Κυριακή, Φεβρουαρίου 20, 2011



Ο Μαύρος Ηλιος Της Υπαρξης


- επιλεγμένα -

Με τα φθαρτά, σάρκινα μάτια μας, δεν μπορούμε να τα δούμε όλα…
Με τα μάτια της ύπαρξης μπορούμε να δούμε τα πάντα.
Μονάχα που θα πρέπει να τα φωτίζει ένας άλλος ήλιος, όχι ο γνωστός μας κόκκινος –ή λευκός κατά την μυητική έννοια- αλλά ο μαύρος ήλιος της ύπαρξης.
Δεν τον ξέρουμε, είναι αθέατος σε μας όπως είναι για τα τυφλά κουτάβια όλα γύρω τους.
Κάποιοι όμως, οι όλβιοι ανάμεσά μας, γνωρίζουν καλά το φως του μαύρου ήλιου.
Και γι’αυτούς είναι αφόρητο να ζουν στη δική μας ‘βιόσφαιρα’.
. . .
Ο Οδυσσέας ακολουθεί μια πορεία από την ανατολή προς τη δύση.
Ο γνωστός, ‘εξωτερικός’ Οδυσσέας.
Ξεκινά από την αβεβαιότητα του χθες για να καταλήξει στην αβεβαιότητα του αύριο.
Μοναδική του ‘σανίδα’ το σήμερα, ο αγώνας του, η αγωνία του, η διαρκώς εν εκκρεμότητι ζωή του.
Η ζωή του Οδυσσέα δεν ορίζεται, δεν αναφέρεται σε τίποτε άλλο παρά σε ένα απέραντο Τώρα, σε ένα ωκεάνιο σήμερα που συνθλίβεται στις Συμπληγάδες Πέτρες του ενδόξου πολεμικού χθες και του γεμάτου ειρηνικά έργα αύριο.
Αλλά ο Οδυσσέας δεν φθάνει ποτέ στην Ιθάκη!
Ο πραγματικός ήρωας είναι ‘νεκρός’, έχει ‘πεθάνει’ πριν ξεκινήσει από την μακρινή Τροία.
Ο «εσωτερικός» Οδυσσέας δεν ακολούθησε ποτέ τον ήλιο των ανθρώπων αλλά τον ήλιο των μυημένων, τον ήλιο των ‘νεκρών’.
Ο Οδυσσέας απελευθερώνεται όταν συνειδητοποιεί ότι είναι κιόλας νεκρός, είναι μυημένος, είναι ένθεος και ισόθεος, άρα δεν ανήκει πια στον ανθρώπινο, ιστορικό χρόνο, είναι συνεπώς για όλους και όλα νεκρός.
Μονάχα οι Ήρωες και οι Ημίθεοι τον αναγνωρίζουν και τον υποδέχονται ομοτράπεζό τους. Όχι οι θεοί, γιατί αυτοί είναι δονήσεις διαφορετικής κλίμακας και συχνότητας. Ο Ημίθεοι και οι Ήρωες δονούνται διαφορετικά, επικοινωνούν διαφορετικά και αποτελούν ξεχωριστή Ιεραρχία Μυημένων.
Έχουν γραφεί όλα για τον βασιλιά της Ιθάκης, το ‘νόστιμον ήμαρ’, την άρνησή του να γίνει αθάνατος, την ηρωική του πορεία επιστροφής στην αγαπημένη του γυναίκα, την λατρεμένη του πατρίδα.
Ένας Οδυσσέας, παρ’όλα αυτά, συμβατικός, τοποθετημένος από την δεξιοτεχνία του Ομήρου ανάμεσα στους ανθρώπους και στους θεούς, άλλοτε παίγνιο των διαθέσεων των Ολυμπίων και άλλοτε θαυμαστός και ευφυής άνθρωπος, πολεμιστής και ηττημένος… νικητής. Πεισματάρης, αυθάδης, πανέξυπνος, γοητευτικός, θρασύς, ανυπάκουος, απείθαρχος, γενναίος, ολοκληρωμένος πολεμιστής και βασιλιάς.
Αλλά όλα αυτά και άπειρα άλλα που έχουν γραφεί για τον διάσημο Έλληνα, αναφέρονται στον συμβατικό, εξωτερικό Οδυσσέα. Τον Οδυσσέα της δράσης, της κίνησης προς τα εμπρός, της προσπάθειας κατανόησης του ‘περιβάλλοντος κόσμου’, της αναρώτησης για όσα περιέχει και τον περιέχουν, της θετικής σκέψης, της άρνησης να λησμονήσει τα πάντα με αντάλλαγμα την όλβια αθανασία.
Ο εξωτερικός Οδυσσέας, ο Οδυσσέας του ‘λευκού ήλιου της ύπαρξης’, δεν υπήρξε όμως ποτέ!
. . .
Ως παραμύθι διδακτικό, ως ιστορία υπέροχη, ως περιπέτεια θαυμάσια, ως παράδοση από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά, ο Οδυσσέας λειτουργεί και θα λειτουργεί πάντα, θα διδάσκει και θα νουθετεί, θα γοητεύει και θα ερεθίζει, θα εμπνέει και θα δονεί. Αλλά όλα αυτά, είναι στη σφαίρα του μύθου και της παραμυθίας, του φιλολογικού στοχασμού και της επιστημονικής ανάλυσης. Ο αληθινός Οδυσσέας είχε μια εντελώς διαφορετική πορεία, ακολουθώντας, όπως όλοι οι μυημένοι σε όλες τις εποχές τον αληθινό ήλιο της ύπαρξης, τον μαύρο ήλιο.
. . .
Είναι δύσκολο να εξηγηθούν κάποια πράγματα και ακόμη δυσκολότερο να κατανοηθούν. Ο νους δεν δέχεται ποτέ εκείνο που δεν είναι προγραμματισμένος να δεχθεί. Ο νους είναι ικανός να κάνει απίθανα πράγματα, να εκτελέσει σπουδαίες λειτουργίες αλλά είναι ανήμπορος να λειτουργήσει στον μυητικό αιφνιδιασμό, στην αποκαλυπτική έκρηξη, στο αληθινό φως της Γνώσης.
Όταν λέμε πως ο αληθινός Οδυσσέας δεν γύρισε ποτέ στην Ιθάκη αλλά ακολούθησε την Ατραπό των Μυημένων, ο νους δεν το δέχεται, το εξετάζει ίσως αλλά το απορρίπτει.
Όταν λέμε πως ο αληθινός Οδυσσέας είχε θέαση του Μαύρου Ήλιου της ύπαρξης από πολύ νωρίς στη ζωή του και ήταν νεκρός πολύ πριν αποβιβαστεί από τα νερά του Ελλησπόντου για το μεγάλο ταξίδι του γυρισμού, κανείς δεν το δέχεται.
Όταν λέμε πως ο ‘εξωτερικός’ Οδυσσέας ήταν το απλό φάσμα, η λευκή προβολή στο υλικό πεδίο του αληθινού Οδυσσέα και όλη αυτή η δράση και η μυθιστορία της δεκάχρονης επιστροφής του στην λατρευτή Ιθάκη έχει απλά τον διδακτικό σκοπό που της έδωσαν μέσα στους αιώνες οι υπέροχοι Έλληνες για καθαρά παιδαγωγικούς λόγους και τούτο ακόμα απορρίπτεται.
Κι όμως, κανείς από τους μυημένους δεν ήταν ‘ζωντανός’ με την γνωστή και κοινώς αποδεκτή έννοια του όρου.
Κανείς από τους μεγάλους Διδασκάλους δεν έδρασε κάτω από τον ήλιο των ανθρώπων, γιατί δεν θα μπορούσε να δράσει έτσι. Θα ασφυκτιούσε, θα υπέφερε οδυνηρά, θα ‘πέθαινε’ κάθε στιγμή χωρίς να μπορεί να απελευθερώσει το πνεύμα του. Θα ήταν σα να προσπαθούσε κανείς να αναπνεύσει σε ένα πλανήτη χωρίς οξυγόνο.
Όμως, ποτέ ένα νόμισμα δεν έχει μια όψη.
Ο ήλιος των μυημένων ανθρώπων είναι μαύρος γιατί τους έχει αφαιρεθεί οριστικά κάθε δυνατότητα επιλογής, κάθε δικαίωμα επιλογής, κάθε ευκαιρία επιλογής. Οι μυημένοι και οι Διδάσκαλοι δεν μπορούν να έχουν την απλή ‘καθημερινότητα’ ενός οποιουδήποτε ανθρώπου, δεν μπορούν καν να την σκέπτονται. Το σύμπαν το δικό τους, τούς απαγορεύει κάθε ενέργεια, σκέψη ή δράση που αντιβαίνει στην Αποστολή τους.
