τσιγάρα που δεν καπνίστηκαν ποτέ...

 

Σήκωσε το φως

όλο το μολυσμένο έρεβος

ν’αποκαλύψει ένα παλάτι

από στοιχειωμένα χτες

τυχοδιώκτες κόκκοι από άστρα  

πυρήνες ήλιοι

πεθαμένοι από αιώνες

χορεύουν ξεδιάντροπα

μπροστά στα μάτια μου

ακούω τον συριγμό της νύχτας

ακούω το λιπαρό φως

το ρίγος απ’το αείποτε

που στερεώνει δοκάρια

σε μια ξεδοντιασμένη οροφή ονείρων

πάνω απ’το κεφάλι μου

δεν βλέπω πια

δεν υπακούω στο Εν

δεν με αφορά η σωτηρία

η απώλεια

το τράνταγμα οστών αγίων

ή ληστών

που έχουν σκουριάσει πια

που έγιναν φωλιές

για ανταύγειες κίβδηλες

Σήκωσε ράθυμα ο ήλιος

όλο το κλειδωμένο χτες

κι εγώ στηρίζω με την πλάτη μου

το λερωμένο τοίχο

κουφάρια χρώματα

μια ταλαιπωρημένη ταμπακιέρα

με οχτώ τσιγάρα

που δεν καπνίστηκαν ποτέ

και τα γυαλιά σου

που ορφάνεψαν από πρόσωπο

και μάτια

και μου διηγείται αυτό το ψεύτικο αύριο

ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ

και ανασαίνω τη μορφή σου…

 

Στην ποίηση και στα όνειρα, δεν γερνάει κανένας…

Daydream in Blue By Shihya Kowatari

 

Έ

τσι λοιπόν έγραψε κάποτε ένας σοφός άνθρωπος. Κι οι σοφοί άνθρωποι επίσης δεν γερνούν… κι αν γερνούν δεν πεθαίνουν. Μπορεί να σου κρατά συντροφιά ο Πλάτων και στα είκοσι και στα σαράντα και στα εξήντα και μετά από εσένα σε άλλους χιλιάδες και αμέτρητους. Γιατί εκείνοι βγαίνουν απ’το χρόνο, ακυρώνουν το χρόνο, αθανατίζουν τη στιγμή και αιωνίζουν τη μέθεξη.

Το σώμα δεν τα ξέρει αυτά, ‘όταν μιλάμε για χρόνο, μην ξεχνάτε πως αναφερόμαστε μονάχα στο σώμα’, είπε κάποιος άλλος, φιλόσοφος αυτός. Κι αυτός από τη δική του ‘οπτική γωνία’… Μα, αισθάνομαι πως ακριβώς πως και στο συναίσθημα τούτο να ισχύει και μάλιστα μερικές φορές η ένταση να μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου λες κι είναι χείμαρρος που ανεβαίνει προς την κοίτη του θυμωμένος και αλαφιασμένος. Παράξενο, όμως αυτό που βιώθηκε κάποτε δεν καταναλώθηκε… όχι ολόκληρο… μεταστοιχειώθηκε σε κάτι άλλο… ο χρόνος του έδωσε άλλες ποιότητες, ο χρόνος έφερε τα μέσα έξω και τα πάνω κάτω… δεν γέρασε τίποτε και κανείς από όλους εκείνους που αποτελούσαν το βίωμα… εσύ μπορεί να γέρασες ή να κουράστηκες ή να τέρπεσαι ή να λυγίζεις, όμως αυτό είναι πάντα εκεί, έτοιμο να αρπάξει την ευκαιρία να αναρριχηθεί στο κάθε σήμερα και κάθε τώρα, να σου σφίξει το στήθος, να σου πληγώσει τα χείλη, να σου υγράνει τα μάτια.

Κι έπειτα είναι αυτή η μελαγχολική διαφάνεια… στο κάθε τι… στο φως που είχε τότε, στην αίσθηση της αφής, στο ύφασμα των ρούχων, στο χάδι στο πρόσωπο… λες κι όλα αποκτούν πλέον το ίδιο υλικό από αυτό που κάποιος υφαίνει τα όνειρα και τις αναμνήσεις, τις θύμησες και τα ταξιδέματα… από αυτό, το ίδιο υλικό είναι ‘ντυμένα’ όλα… ως και η μουσική που ακουγόταν από εκείνο το ραδιάκι ή τον ήχο των βημάτων πάνω σε ένα πλατύσκαλο… όλα έχουν μια άλλη ακρίβεια, ναι, θα την αποτολμήσω τη λέξη, δεν λαθεύεις σε τούτες τις περιηγήσεις… μπορεί να λαθεύεις όταν περιγράφεις κάτι που έγινε πριν μια ώρα ή μια βδομάδα, όχι όμως σε κείνο που έρχεται απ’τα παιδικά σου χρόνια ή απ’τις εφηβικές σου περιπέτειες… Νημερτής λοιπόν… πάει να πει εύστοχος, στο κέντρο και όχι στην περιφέρεια… νημερτής… και αλάθητος…

