Η καρδιά μάς σώζει με την αλήθεια...

Ελιγμοί εσωτερικής δράσης

Ο νους

μάς τιμωρεί με τις πραγματικότητες

Η καρδιά

μάς σώζει με την αλήθεια

αν δεν εμπιστεύεσαι να αγγίξεις έναν άνθρωπο, πώς τολμάς να τον κρίνεις για τη σιωπή του;

αν δεν έχεις ψυχή για να ψηλαφήσεις το ανάγλυφο του άλλου, πώς τον αρνείσαι;

αν δεν ξοδεύεις ούτε μια στιγμή για να υποδεχτείς τα συναισθήματα του άλλου, πώς επαίρεσαι για την ευαισθησία σου;

αν δεν έχεις την ελάχιστη τόλμη να υπερβείς ούτε για ένα απόγευμα το εγώ σου, πώς απαιτείς το κυκλώπειο θάρρος από τον άλλο να σε αγαπήσει;

Στην αρχή κάθε δρόμου που ξεκινά από σένα, μονάχα εσένα μπορείς να εμπιστευτείς.

Αν στο τέλος του δρόμου που ανταμώνεσαι με τον άλλο, εξακολουθείς να κουβαλάς ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε θα ανταμώσεις πάλι εσένα…

The Life of our shadow ...
Maïthé Guillaume

Η λήθη του εαυτού...

O μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου έμελλε να είναι η αυτοθέλητη τύφλωσή του. Από οτιδήποτε γύρω του. Περισσότερο, από οτιδήποτε εντός του. Ο άνθρωπος πρώτα εξόρισε το βλέμμα και μετά αυτο-εξορίστηκε σε εκείνες τις περιοχές όπου μπορούσε να απολαμβάνει την τύφλωσή του με την μέγιστη ηδύτητα, την βαθύτερη ηδονή.

 
Η ηδονή είναι αρετή όταν παροχετεύει τον πόθο και αρδεύει τις άνυδρες χώρες της αντίληψης και είναι κατάρα όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το νου και το χρόνο.

Δεν αρκεί η περιθωριοποίηση και η απομόνωση για να επιτευχθεί η αιωνίωση της ηδονής. Απαιτούνται λεπτεπίλεπτα εργαλεία, τεχνολογία αιχμής και μια ολόκληρη καινούργια γλώσσα.

Κι αυτά μπορεί να τα προσφέρει γενναιόδωρα μονάχα ο νους.

Με την συνεχή ανάλυση ο νους μπόρεσε να τεκμηριώσει ως συνετή και αναγκαία αυτή την τύφλωση. Ήταν μια γενναία πράξη προόδου. Εφόσον τίποτε απ'όσα κοιτούσε ο άνθρωπος δεν κατάφερνε να τον εξελίξει σε θεό θα έπρεπε τούτο να το επιχειρήσει με τον αποοφθαλμισμό του. 

Μετά την ανάλυση ήρθε η σύνθεση. Η δημιουργία όλων των γλωσσών και όλων των διαλέκτων που λαμπρύνουν το βαβελικό έργο της χαοτικής σύνθεσης μέσα στην τύφλωση. Απαιτείται συνεπώς η κατασκευή θρησκειών και σε αντίποδα, η ανάδυση της Επιστήμης μέσα απ'τα σπλάχνα τους.

Οι κόσμοι των τυφλών θα έπρεπε να πολλαπλασιαστούν, να απλωθούν, να αυτοδικαιωθούν. Η Θρησκεία και η Επιστήμη ανέλαβαν το δύσκολο τούτο και κυκλώπειο έργο. Για την ακρίβεια, οι θρησκείες και οι επιστήμες.

Οι πρώτες για την λεγόμενη πρωτογενή τύφλωση.

Οι δεύτερες για την εκλέπτυνση και απόλυτη εφαρμογή τους.

Κι όμως, η πρωτογενής τύφλωση δεν είναι αρκετή. Αυτή περιορίζεται μονάχα στις περιοχές του Γνωστού. Απαραίτητο ήταν να γίνει το δεύτερο βήμα. 

Κι ύστερα το τελικό βήμα. Η μυητική τύφλωση, δηλαδή ο διαρκής θάνατος.

Όταν ολοκληρώθηκε το πρώτο στάδιο ο άνθρωπος ήταν ένας συνεπής εργάτης του φόβου, ένας δούλος του Θεού ή απλά, ένας πρόθυμος οικέτης του.

Όταν ολοκληρώθηκε το δεύτερο στάδιο ο άνθρωπος έγινε εξερευνητής, αυτάρκης, επιστήμονας.

Όταν ολοκληρωθεί και το τρίτο στάδιο ο άνθρωπος θα έχει χαρτογραφήσει ως και τις μυστικές και ζοφώδεις περιοχές του Αγνώστου. 