Ο Ιησούς δεν είχε δυνατότητα επιλογής. Κάποια στιγμή δείλιασε, λύγισε, θέλησε να αποφύγει το προδιαγεγραμμένο αλλά, τελικά σηκώθηκε και συνέχισε. Και να ήθελε δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.
Μαύρος ήλιος σημαίνει την απόλυτη δέσμευση.
Λευκός ήλιος δεν σημαίνει τίποτε.
Ο πρίγκιπας Σιντάρτα είχε κάθε δυνατότητα να ζήσει όπως περίμεναν όλοι, σαν διάδοχος του θρόνου, ανάμεσα στη χλιδή, την άνεση, τις ηδονές. Μέχρι το κάλεσμά του, μέχρι την στιγμή της στροφής στην πορεία του. Εκεί έδυσε ο λευκός ήλιος και ανέτειλε οριστικά ο μαύρος ήλιος της ευγενικής ύπαρξής του. Η απόλυτη δέσμευση. Ο δρόμος χωρίς επιστροφή. Και ο πρίγκιπας Σιντάρτα έγινε τιθαγκάτα, έγινε Βούδας και από κει και πέρα τέλειωσαν όλα και άρχισαν όλα.
Που και που ο τιθαγκάτα, γκαουτάμα σκεφτόταν την περασμένη του ζωή, σαν σε όνειρο, σαν εικόνα μέσα σε ομίχλη αλλά ήξερε καλά πως δεν υπήρχε πιθανότητα επιστροφής. Ούτε επιθυμία ή σκέψη φυσικά.
Μαύρος ήλιος σημαίνει δρόμος θυσίας, δρόμος προσφοράς, δρόμος αφοσίωσης.
Λευκός ήλιος σημαίνει δρόμος χωρίς περιεχόμενο αλλά δράση άναρχη, τυχηματική, ανάλογα με τις περιστάσεις, τις… συμπτώσεις, τις… ευκαιρίες.
Ο Άλιστερ Κρόουλυ είπε κάποτε πως μπορείς να γίνεις αυτό που θέλεις, εννοώντας ότι μπορείς να γίνεις αυτό που η ψυχή σου θέλει, αυτό που ήσουν προορισμένος να γίνεις και μάλιστα αυτό το λέει Θέλημα, εννοώντας μάλλον την μυστική και αρχέγονη εντελέχεια της Ψυχής να συναντήσει την Αποστολή της και να την εκπληρώσει. Αφού πρώτα όμως αφυπνιστεί. Δηλαδή, αφού πρώτα μυηθείς. Και μάλιστα προχωράει ακόμα παραπέρα και λέει ότι υπό κάποιες προϋποθέσεις, δεν πρέπει να σου σταθεί τίποτα εμπόδιο για να κάνεις αυτό που θέλεις! Και εκεί εγείρονται τεράστια ερωτήματα βεβαίως για το αν το θέλημα το δικό σου όταν συγκρούεται με το αντίστοιχο των άλλων ποιος θα υπερισχύσει και με ποια κριτήρια κλπ.
Όμως, αν ένας άνθρωπος ακολουθήσει το θέλημά του, τότε, αλλάζουν όλα, θεωρείται μυημένος, θεωρείται αφυπνισμένος, δεν έχει καμιά δουλειά ανάμεσα στους ανθρώπους, δεν ανήκει πια σ’αυτούς, ανήκει σε ένα άλλο σύμπαν που τον φωτίζει ένας άλλος ήλιος…
‘Νεκρός’ για τον κόσμο των απλών ανθρώπων είναι ο μη… ανιχνεύσιμος, ο ανύπαρκτος, ο μη προσδιορίσιμος, ο ανέλεγκτος, τελικά ο ελεύθερος, αυτός που πέρασε πια σε άλλες διαστάσεις.
