Πέμπτη, Νοεμβρίου 11, 2010







Προκυμαία

Προχωρούσα
στη προκυμαία της νύχτας
τα κύματα
ήταν άνθρωποι
στόματα ορθάνοιχτα
μάτια βγαλμένα
άδειες κόγχες
που αιμορραγούσαν

σφιχταγκαλιασμένοι
οι ζωντανοί
με τους νεκρούς
σε μια μολυσμένη ερωτική επαφή
του αιώνιου
με το φθαρτό
αντάλλαζαν ηδονικά
σπέρματα φρίκης
οράματα ριπαίου χρόνου
και ακαθαρσίες φωτός
   
φωνή δεν άκουγα
μονάχα γέμιζα
τον αρχαίο πόνο
που με πλημμύριζε σαν λάσπη
και δυσφορούσα

στη παλάμη μου ένιωσα
ένα χέρι παιδικό
γύρισα και είδα
ένα αγόρι
με στήθη γυναικεία
με ουρά ψαριού
να με κοιτάζει λαίμαργα
να με απορροφά
σ’ ένα φωτοστέφανο που ανάπνεε
είμαι ένας ανήλικος ήλιος
μου είπε
και ήταν η φωνή του συριγμός
σαν δελφινιών φωνή
που μου τρυπούσε το κεφάλι…

κάποια μέρα θ’ ανατείλω
όμως ο κόσμος θα είναι πια νεκρός
κι έτσι μονάχος θα λουστώ όλο το ακριβό μου αίμα
δεν είναι ένας αφόρητος λυγμός;

τα λόγια του ακολούθησε
ένα γέλιο που σάρκαζε το χρόνο
ένας παραφρονικός ρυθμός
που άλλο δεν άντεχα

ξύπνησα έντρομος

το στόμα μου ήταν ανοιχτό
σ’ένα μορφασμό παράξενο
μάτια δεν είχα
αιμορραγούσα από τις μαύρες κόγχες μου
γύρω μου
παλλόταν
το ένιωθα
ένας ανθρωποκεανός
κάποιος νεκρός
το ήξερα
άγνωστο πως
σερνόταν ήδη
πάνω σε κάτι που έμοιαζε
με προκυμαία

ερχόταν
για να δεθεί αιώνια μαζί μου

ούρλιαξα
άηχος τρόμος
κλινικά νεκρός

μια μέρα
θα με περιμένεις;
θ’  ανατείλω
όμως θα είσαι πια νεκρός
κι έτσι μονάχος θα απλωθώ
ως τ’ακροδάχτυλα του εαυτού σου
θα το αντέξεις;

δεν είναι όλο τούτο
πες μου
ένας αφόρητος λυγμός;

Απρ2010



9 σχόλια:

Vennis Mak είπε...

σου στελνω μια σκεψη-λιγη ελπιδα για τον ηλιο που θα ανατειλει ως συντροφια του,προσδοκω την μη-πεμπτουσια της απουσιας,γελιο που αντηχει στον πιο φωτεινο μου ισκιο,την στιγμη που αγκαλιαζει τον λυγμο σου..-καλησπερες nimerti...το θηριο του κειμενου σου ακομη βρυχαται μεσα μου..

nimertis είπε...

καλησπέρα Βένις μου... θηρίο... δεν ξέρω γιατί ανήρτησα αυτό το ποίημα ξανά... κάποιος μέσα μου ξέρει... τον εμπιστεύομαι...

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Κάποιος μέσα μου ξέρει
θα με περιμένω την Αυγή
στο πλατύσκαλο της φυλακής μου
να με βοηθήσω να δραπευτεύσω
απ' το φτωχικό μου εγώ..
Θα νομίζω ότι πέθανα
Θα σπαράξω
Θα τινάξω τα νεύρα μου -
μαλλιά - στο έξω φως
που τρομάζει τα τυφλά μου τα μάτια
και θα σε δω, το γνωρίζω,
στην προκυμαία, σημαία μου,
ν' ανεμίζεις το όνειρο των ανθρώπων..

Σ' αγαπάω, Νημερτή!..Σε γνωρίζω απ' τα πριν των καιρών, Δικιέ μου αδελφέ!..

~k.a.k.i.a-p.~ είπε...

Πίσω από την αβάσταχτη επιστροφή της Υπόσχεσης, ένας φάρος πίστης δε θα αφήσει την Ψυχή που ίπταται να γαληνεύσει, αν δεν κλείσει τον κύκλο της η επαφή.....