Θα έχει λησμονήσει εντελώς τον εαυτό του.

Δηλαδή θα έχει κατακτήσει τα πάντα...

Petri Damstén
Petrified


Το Βλέμμα

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας…

A Tuscan Feel In China Art Print by Max Witjes

κάποιες φορές ‘αισθανόμαστε’ ότι έχουμε βγει σε ένα απέραντο λιβάδι, αναπνέουμε τον ανεμπόδιστο, ελεύθερο άνεμο της ψυχής μας, κάτω από ένα υπέροχο στερέωμα… μουσικές και μελωδίες της Δημιουργίας μάς έχουν πλημμυρίσει, χρώματα, μυρωδιές, ανάσες…

και όμως…

είναι μια, καθώς λένε, εικονική πραγματικότητα, μια κατασκευή του νου…

κάποιες φορές αισθανόμαστε έτοιμοι για την μεγάλη υπέρβαση, το άλμα στο Άγνωστο, την ενεργειακή πλήρωση να τολμήσουμε, να πράξουμε, να δράσουμε…

κάνουμε το πρώτο βήμα, το δεύτερο βήμα, τα επόμενα βήματα… δεν έχουμε προσεγγίσει κανένα Άγνωστο… είμαστε πάντα στις περιοχές του Γνωστού… το έχουμε ‘τεντώσει’ ίσως λίγο, το έχουμε βαφτίσει ‘άγνωστο’, νομίζουμε ότι σε μια στιγμή γίναμε τολμητίες Κολόμβοι και ατρόμητοι εξερευνητές… 

είναι μια ‘ενημέρωση’ του νου πως, απλά, έχουμε τις ποιότητες της ελευθερίας αλλά, δυστυχώς, δεν είμαστε ελεύθεροι…

ένα άρτιο, καλοδουλεμένο ‘πρόγραμμα’ του νου, μια ταινία που προβάλλεται για την ψυχαγωγία του…

κάποιες φορές πληγώνουμε εκεί που πιστεύουμε ότι μοιραζόμαστε τρυφερότητα, εκεί που νομίζουμε ότι αγαπάμε…

είναι κι αυτό πιθανώς μια αυταπάτη… ο νους δεν θέλει να αγαπήσει, δεν θέλει να μετατοπιστεί ο κεντροβαρικός του άξονας, δεν θέλει να αυτοκτονήσει… 

ο νους δεν επιτρέπει πράξεις αυτοχειρίας… ίσως κάποτε, μερικούς τραυματισμούς… πράγματα που μπορεί να ελέγξει δηλαδή… και κυρίως, να ‘αποκαταστήσει’…

δικαιοσύνη για το νου είναι η αποκατάσταση… 

έχει ειπωθεί: η χειρότερη φυλακή είναι ο νους…

κι όμως, τα κλειδιά δεν τα έχει εκείνος…

και μέσα στην απλόχωρη φυλακή του με τις γιγαντοοθόνες προβολής εικονικών πραγματικοτήτων υπάρχουν στιγμές που βιώνεται η Αλήθεια… γουλιές της, δροσιές της ίσως αλλά μέσα στη φτωχική μας κούπα δεν χωράνε οι ωκεανοί…

και ίσως και μια δροσερή γουλιά να αρκεί για να ξεκινήσει η εσωτερική επανάσταση…

Έρχεσαι...

 

Life Golubeva Nataly

 

 

Η αρχαϊκή ζεύξη

του ωραίου με το δυνατό

του ανίερου με το σεπτό

παφλασμοί χρόνου

αρυτίδωτου

κι απουσία ήχων και υλακών

μονάχα ίσως 

ένας υπόρρητος συριγμός

από έρπουσες σκιές

τίποτε για να δειλιάσει αυτό

που αρνείται το φόβο

 

έρχεσαι 

αιωνιότητες διαβαίνεις

ανασαίνεις το ανήλικο φως

και νωχελικά απλώνεσαι

 

μέσα μου…

 

Η προαιώνια ζεύξη

του χρονισμένου με το άφθιτο

του αείρροου με το αναφές

στέφανος και διάδημα πυρός

μοναδιαίος λυγμός

και αχός ονείρων 

η ψυχή μου

 

έρχεσαι

κόσμους ανασταίνεις

σύμπαντα γεννάς

και στερεώματα δόξας

κι ας μυρίζεις θάνατο

ζωή κερνάς

και υπόσχεσαι

το βλέμμα!

 

έρχεσαι

και σε υποδέχονται τα σπήλαια του κορμιού μου

τα κουρασμένα μέλη μου

γλυκά

και οι οφθαλμοί ανοίγουνε 

ξανά

και λαχταρούν ξεδιάντροπα

όλες μου οι αρτηρίες

το βρυαρό ξελόγιασμα

απ’το ανώλεθρο αίμα…