Δευτέρα, Απριλίου 13, 2015



συλλέκτες


πρόσφατα, δεν ξέρω γιατί
μου είχε κολλήσει κάτι που μου έλεγε συχνά ο πατέρας μου
μια παλιά Αγγλική παροιμία
"δεν είμαι τόσο πλούσιος για να αγοράζω φτηνά πράγματα"

είπα πως δεν ξέρω γιατί...
αλλά φοβάμαι πως ξέρω...

αναρωτιόμουν
πόσα 'σκουπίδια' έχω καταναλώσει στη ζωή μου
πόσο χρόνο 'επένδυσα'
για να ακυρώσω την ισχύ του

συσσωρεύοντας...

αναρωτιόμουν
γιατί συσσώρευα κάποτε μικροπράγματα
γιατί γινόμαστε συλλέκτες
συλλέκτες αντικειμένων
συλλέκτες εμπειριών
συλλέκτες ανθρώπων
τι προσπαθούμε να διασώσουμε από το χαμό;

κάποια στιγμή η προσπάθεια αυτή απαρνιέται τον ίδιο τον εαυτό της
ευτυχώς
κουραζόμαστε
δεν έχει νόημα
ή ίσως
δεν έχει πλέον για μας...

η συσσώρευση, η... μεταφόρτωση όλων αυτών των χρήσιμων και άχρηστων μέσα μας
και γύρω μας
καταρρέει από το ίδιο βάρος της...
όλος ο σωρός
γίνεται ένα καθαρό, αμείλικτο βάρος

και μόλις πεις 'δεν το χρειάζομαι πλέον'
αποφασίζεις να απαλλαγείς απ'όλο τούτο...

κάπου
εκεί βαθιά
ίσως είχε θαφτεί η αληθινή φωνή σου
εσύ ο ίδιος
το πρώτο σου βλέμμα
το πρώτο σου άγγιγμα

το πως ψηλάφιζες τον κόσμο
πριν έρθουν όλοι οι άλλοι να στον 'δείξουν'
να στον 'μάθουν'

"μα", θα πεις
"το πρωτογενές δεν είναι αθώο
το πρώτο δεν είναι το πλήρες
η αρχή δεν είναι αυτό που είμαι σήμερα..."

βάζω ένα ερωτηματικό
στο τέλος όλων των  παραπάνω προτάσεων
και έχω τις απαντήσεις...

γιατί
κάπου εκεί κάτω
βαθιά
υπάρχεις ακόμα
ανασαίνεις
πάλλεσαι...

μια απόφαση χρειάζεται
να τα πετάξεις όλα
και να ανταμώσεις
τον αληθινό εαυτό σου...

4 σχόλια:

Ανιρέτα είπε...

Απόφαση βημάτων όμως..
Να είμαι έτοιμος για το φόβο του κενού -άσχετα που θ΄αποδειχθεί πλασματικός,
να πάρω το ρίσκο να μάθω να παραιτούμαι
και πάνω απ΄όλα,
να θέλω να έρθω αντιμέτωπος με τον εαυτό μου.
Δεν αντέχεται πάντοτε αυτό που λες "αληθινό" αγαπητέ Νημερτή..

Καλό βράδυ

Νimertis είπε...

έχει δαπανηθεί τόση ενέργεια και τόσος χρόνος έχει αναλωθεί στο κίβδηλο, στην οικοδόμηση και τη λατρεία του κίβδηλου που θεωρώ πως η απόφαση στο να αντικρίσεις το Στόμα ή τη Σκιά τελικά είναι λιγότερο θέμα θάρρους αλλά μάλλον τόλμης... διότι πράγματι, τίποτε λιγότερο δεν πρέπει να προσδοκά κανείς παρά το Σπήλαιο... ευκολίες εδώ δεν υπάρχουν...
δεν έχεις άδικο, δεν αντέχεται η αλήθεια... χειρότερο όμως, το κίβδηλο μεταμφιεζόμενο διαρκώς σε αλήθειες... αυτό που λέμε συνήθως 'πραγματικότητες'...
αυτό τουλάχιστον νιώθω προσωπικά και ταπεινά καταθέτω ως στοχασμό και βίωμα...
σ'ευχαριστώ για την παρουσία σου και την άποψή σου Ανιρέτα... να΄σαι καλά...

Νimertis είπε...

Χρόνια σου πολλά Έλενα... σ'ευχαριστώ για τις ευχές σου, την αγάπη σου, την προσοχή σου... σε φιλώ...

Νimertis είπε...

το ίδιο δεν συμβαίνει με όλους μας Έλενα; Άμπωτις και πλημμυρίς... πανάρχαιο το φαινόμενο... σ'ευχαριστώ πάντως...