Ήρθα πρώτο αντίκρισμα...
δεύτερο σκίρτημα υπό των ματιών σου το φως, σαν παραμορφωτικός εφιάλτης που μολύνει την Προσμονή.... το αντίκρισμα του Εαυτού μου στο θαλασσιο καθρεφτη της Απεραντοσύνης...

Δωσε μου υποσχεσεις να μάθω να ανασταινομαι...
κι ας με θέλεις βορά σου να γίνω....
η ελπίδα σου με κρατά χρόνια μισονεκρο παρακτια να αγναντεύω εφιάλτες μεσα στη φλεβα που σηκωνει παλιρροια στο Ποίημα...

άργησε να έρθεις..
να παρει παραταση η Ζωή μου.....
κι ας χωρεσε σε άφραχτο κελί...
εγω θεριεύω το στόμα και καταπίνω τον ίδιο μου τον εαυτό....
μέσα στην Περιέργειά μου να μάθω πώς θα ήταν να ήμουν στη....θεση σου κι εσύ στη δική μου!!!!..

δικό μου το ποίημα Εφιάλτη...
σε όποιο ρόλο θελω θα παίξω...
και όπου θέλω εγω θα στηθεις...

απόψε αλλαζουμε ρόλους...
ετοιμασου!..

φιλι......

~k.a.k.i.a-p.~ είπε...

{τωρα αν σου πω ότι δε σκέφτομαι να το κανω κι αυτο αναρτησουλα......θα βγω ψεύτρα....}

Despina είπε...

κραυγή στην προκυμαία!!!!!

Καπετάνισσα είπε...

Μην αφήσεις την ελπίδα σου να πεθάνει, μη ξεχνάς όσα σε έκαναν αυτό που είσαι, όσο και να πονούν, όσο και να τα νομίζεις από χρόνια πεθαμένα... αν ξεχάσουμε , πεθαίνουμε...
Οι ήλιοι της ζωης μας είναι εκεί, αλλά εμείς είμαστε πάντα πιο δυνατοί.... αν το θέλουμε, αν δεν αφεθούμε να μας παρασύρει το σκότος μας...

και τότε θα είναι αφόρητος ο λυγμός....

nimertis είπε...

αγαπημένη μου Πυρφόρα... λόγια δεν έχω... γιατί τα λόγια είναι τώρα φτωχά... είναι αλήθεια... ετσι αισθάνομαι κι εγώ... πριν απ'την αρχή του χρόνου γνωριζόμαστε... τώρα, απλά, συναντηθήκαμε ξανά... και δεν πρόκειται να 'χαθουμε' ξανά...

στο έχω ξαναπεί Κάκια μου... ό,τι φιλοξενούν τα ιστολόγιά μου είναι και δικά σου... μπορείς όποτε θέλεις να αναρτάς ό,τι θέλεις... [διαβάζω ξανά τα λόγια σου... γοητευμένος!]

καλησπέρα Δεσποινα... κραυγή σε τόπο και χρόνο ανάμεσα στον εφιάλτη και την πραγματικότητα... να σαι καλά...

μου αρέσουν πολύ τα σχόλιά σου Καπετάνισσα... αν δεν αφεθούμε να μας παρασύρει το σκότος μας, λες... εξαιρετική η επισήμανση... προς επεξεργασίαν...

λύχνος καιόμενος είπε...

μια μέρα
θα με περιμένεις;

-θα περιμένω
χρόνους πολλούς θα περιμένω

θ’ ανατείλω
ως τ’ ακροδάχτυλα του εαυτού σου
θα το αντέξεις;

-θα το αντέξω
τ’ ακροδάχτυλα γλύφοντας
στης ανατολής το χρώμα
στους αφόρητους λυγμούς
εσύ αγόρι
με των δελφινιών την φωνή
θα τον αντέξεις
τον πόνο τον αρχαίο;

δεν είναι όλο τούτο
πες μου
ένας αφόρητος λυγμός;

-λυγμός αφόρητος
τα μάτια τα βγαλμένα
οι άδειες κόγχες
που αιμορραγούν
… και συ να ξεκινάς
μ’ ένα:

μην αποδράς ποτέ από τον εαυτό σου

-μα μήπως η απόδραση
λύτρωση δεν είναι
σαν έντρομα ξυπνήσω
νοιώθοντας πως κανείς δεν έρχονταν
για να δεθεί αιώνια μαζί μου;

μιαν αγκαλιά, nimerti μου, μιαν αγκαλιά;