Πέμπτη, Ιουλίου 15, 2010


«…Στο κάτω μέρος της σκάλας, προς τα δεξιά, είδα μια μικρή, ιριδίζουσα σφαίρα, που ακτινοβολούσε σχεδόν ανυπόφορα. Στην αρχή, νόμισα ότι περιστρεφόταν, αργότερα κατάλαβα ότι η κίνηση αυτή ήταν μια οφθαλμαπάτη, η οποία οφειλόταν στις ιλιγγιώδεις παραστάσεις που ενέκλειε η σφαίρα. Η διάμετρος του Άλεφ θα πρέπει να ήταν δύο ή τρία εκατοστά, αλλά μέσα του ήταν ο σύμπας ο κοσμικός χώρος, χωρίς την παραμικρή σμίκρυνση.

Κάθε πράγμα (ας πούμε, το γυαλί του καθρέφτη) ήταν άπειρα πράγματα, γιατί το έβλεπα πεντακάθαρα απ' όλα τα σημεία του σύμπαντος. Είδα την πολυπληθή θάλασσα, είδα την αυγή και το δειλινό, είδα την κοσμοπλημμύρα της Αμερικής, είδα έναν ασημένιο ιστό αράχνης στο κέντρο μιας μαύρης πυραμίδας, είδα έναν κόκκινο λαβύρινθο (ήταν το Λονδίνο), είδα μάτια κοντινά, ατέλειωτα, που με κοίταζαν εξονυχιστικά "ως εν κατόπτρω", είδα όλα τα κάτοπτρα του πλανήτη και δεν καθρεφτιζόμουν σε κανένα, είδα σε μια αυλή της οδού Σολέρ τα ίδια πλακάκια που είχα δει πριν τριάντα χρόνια στο χολ ενός σπιτιού στο Φράι Μπέντος, είδα τσαμπιά και χιόνι και καπνό, είδα φλέβες μεταλλείων και υδρατμούς, είδα ανάκυρτες ερήμους του Ισημερινού και κάθε κόκκο από την άμμο τους, είδα στο Ίνβερνες μια γυναίκα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είδα την ατίθαση κόμη, είδα το αγέρωχο κορμί, είδα έναν καρκίνο στο στήθος, είδα ένα κύκλο ξεραμένο χώμα σ'ένα πεζοδρόμιο, εκεί οπού ήταν κάποτε ένα δέντρο, είδα μια έπαυλη στο Αδρογκέ, ένα αντίτυπο της πρώτης αγγλικής μετάφρασης του Πλίνιου, εκείνης δηλαδή του Φίλιμον Χόλαντμ, είδα με μιας το κάθε γράμμα τής κάθε σελίδας (όταν ήμουν μικρός, απορούσα που τα γράμματα ενός κλειστού βιβλίου δε χάνονταν τη νύχτα και δεν ανακατεύονταν μεταξύ τους), είδα ταυτόχρονα τη νύχτα και την μέρα, είδα ένα ηλιοβασίλεμα στο Κερέταρο που έμοιαζε ν΄αντανακλά το χρώμα ενός ρόδου στην Βεγγάλη, είδα την κρεβατοκάμαρα μου άδεια, είδα σ'ένα εργαστήριο του Άλκμααρ μια υδρόγειο ανάμεσα σε δυο καθρέφτες που την πολλαπλασίαζαν επ'άπειρον, είδα άλογα που ανέμιζαν οι χαίτες τους, σε μια όχθη της Κασπίας, ξημερώνοντας, είδα τον λεπτό σκελετό ενός χεριού, είδα τους επιζώντες μιας μάχης να στέλνουν καρτ-ποστάλ, είδα σε μια βιτρίνα του Μιρζαπούρ μια ισπανική τράπουλα, είδα κάτι φτέρες να ρίχνουν την λοξή τους σκιά στο πάτωμα ενός θερμοκηπίου, είδα τίγρεις, έμβολα, βίσωνες, πλημμύρες και στρατιές, είδα όλα τα μυρμήγκια που υπάρχουν στην γη, είδα έναν περσικό αστρολάβο, είδα σ' ένα συρτάρι του γραφείου (τρέμω και που το γράφω) κάτι επιστολές χυδαίες, απίστευτα λεπτομερείς, που είχε στείλει η Μπεατρίς στον Κάρλος Αρχεντίνο, είδα ένα λατρεμένο μνημείο στο Τσακαρίτα, είδα το αποκρουστικό λείψανο αυτού που τόσο ηδονικά υπήρξε κάποτε η Μπεατρίς Βιτέρμπο, είδα την κυκλοφορία του σκοτεινού μου αίματος, είδα το πλέγμα του έρωτα και τη μεταμόρφωση του θανάτου, είδα το Άλεφ απ'όλα τα πρίσματα, είδα την Γη μέσα στο Άλεφ και, ξανά μέσα στην Γη το Άλεφ, και μέσα στο Άλεφ τη Γη, είδα το πρόσωπο μου και τα σωθικά μου, είδα το πρόσωπο σου και ζαλίστηκα και έκλαψα, γιατί τα μάτια μου είχαν δει αυτό το μυστικό και επαγωγικό πράγμα που οι άνθρωποι έχουν καπηλευθεί, τ'όνομα του, μα που κανένας από αυτούς δεν το 'χει δει ποτέ: το ασύλληπτο σύμπαν…»

Χόρχε Λουίς Μπόρχες [Το Άλεφ]
(μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης)
Τα Άπαντα Πεζά - Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα

2 σχόλια:

λογια εικονες τραγουδια είπε...

μερικες συλληψεις ανθρωπινες υπερβαινουν τα συνηθη μετρα,
κανονικα δεν θα επρεπε να ειναι τοσο σπανιες,
συμβαινει ομως το πλαισιο ζωης, οι οριζουσες της ζωης να ειναι φτιαγμενες ετσι ωστε η ελευθερια σκεψης , η φαντασια , η δημιουργικοτητα να περιχαρακωνονται μονο σε οτι εχει να κανει με το "χρησιμο", με το "χρηστικο",
θα πω το κοινοτυπο πως χρησιμοποιουμε ελαχιστο μερος απο τις ικανοτητες μας,
αλλοι γιατι φοβομαστε,
αλλοι γιατι ειμαστε παραπανω αρπακτικα απ οτι πρεπει,
αλλοι γιατι δεν ετυχε,
αλλοι γιατι δεν διψαμε αρκετα,

δισεκατομμυρια κυτταρα που ανανεωνονται συνεχως συνεργαζονται
για να παραξουν αυτο το φτωχο αποτελεσμα του καθημερινου μυωπικου , αναπηρου ανθρωπου που λιγο πολυ ειμαστε οι περισσοτεροι,

αυτο το πραγμα δεν το χωρεσε ποτε το μυαλο μου καλε μου φιλε,
πως καταφερνουμε κι αδικουμε τοσο πολυ αυτο που ειμαστε,
πραγματικα δε μ ενδιαφερει να μαθω τα γιατι,
στεκομαι μονο στην τρελλα μας για εξουσια,
νομιζω πως αυτο απο μονο του εξηγει πολλα

nimertis είπε...

Αγαπημένε μου φίλε, με αφορμή το γνωστό αυτό απόσπασμα από το περίφημο βιβλίο του Μπόρχες, είχα την ευκαιρία να απολαύσω κάποιες εξαιρετικές σκέψεις σου… αισθάνομαι πολύ όμορφα γι αυτό… με κέντρισε η φράση σου ‘δισεκατομμυρια κυτταρα που ανανεωνονται συνεχως συνεργαζονται για να παραξουν αυτο το φτωχο αποτελεσμα του καθημερινου μυωπικου , αναπηρου ανθρωπου που λιγο πολυ ειμαστε οι περισσοτεροι…’ και αναρωτιέμαι από χθες που το έχω στο μυαλό μου και στριφογυρνάει, είμαστε τελικά μια καταστροφή, μια αποτυχία κρυμμένη μέσα σε ένα βιολογικό κατασκευαστικό θαύμα; Γιατί, αν δεχθώ πως είμαστε μονάχα μυωπικοί και ανάπηροι, μικροί και άθλιοι, γελοίοι και ανάξιοι, ικανοί όμως όλα αυτά να τα παρουσιάζουμε και να τα ‘πουλάμε’ με ένα άλλο προσωπείο, μελαγχολώ… κι όμως, κάπως έτσι είμαστε… αυτή είναι η αλήθεια… αν πιστεύει κανείς στο Θεό, θα ομολογήσει ότι το σχέδιό Του έπεσε έξω, είναι μια οικτρή αποτυχία… κι αν κανείς είναι άθεος και πιστεύει ότι είμαστε δημιουργήματα της Τύχης ή της Εξέλιξης, αναρωτιέται ίσως τα εκατομμύρια χρόνια που χρειάστηκαν για να ‘εξελιχθούμε’ σε φαρσοκωμωδία με… τραγικούς ήρωες και θλιβερό τέλος…
Αρνούμαι να μας δω έτσι φίλε μου… και θα το αρνούμαι πεισματικά ως το τέλος… σύντομο αν είμαι τυχερός ή μακρύ αν είμαι άτυχος… αλλά αρνούμαι να μας δω μονάχα έτσι… και μέσα από το Αλεφ, ανασαίνω κάποιες στιγμές αληθινής μαγείας… είναι πολύ όμορφο που τα λέμε… κι αυτή δεν είναι μια πράξη αντίστασης;