Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2016


Θα έλθεις
καταπάνω μου
με το μικρό μαχαίρι
πιασμένο στα λευκά σου δόντια
και θα με κοιτάς
όχι με φρίκη
αλλά με δέος
όπως η θάλασσα το μαύρο ήλιο
στο φανταστικό μου εκείνο
των μυστών στερέωμα

αόρατος θα προσπαθώ να γίνω
για να κρυφτώ απ’το μακέλεμά σου
ως την τελευταία στιγμή
ντροπή δεν έχω και στο λέω
μα
δεν θα το πετύχω

ο αφανισμός μου πορφυρά θα βάψει τα μαλλιά σου
απ’το βρυαρό μου αίμα
και την ανάσα σου θ’αναστατώσει
όμως
για λίγο μόνο
ώσπου ν’ακούσεις τις τελευταίες μου λέξεις
να βγαίνουν απ’το στόμα μου
σαν πένθιμα πουλιά

κι ελεύθερα να τρέξουν
σε κείνο το φανταστικό μου
των μυστών στερέωμα…

χωλός γεννήθηκα

κι άρτιος φεύγω…

Δεν υπάρχουν σχόλια: