να γνωρίσουμε το μέσα, το ένδον. Να αποκτήσουμε την περίφημη εποπτεία. Και τούτο το ιστολόγιο είναι, θαρρώ, ένα τέτοιο εργαστήρι αυτό-γνωσίας. Έφτασα στα 59 μου και ακόμη ο εαυτός μου με αιφνιδιάζει! Αν ‘αξιωθώ’ να ζήσω άλλα 20 χρόνια -αυτό ούτε στον εχθρό μου- πάλι άγνωστος θα φύγω από το ‘αλωνάκι’ αυτό, για να μνημονεύσω Σολωμό.
Μεγαλώνουμε σε οικογένειες, σπουδάζουμε, ερωτευόμαστε, δουλεύουμε, γερνάμε και πεθαίνουμε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων.
Αν αυτό δεν είναι θρίλερ τι είναι;
Μη γνωρίζοντες τον εαυτό μας και σε πλήρη αποστασιοποίηση, σχετιζόμαστε με άλλα δυστυχή πλάσματα, κάνουμε οικογένειες και στην ουσία πολλαπλασιάζουμε τη θλίψη. Αυτό είναι η κοινωνία, ένας πελώριος μετασχηματιστής, πολλαπλασιαστής μάλλον της ατομικής κατάθλιψης. Υπάρχουν και νησίδες ευτυχίας βέβαια. Υπάρχουν και στιγμές χαράς, υπάρχουν και οι ‘φωτομορφές’, αν θυμάσαι την ανάρτηση αυτή. Υπάρχουν και οι καλές μέρες, της ευδίας και της ανοιχτοσύνης, δεν είναι όλα πάντα σκοτάδι και μαυρίλα.
Είναι οι βόλτες των εγκάθειρκτων στο προαύλιο.
Αυτό είναι αυτές οι καλές μέρες. Οι βόλτες της μιας ώρας των ισοβιτών στο προαύλιο, ένας καθημέριος προαυλισμός.
Το λοιπόν, επιμένω ξεροκέφαλα, πηγή όλης της δυστυχίας είναι η άγνοιά μας. Και η αναζήτηση των απαντήσεων έξω από εμάς. Μα πώς μπορείς να ξέρεις τι ζητάς όταν δεν ξέρεις ποιος είσαι;
Όταν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι φίλε μου Σίμο, πως γνωρίζεις τι θέλεις;
(συνέχεια)
Βέβαια, όλο τούτο δεν ακυρώνει τα όσα έχουμε γράψει κι εσύ κι εγώ για την εποχή της παραίσθησης που ίσως την ακολουθήσει η εποχή του κενού κλπ. Όμως η απάντηση υπάρχει εντός των τειχών και ο μοναχικός Αλεξανδρινός την ‘κατασκεύασε’ εκ του μη όντος κατ’ουσίαν στο ταπεινό του δωμάτιο με τις λέξεις και τις σκέψεις του. Και την αναπόληση των όποιων όμορφων στιγμών του. Εκείνος βλέπεις είχε να αντιμετωπίσει και τον αποκλεισμό λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Πώς να το παλέψεις αυτό σε μια εχθρική πραγματικότητα; Τρομερό!
Θυμίζω και πάλι τη μορφή του Σαχτούρη. Μόνος σχεδόν σε όλη του τη ζωή, αντιμέτωπος με τη σκληρότητα του κόσμου, κατέφυγε μέσα από τα ποιήματά του σε μια καταγραφή και ταυτόχρονα μια αναζήτηση της ελάχιστης ανθρωπιάς, της ελάχιστης ισορροπίας. Πέθανε ολομόναχος… βραβευμένος βέβαια από το κράτος, τον πρόεδρο της δημοκρατίας και άλλα βαρύγδουπα αλλά τίποτα δεν γέμιζε το πελώριο ένδον κενό του…
Γιατί έκανε κι αυτός την επιλογή του ήρωα… την επιλογή του ηρωικού ανθρώπου, του ερασιθάνατου ήρωα… αυτός δεν αγάπησε ίσως τόσο παθιασμένα τη φυγή όπως ο Συκουτρής ή ο Λιαντίνης αλλά ζώντας όλη του τη ζωή ως μονώτης σε ένα διαμέρισμα τι έκανε άλλο από το να ετοιμάζει την αναχώρησή του σε έναν άλλο κόσμο ίσως λιγότερο οδυνηρό για τους ποιητές…
Όμως σταματώ εδώ προσώρας και θα επανέλθω μετά από δικές σου σκέψεις…
Πολύ σύντομα φίλε Αντώνη γιατί οι σκέψεις είναι ακόμη ασχημάτιστες και κινδυνεύουν να σκορπίσουν σε αοριστολογία και πλατειασμό.
Υπάρχει πάντα το ρίσκο αυτά που λέμε ως διαπιστώσεις έχουσες εγκυρότητα να είναι απλώς προσωπικές αγωνίες και ν αφορούν εμάς και όχι τον κόσμο. Μ άλλα λόγια , όπως πολύ εύστοχα το θέτεις, αυτά που λέω ν αντικατοπτρίζουν προσωπικά αδιέξοδα , ολόδικα μου τείχη και να μην έχουν άλλη αξία πέραν της προσωπικής. Δε νομίζω να είναι έτσι αλλά δεν το αποκλείω κιόλας.
Το πρόβλημα είναι ότι από ένα σημείο και μετά είναι τόσο καθαρά αυτά στην αντίληψή μου και εξ αυτού του λόγου είμαι εδώ και τα συζητώ μαζί σου. Κι εξήγησα απ την αρχή γιατί αφενός επιλέγω να κουβεντιάσω μαζί σου και αφετέρου έχω κηρύξει αποχή από οποιαδήποτε άλλη διαδικτυακή δραστηριότητα. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα έχω μειώσει δραστικά την παραμονή μου στο διαδίκτυο και αυτή η απόσταση κάνει ακόμη πιο διαυγή -νομίζω- την ματιά μου.
Θα θέσω ένα ερώτημα, τι άραγε συμβαίνει όταν ο βιότοπος της σκέψης συναρτάται από τον ψηφιακό κόσμο; Και ποια είναι η ταυτότητα του ψηφιακού ανθρώπου αν τελικά υπάρχει τέτοια.
Το ερώτημα είναι ρητορικό και η απάντηση που τουλάχιστον δίνω εγώ είναι ότι ο βιότοπος της σκέψης δεν πρέπει να είναι τα διαδικτυακά περιβάλλοντα. Θυμήσου πόσοι αξιόλογοι έγραφαν σε blogs, πόσοι απ αυτούς σταμάτησαν και πως όσοι συνέχισαν έγιναν έρμαια των λεγόμενων κοινωνικών δικτύων. Έρμαια της αγωνίας τους η διαδικτυακή περσόνα τους να συνεχίσει τον βίο της στο εκάστοτε νέο ψηφιακό μέσο. Έχουμε τάυτιση του προσώπου με την περσόνα του μέχρι το πρόσωπο ν αφομοιωθεί εντελώς απ την περσόνα.
Βαριά τα λέω ε;
Όχι και τόσο νομίζω , μάλλον ήπια το περιγράφω αν αναλογιστούμε ότι όποια πέτρα κι αν σηκώσουμε θα βρούμε από κάτω και καμιά δεκαριά influencers, δημιουργούς περιεχομένου, αναλυτές, ειδικούς κι ότι άλλο βάλει ο νους. Αυτά έχουν συμβεί μέσα σε 15 χρόνια το πολύ. Έχουν διαμορφώσει κουλτούρα, τρόπο επικοινωνίας , πολιτιστικό προιόν (αηδιαστική λέξη) , εν τέλει τρόπο ζωής. Το ζητούμενο δεν είναι η επικοινωνία αλλά η επιδραστικότητα, η ικανοποίηση ενός ορισμένου κοινού. Δεν είναι το πάρε δώσε μιας κουβέντας , η αλληλεπίδραση αλλά η διαιώνιση , η ανάπτυξη , η επέκταση της εκάστοτε περσόνας.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν πού;
Σε ψηφιακά περιβάλλοντα-πλατφόρμες μέγα εταιρειών!
Αυτό κι αν δεν είναι υπαρξιακό θρίλερ, αυτή κι αν δεν είναι μία μαζικής κλίμακας παραίσθηση!
Φυσικά και δεν χάνουμε το χιούμορ μας φίλε μου, βάζουμε και κάποιες μεζούρες (αυτο)σαρκασμού και πορευόμαστε με τις πληγές μας , τα ελλείμματα , τα περισσεύματά μας και κυρίως την άγνοια μας!
Κάνω μια παύση εδώ για την ώρα εν αναμονή ωρίμανσης κάποιων σκέψεων και κυρίως ενθυμούμενος, ξαναζώντας τις ωραίες περιπέτειες της γραφής στα ιστολόγια , τους διαλόγους μας και τα σχόλια σου που μ΄ένα περίεργο τρόπο έδιναν νόημα στα φτωχά γραπτά μου.
Κρατώ από το τελευταίο σου σχόλιο φίλε μου, τούτα εδώ:
…όποια πέτρα κι αν σηκώσουμε θα βρούμε από κάτω και καμιά δεκαριά influencers, δημιουργούς περιεχομένου, αναλυτές, ειδικούς κι ότι άλλο βάλει ο νους. Αυτά έχουν συμβεί μέσα σε 15 χρόνια το πολύ. Έχουν διαμορφώσει κουλτούρα, τρόπο επικοινωνίας , πολιτιστικό προιόν (αηδιαστική λέξη) , εν τέλει τρόπο ζωής. Το ζητούμενο δεν είναι η επικοινωνία αλλά η επιδραστικότητα, η ικανοποίηση ενός ορισμένου κοινού. Δεν είναι το πάρε δώσε μιας κουβέντας , η αλληλεπίδραση αλλά η διαιώνιση , η ανάπτυξη , η επέκταση της εκάστοτε περσόνας.