Ίσως να έχει δίκιο λοιπόν ο ποιητής… στα όνειρα και στην ποίηση δεν γερνάει κανείς… και όταν έρχεται ο καιρός που τούτα τα δυο γίνονται αξεχώριστα, ξέρεις καλά πια πως είναι η δική σου στιγμή να ατενίσεις τον μεγάλο ορίζοντα… και με χαμόγελο…

Νημερτής… ανάγνωθι [ποιητική αδεία] σωσμένος και αναμάρτητος…

Ζητητής του όντος...

 

Εάν ήταν δυνατό να ευρεθεί ένας τρίτος ανθρώπινος τύπος – ως ζητητής του όντος – επάνω από τους φιλοσόφους και τους ποιητές, που να μεταχειρισθεί το διαυγές μόνο της φιλοσοφίας και το Είναι μόνο της ποίησης, ο ζητητής αυτός θα μας οδηγούσε ασφαλώς στην απόλυτη γνώση. Διότι θα εκινιόταν στη διάσταση της πληρότητας.

Δημήτρης Λιαντίνης

Εκείνο που πραγματώνεται μες στο παράδοξό του… η απουσία και περισσότερο ο πόνος από την απουσία… κρίνεις λογικά μα σε προδίδει το θυμικό. Έχεις βασίλεια απέραντα μέσα σου… έχεις ανθρώπους, φωνές, βλέμματα… έχεις χρόνο…

Παραδίδεις στην πυρά του χθες όσα σε πλήγωσαν όμως δεν σου αρμόζει… κρίνεις με τη διάνοια πράγματα που ανήκουν σε άλλες περιοχές… στριμώχνεις μέσα σε λέξεις όσα είναι αρχαιότερα απ’τις λέξεις… έργο Σισύφειο, αδιέξοδο, μάταιο… και σε όλη σου τη ζωή… αν αξιώθηκες από το βίο να σηκωθείς λιγάκι στη ζωή… αν…

Παραδίδεις στη λήθη των ερχόμενων εκείνα που ούτε ο ίδιος εσύ δεν αγάπησες… άξια η μεταχείρισή τους από τους αποθέτες του αύριο… κανένα χτες δεν πρόγνωσε ποτέ κανένα αύριο… μάντης κακός σε αρχαίο ναό που εγκατέλειψε ως και η σκόνη… τι αναζητάς κοιτώντας ολόγυρα τους λερούς κίονες; Τι αδειάζει από σένα για να γεμίσει το έξω από σένα; Ξέχασες; Ποτέ το έξω δεν σε κάνει ευτυχισμένο… απλά γεμίζει το κενό… και πάλι στο επόμενο βήμα αδειάζει και μένεις ασυγχώρητος…

Παραδίδεις στο σήμερα το φιλοσοφείν που μακέλεψε ο ποιητής και το ποιείν που φαλκίδευσε ο φιλόσοφος… κρίνεις το σύμπαν μέσα από το φακό του Γαλιλαίου αλλά ο ποιητής ανασαίνει με πρωινά φωτός και δειλινά ομίχλης… παρθένα και τα δυο… όσα αναγνωρίζεις στο διαμέτρημα του στερεώματος είναι το χτες που σε εξαπατά… άσε την παρθενία για τον ικέτη του ίμερου, για τον προσκυνητή του ωραίου…

Ο φιλόσοφος σε εξαπάτησε γιατί σε γέμισε με ωραία λόγια…

Ο ποιητής σε μαύλισε γιατί στα χάραξε στο είναι…

Fly away with me

Yvette Depaepe

Η Πνοή του Ενός...

 

 Anonymous Sketch

Sebastien DEL GROSSO

 

 

Α

ναρωτιέμαι…

 Όσο μεγαλώνει κανείς, όσα περιέχει ‘ακριβαίνουν’ ή ‘φτηναίνουν’;… όσα τοποθέτησε κάποτε σε κάποιες ‘περίοπτες’ θέσεις, είναι ακόμα εκεί ή έχουν εξαφανιστεί προ καιρού; Και με τους ανθρώπους… τι γίνεται με τις σχέσεις;… γίνονται ‘ακριβότερες’ ή ‘φτηναίνουν’ κι αυτές;