‘Ζωντανοί’ είναι όλοι οι υπόλοιποι, όσοι εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ με μοναδικό όνειρο να πάρουν κάποτε μια καλή σύνταξη, δανείζονται για να αγοράσουν σπίτια, έχουν πιστωτικές κάρτες, διασκεδάζουν την κατάθλιψή τους στα μπουζούκια, κάνουν χοντροκομμένα καλαμπούρια, απατούν το σύντροφό τους, γερνούν χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ νέοι, πεθαίνουν χωρίς να έχουν ποτέ ζήσει.
Ο Οδυσσέας δεν έζησε ποτέ μια τέτοια ‘ζωή’.
Ήταν ήρωας και έγινε ημίθεος κι ύστερα έγινε μύθος και πέρασε στην αθανασία.
Όμως ο αληθινός Οδυσσέας δεν μας έγινε ποτέ γνωστός, έμεινε αθέατος και σκοτεινός κάτω από τον δικό του μαύρο ήλιο.
Το ίδιο και ο Πυθαγόρας.
Το ίδιο και ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας.
Το ίδιο και ο Ιησούς, ο Άγιος Αντώνιος, ο Μέγας Βασίλειος.
Το ίδιο και ο Παράκελσος, ο Ελβέτιος, ο Τζον Ντη, ο Νεύτων.
Το ίδιο και οι αμέτρητοι ανώνυμοι αδελφοί σε όλες τις εποχές.
Γεννήθηκαν μυητικά και πέθαναν για τον κόσμο.
Είδαν τον πρώτο ήλιο, τον ‘σάρκινο’ να δύει και τον άλλο, τον πνευματικό ήλιο της ύπαρξής τους να ανατέλλει σε ένα σύμπαν καθαρής δράσης, απόλυτης και κοφτερής σαν λεπίδι. Σε ένα σύμπαν που τίποτε από όσα κάνεις δεν αφήνει ίχνη. Θετικά ή αρνητικά, καλά ή κακά.
Σε ένα σύμπαν πάντοτε ανήλικο, νέο, σφριγηλό, οργιαστικό.
Κι εκεί ο μαύρος ήλιος δεν δύει ποτέ…
. . .
Ίσως κάποιος αναρωτηθεί
Μπορούμε να βρούμε αναλογίες στην δική μας πραγματικότητα;
Στην πεζή, ενίοτε ρηχή και πνιγηρή καθημερινότητά μας;
Μπορεί να ζήσαμε κι εμείς κάποτε, σε κάποια περίοδο της ζωής μας κάτω από έναν αντίστοιχο μαύρο ήλιο;
Η απάντηση είναι, ναι. Έχει γίνει και θα ξαναγίνει…
Ήταν οι στιγμές που είχαμε μια φευγαλέα συνείδηση της ύπαρξής μας, σαν ένα χάδι μιας αύρας, σαν ένα φωτογραφικό φλας.
Ήταν οι στιγμές που θελήσαμε να αναχωρήσουμε από όλους και όλα, θελήσαμε να πορευτούμε τον δικό μας δρόμο, αναζητήσαμε ένα άλλο σύμπαν που λαχταρούσε η ψυχή μας αλλά… όχι για πολύ.
Ήταν οι στιγμές που ακούγοντας μια θεσπέσια μουσική, συντονίστηκε το είναι μας με κάτι ανώτερο, η συνήχηση αυτή επέδρασε θεραπευτικά στην ταραγμένη από χιλιάδες προβλήματα ψυχή μας, κάποιο ρίγος μας διαπέρασε προς στιγμήν αλλά αμέσως μετά, ο νους μας επανέφερε στην γνωστή πραγματικότητα και στην ασφάλεια της ρουτίνας μας.
Κάποιες φορές δραπετεύσαμε για λίγο από αυτό το κόσμο αλλά γυρίσαμε πάλι πίσω, ηττημένοι, δειλοί, με σκυφτό το κεφάλι.
Κάποιες λίγες φορές είχαμε την ευλογία να αισθανθούμε εκείνη τη γεύση από αυτό που αποκαλώ Τρίτο Εσωτερικό Κόσμο, σαν αεράκι ζωογόνο που μας φούσκωσε τα στήθη και μας έδωσε νέα δύναμη και πνοή για να συνεχίσουμε αλλά, συνάμα, μας μελαγχόλησε κιόλας καθώς συνειδητοποιήσαμε τον τρόπο που ζούμε, τον κόσμο που ζούμε, το ψέμα που ζούμε…
Ποτέ δεν είναι αργά.
Αλλά, δυστυχώς, εμείς είμαστε αργοί!