Ναι, είναι πολύ σημαντικό αυτό το χωρίο για πολλούς λόγους και εύγε για τη σήμανση. Δεν θα το κρύψω ότι έχω ανταμώσει σε συντροφιές και ομίλους ανθρώπων κάποιους από αυτούς τους influencers και κάποιους life coaches και άλλους τινών συναφών επιτηδευμάτων και… δεν πέρασαν και τόσο καλά. Ναι, το ομολογώ. Κι αυτό όχι τόσο γιατί ήθελα να τους επιτεθώ εγώ αλλά το περισσότερο γιατί μια αυτοκρατορική μεγαλαυχία και κομπορρημοσύνη εμετική και πρόστυχη -όσο πρόστυχος και χυδαίος γίνεται εκείνος που επειδή τον έχει γεννήσει η ‘ανάγκη’ και η αμορφωσιά χιλιάδων ανοήτων κορδώνεται και έτσι άξεστος, ακαλλιέργητος και αμόρφωτος καθώς είναι κομπάζει για την επιρροή που έχει πάνω στις ζωές πολλών και απαξιώνει τους πάντες που τολμούν να αμφισβητήσουν την ουδενία του- επιτέθηκαν σε μένα και θέλησαν να με ‘βάλουν στη θέση μου’ και να με αποστομώσουν! Είναι οι στιγμές φίλε μου Σίμο που ο… Πειραιώτης ξυπνά μέσα μου και παίρνει αμπάριζα τα πάντα. Και όταν ξεκινώ το… ξεβράκωμα, μετά συγχωρήσεως και την ολική αποδόμηση του σαθρού αυτού μορφώματος του συρμού δεν έχω εύκολο να σταματήσω. Πρέπει να παρέμβουν άλλοι για να με ηρεμήσουν. Τούτο το πνευματικό τέλμα στα μυαλά των συνανθρώπων μου δεν είναι εύκολο να το ‘καταπιώ’ και γι’αυτό έχω αποσυρθεί ‘εις τα ίδια’ -κι εδώ ταυτιζόμαστε- και απλά συναναστρέφομαι πλέον τους ολίγιστους ή και κανέναν!
Ταυτόχρονα όμως δεν εγκαταλείπω τούτο το μετερίζι γιατί υπάρχουν και αγνοί αναζητητές, αληθινοί Πάρσιφαλ της εποχής μας που εν μέσω βούρκου, τιποτολογίας, ουδενολογίας και ανοησιολογίας αναζητούν κάποιο μονοπατάκι πνευματικό ή άλλο για να οδηγηθούν σε κάποιο ξέφωτο, όπως αυτά του Χάιντεγκερ. Σε ένα ξέφωτο όπου μπορούν επιτέλους να ανασάνουν καθαρό και αμόλυντο αέρα, να σκεφτούν, να εμβαθύνουν στον Λόγο, να εργαστούν με τον εαυτό τους, να αντισταθούν στη λαίλαπα των πνευματικών βοθρολυμάτων με τα οποία τους περιλούζουν. Συμπονώ και αγαπώ αυτούς τους μοναχικούς ταξιδευτές του Αχανούς που μου θυμίζουν τον εαυτό μου προ 45 ετών όταν εκκινούσα το δικό μου μοναχικό και τραχύ ανάβατο. Βέβαια εγώ είχα την τύχη να ανταμωθώ με κάποιους εκλεκτούς διδασκάλους στην Ατραπό και έτσι γλίτωσα τα παραδρόμια της απωλείας αλλά… τέλος πάντων… άλλη φορά αυτά…
Γι’αυτό και επιμένω και θα επιμένω ώσπου να εγκαταλείψω τον τόπο αυτό της χονδροειδούς ύλης για κάποια προσδοκώ ανώτερα δώματα, επιμένω λοιπόν στο να εργάζεται ο δόκιμος νέος με τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, τις ενορμήσεις του. Να ανασυγκροτεί κάθε τόσο τον εαυτό του γιατί εκείνο που κινδυνεύει άμεσα να τρωθεί είναι ο πυρήνας του εαυτού. Εάν καταστραφεί ο ένδον πυρήνας, τότε πλέον είναι πολύ αργά. Όλα τα εξωτερικά δεν έχουν μεγάλη σημασία. Σημασία έχει να διατηρεί ο νέος αναζητητής του φωτός την επαφή με τον εαυτό του και να μην σταματά να εργάζεται. Μόνον έτσι χτίζει την απαιτούμενη θωράκιση με την οποία αποκρούει όλους τους τόνους λάσπης και αηδίας την οποία δέχεται νυχθημερόν από ολόγυρα. Όμως επ’αυτών ίσως τα πούμε σε επόμενα σχόλια…
Δημοσίευση σχολίου