Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2012




Ώρα της Στάχτης



Τελειώνει ο Σεπτέμβρης. Είναι ώρα να σου πω
πόσο δύσκολο ήταν να μην πεθάνω.

Για παράδειγμα, απόψε,
έχω στα χέρια γκρίζα
βιβλία όμορφα που δεν καταλαβαίνω,
δεν θα μπορούσα να τραγουδήσω
αν και έχει σταματήσει πια η βροχή
και μου έρχεται χωρίς λόγο η θύμηση
του πρώτου σκύλου που αγάπησα παιδί.

Από χτες που έφυγες
υπάρχει υγρασία και κρύο μέχρι και στη μουσική.
Όταν θα πεθάνω,
μονάχα θα θυμούνται την πρωινή και φανερή μου αγαλλίαση,
τη σημαία μου χωρίς δικαίωμα να κουραστεί,
τη συγκεκριμένη αλήθεια που μοίρασα από τη φωτιά,
τη γροθιά που έκανα ομόφωνη
με την κραυγή από πέτρα που απαίτησε η ελπίδα.

Κάνει κρύο χωρίς εσένα. Όταν θα πεθάνω,
όταν θα πεθάνω
θα πουν με καλή πρόθεση
πως δεν ήξερα να κλαίω.
Τώρα βρέχει πάλι.
Ποτέ δεν ήταν τόσο βράδυ στις εφτά παρά τέταρτο
όπως σήμερα.

Έχω επιθυμία να γελάσω
ή να σκοτωθώ.




Ρόκε Ντάλτον
(Μετ: Γιώργος Μίχος)

6 σχόλια:

αοράτη είπε...

"Έχω επιθυμία να γελάσω
ή να σκοτωθώ."

Ακραίες Σκέψεις, Τελεσίδικα Θέλω.... όταν φτάνει ο άνθρωπος στην Επίγνωση του Είναι του, ίσως τότε μόνο.....

Εγώ επιμένω ακόμα στον Σεπτέμβρη που μόλις ήρθε....

Σου εύχομαι ένα όμορφο Φθινόπωρο - με βροχές έμπνευσης και λιακάδες Ινδιάνικου καλοκαιριού.

Νimertis είπε...

τι όμορφη ευχή... τη χάρηκα... σ'ευχαριστώ!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πανέμορφο ποίημα και τόσο υπαρξιακό στη βάση του...

Νimertis είπε...

ναι φίλε μου, συμφωνώ...

Alex είπε...

λές και κραυγάζει μέσα στη σιωπή του , με κραυγές που αντί να ενοχλούν , γίνονται απαραίτητες για να γίνει έγχρωμη η σιωπή !
εξαιρετικό!

Νimertis είπε...

νομίζω το σχόλιό σου ό,τι ωραιότερο για τούτο το ποίημα... να'σαι καλά Αλεξ