Σεπτέμβρης 2006

14 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Φοβερόόό. Τόσο ψυχογραφικό, τόσο βαθύ στα νοήματα και τα μηνύματά του το κείμενο. Μπράβο.

Eriugena είπε...

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αναλογία της κριτικής του ''εξωτερικού'' Οδυσσέα, με την κριτική της ομηρικής Οδύσσειας απο τους Αντόρνο-Χορκχα'ι'μερ, στην ''διαλεκτική του Διαφωτισμού''..η αναλογία καθίσταται ιδιαίτερα παράδοξη και μαγική, αν σκεφτεί κανείς την εντελώς διαφορετική εκκίνηση των δύο κειμένων, αλλά και το διαφορετικό φιλοσοφικό πλαίσιο. Αν δεν την έχεις διαβάσει σε προτρέπω να την διαβάσεις, είναι ένα ''μαύρο'' κείμενο, ένα σκληρό αντι-φωταδιστικό κείμενο, που τρόμαξε τόσο τους συγγραφείς του, που για όλη τη ζωή τους πάλεψαν να το ανασκευάσουν. Στέκομαι σ'αυτην την αναλογία και τον μαύρο ήλιο-δεν γνωρίζω την προέλευση του, πάντως εδώ χρησιμοποιείται με δημιουργική ευστροφία ως ένα αντεστραμμένο ον του φυσικού η εξωτερικού ήλιου. Είναι τόσο εύστοχη αντιστροφή που αναρωτιέμαι ποιά είναι 'οντως η αντιστροφή και ποίο το όντως ον..εξαιρετικό κείμενο!

Χάνη είπε...

Είσαι καταδικασμένος να αισθάνεσαι πολλές φορές ανεπαρκής, αλλά άλλες φορές ευλογιμένος, γιατί ψάχνοντας ανακαλύπτεις και τότε δημιουργείς και ευτυχείς! Ευτυχείς τη στιγμή που αισθάνεσαι ολοκληροτικά ικανοποιημένος. Μπορεί να είναι ένα touch από μια κατακόκκινη πινελιά και αυτή είναι η στιγμή που δίνεις ζωή, η στιγμή που εισχωρείς και φθάνεις στην ψυχή, η στιγμή που παραδίδεις! Η καταδίκη και η ευλογία εναλλάσσονται. Ζεις έντονα, ζεις την κάθε σου στιγμή και μόνος, ηθελημένα μόνος.Είσαι επιβάτης σε ένα ομηρικό ταξίδι χωρίς τέλος. Δεν ενδιαφέρεσαι να αντικρίσεις την Ιθάκη, αλλά σ' αρέσει να την αναζητάς. Προτιμάς να απομακρύνεσαι, να συνεχίζεις ένα ταξίδι βασανιστικό και απολαυστικό, με συνεχείς αναζητήσεις, εκπλήξεις, ικανοποιήσεις, απογοητεύσεις, διαψεύσεις, επιβραβεύσεις, υπερβάσεις!

Ένα κομμάτι από τις σημειώσεις μου.

~reflection~ είπε...

Αστείρευτε Νημερτή...

θα ξανάρθω..
Μία ανάγνωση υπό πίεση ΔΕΝ αρκεί..


Φιλί....εδώ η αργοπορία είναι ευχή!...

Frezia είπε...

Δυστυχώς αυτοί που ζούνε και πράτουν,
σύμφωνα με τον μαύρο ήλιο, είναι
ελάχιστοι.
Η ζωή των περισσοτέρων ταιριάζει με τον άσπρο ήλιο...

nimertis είπε...

Φίλε Δείμε, θερμές ευχαριστίες!!!

Eriugena, φίλε μου… παρότι με τους ‘Φρανκφουρτιανούς’ είχα πάντα μια σχέση… προσεκτική, θα αναζητήσω το εν λόγω κείμενο καθώς εμπιστεύομαι την κρίση σου… [πολλές φορές από τα αντι-φωταδιστικά εκπέμπεται ένα πλούσιο φως επίγνωσης που συμβάλει στην προσωπική μας ματιά]… στο τέλος έγραψες και το σπουδαίο… ποιος ήλιος, εν τέλει είναι ο όντως ον; Προφανείς οι παραπομπές στο μύθο της σπηλιάς του Πλάτωνα, θα πει κάποιος… όχι ακριβώς όμως… σύσκηνη και η μυστικιστική αποφατική θεολογία του Διονυσίου, θα σκεφτεί κάποιος άλλος… ναι, αν ο μαύρος ήλιος εγκολπώνει τον γνόφο του θείου όντος… πέρα από μια ανάλογη συλλογιστική όμως, ο Μαύρος Ήλιος είναι ο αληθινός Ήλιος της Ύπαρξης… ο άλλος, ο οικείος δικός μας, μας ‘προστατεύει’ τόσο πολύ και με τέτοια… συνέπεια που, πραγματικά είναι εξαιρετικά δύσκολο να διανοηθεί κανείς την ύπαρξη οιουδήποτε άλλου στερεώματος… σ’ευχαριστώ θερμά φίλε μου για τις σκέψεις σου…

nimertis είπε...

Χάνη, με συγκίνησες αληθινά με το απόσπασμα αυτό από τις σημειώσεις σου που εμπιστεύτηκες στο Νημερτή… και τούτο το Ομηρικό – Οδυσσεϊκό ταξίδι και ταξίδεμα μαζί που όμορφα αναλύεις, έχει την αιώνια εσωτερική σημαντική του… για τον καθένα μας… για όλους… σ’ευχαριστώ!

Σε περιμένω Κάκια μου… με το φιλί σου συντροφιά…

Αυτή είναι η αλήθεια Frezia… Ισως γιατί τον βιότοπο που ‘ζεσταίνει’ ο Μαύρος Ήλιος, ελάχιστοι θα άντεχαν… θα μοιάζαμε σαν ψάρια έξω απ’το νερό… να’σαι καλά…

Χάνη είπε...

Ευχαριστώ εγώ για τις ουσιαστικές αναρτήσεις σου.
"Ζούμε και υπάρχουμε για να πραγματοποιήσουμε την καινούργια μας έμπνευση. Έμπνευση! Πηγή ανανέωσης, ευεξίας, υπέρτατης πληρότητας και ικανοποίησης, πνευματική δύναμη, ορθάνοικτοι ορίζοντες για δράση, για αχαλίνωτη αυτοδιάθεση, για απεριόριστη ανεξαρτησία"

Από τις σημειώσεις μου.

Alexia είπε...

Ποτέ δεν είναι αργά ! συμφωνώ αγαπητέ nimerti , 'οπως επίσης με βρίσκει σύμφωνη η διαπίστωση για την αμφισημία των λέξεων , για την ουσία τους που αρχίζουμε δειλά δειλά να ανακαλύπτουμε , απο τις γραφές σαν τη δική σας που στέκεται ολομόναχη εκεί δίχως λεξικά και επεξηγήσεις!
ένα μπράβο κι'απο μένα !

nimertis είπε...

ένας ύμνος στην έμπνευση η τελευταία σου σημείωση Χάνη... την καλησπέρα μου...

χαίρομαι που πάντα διαβάζεις με... διπλό 'μάτι' φίλη Αλεξ... από τα πρώτα σου σχόλια το είχα παρατηρήσει αυτό... δεν αρκείσαι στο πρόδηλο, αναζητάς το κεκρυμμένο, το υποφωτισμένο, το εσωτερικότερο... να σαι καλά, σ'ευχαριστώ!

Χάνη είπε...

Η εφαλτήρια δύναμη για να ξεφύγουμε από τον εφήμερο εαυτό μας και να ταξιδέψουμε σε ένα άλλο πνευματικό επίπεδο, είναι η έμπνευση που ηθελημένα μας παρασύρει, μας σπρώχνει στην απόλυτη μοναξιά, που είναι και η καλύτερη συντροφιά, για να ζήσουμε το ιδεώδες, το ονειρόπλαστο,αυτό που μας απογειώνει και νιώθουμε ότι πιάνουμε την αιωνιότητα της υπαρξής μας.
Καλό βράδυ.

nimertis είπε...

ώστε είναι η καλύτερη συντροφιά η απόλυτη μοναξιά Χάνη; αυτά τα απόλυτα δεν είναι κάπως... τρομακτικά; βέβαια, εδώ που τα λέμε, μοναξιά και 'μερική', σε ποσόστωση δεν γίνεται... από την άλλη, δεν εμφωλεύει ο φοβερός κίνδυνος της αποθηριώσεως Χάνη; αναρωτιέμαι...

Χάνη είπε...

Νημερτή, όπως το κείμενό σου αναφέρει πολύ σωστά, ότι "ο Μαύρος ήλιος σημαίνει την απόλυτη δέσμευση, τη θυσία, την προσφορά, την αφοσίωση", έτσι κι εγώ πιστεύω ότι αυτό το πετυχαίνουμε με την απόλυτη μοναξιά. Εννοώ μια μοναξιά διαφορετική. Να είσαι συντροφιά με αυτό που θέλεις και ονειρεύεσαι να κάνεις. Είναι η ιδέα, είναι οι ορίζοντες που σου ανοίγονται ώστε, να φθάσεις στην ψυχή τού ανεκπλήρωτου πόθου σου. Να αισθανθείς λυτρωμένος, μαγευτικός. Είναι όταν νιώθεις την ανάγκη, να φθάσεις με όποιο κόστος στην πλήρωση, να νιώσεις ακόμα και την "τρέλα" προκειμένου να ικανοποιήσεις τον οίστρο, την σύλληψη, τη θεία έμπνευση σου. Αυτά όπως σωστά γράφεις, μπορεί να είναι μόνο μικρές στιγμές, αλλά Αυτές σου δείχνουν ότι πραγματικά υπάρχεις, ότι ζεις ουσιαστικά, ότι είσαι παρών στη ζωή σου.

nimertis είπε...

υποκλίνομαι στα λόγια σου Χάνη... γιατί συναντήθηκα μαζί τους... σ'ευχαριστώ...