Πώς μάς ‘μιλάει’ η ύπαρξη; Μας μιλάει άραγε με μια φωνή που έρχεται απ’έξω ή με μια ‘εσωτερική’ φωνή; Ο νεωτερικός άνθρωπος θα βιαστεί να απαντήσει ‘φυσικά εσωτερική’… από τον Φρόυντ κι έπειτα μάθαμε όλοι ότι έχουμε εσωτερικά βάθη.. είμαστε όντα με βάθος… και από τον Γιουνγκ κι έπειτα, καμαρώνουμε για τις αβύσσους που περιέχουμε στο… συλλογικό ασυνείδητο… ο ελβετός ψυχίατρος αξιώνει για τον κάθε άνθρωπο μια θέση ‘τερματικού’ στο παρόν και στο παρελθόν και στους πολιτισμούς όλου του πλανήτη… με δυο λόγια, περιέχω τα πάντα έστω κι αν έχω αντιληφθεί ή έχω πρόσβαση σε απειροελάχιστα εξ αυτών… προσωπικά θεωρώ την κατασκευή του ‘συλλογικού’ ασυνειδήτου υπερβολικά ‘φιλόδοξη’ και… υπερ-ανθρωπική αλλά τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μου…

Ξαναγυρίζω στο ‘μπακάλικο’ ερώτημά μου… όσο μεγαλώνουμε, κι εμείς οι ίδιοι άραγε ‘ακριβαίνουμε’ ή ‘φτηναίνουμε’; Έχουμε την ίδια ‘αυταξία’ ή μέρος της έχει… απομειωθεί; Είμαστε τόσο ‘υπέροχοι’ και ‘σημαντικοί’ όσο νέοι, είμαστε πιο σημαντικοί άραγε ή μήπως χάνουμε και συρρικνωνόμαστε;

Αν δεν ρωτήσω πάλι πώς μας μιλάει η ύπαρξη και ρωτήσω πώς μας μιλούν οι δείκτες και τα μεγέθη της οικονομίας, η απάντηση είναι μελαγχολική και εύλογη… όσο μεγαλώνουμε όχι απλώς χάνουμε σε αξία αλλά γινόμαστε βαρίδια… όλοι θέλουν να μας ξεφορτωθούν… ίσως μια δυο φορές το χρόνο να έχουμε κάποια ‘χρήση’ και μετά… στις βιο-αποθήκες μας πάλι…

Τούτο το άγριο χρηματιστήριο ‘αξιών’ δεν έρχεται όμως μόνο ‘απ’έξω’… το αναπαράγουμε κι εμείς οι ίδιοι, συνειδητά ή ασύνειδα… και τούτο, λέω, θέλει προσοχή… θέλει μεγάλη προσοχή όταν ‘παίρνουμε σκούπα και φαράσι’ και πετάμε ανθρώπους και ζωές στα ‘σκουπίδια’… θέλει προσοχή όταν αντιλαμβανόμαστε ότι ακούμε τους θανάτους από τον κωλο-ιό ή οποιοδήποτε ιό και λέμε ‘ε, μεγάλοι ήταν… πόσο θα ζούσαν ακόμα;’ Θέλει προσοχή αυτή η φωνή που ψιθυρίζει… είσαι ακόμη νέος ή σχετικά νέος άρα… αξίζει ακόμα να ζεις… θέλει προσοχή όταν βλέπουμε ή ακούμε για ατυχήματα ή δυστυχήματα ή συμφορές και προσέχουμε αμέσως τις ηλικιακές συνθέσεις και τις κατηγορίες… θέλει προσοχή κάθε ζυγαριά και κάθε ζύγισμα… γιατί το κάνουμε… όχι συνειδητά, ασύνειδα… το κάνουμε… κι αυτό ψιθυρίζει μέσα μας σαν φίδι που αναρριχάται ύπουλα στη ράχη της ψυχής μας…

Τέτοια φίδια καλό είναι να τα πνίγουμε νωρίς… να μην βρίσκουν λέω έδαφος οικείο, ζεστασιά και κρυψώνες στο μυαλό και στην καρδιά μας… γιατί η ζωή είναι αναπαλλοτρίωτη και η αυταξία του ανθρώπου δεν μπορεί να μπαίνει σε καμιά διαπραγμάτευση, διαμοιβή ή συζήτηση…

Κάποιος, κάπου, κάποτε, σε μια κλίνη, λίγες ώρες πριν χάσει την μεγαλύτερη μάχη του για να κρατηθεί στη ζωή, είχε όρεξη να φάει και χαμογελούσε όταν έπινε με καλαμάκι παγωμένη πορτοκαλάδα… δεν μπορώ να ξεχάσω τη λάμψη στο βλέμμα του, τη χαρά στο ταλαιπωρημένο πρόσωπό του…

Η ιερότητα της ζωής δεν μπαίνει σε καμιά κλίμακα, σε κανένα δείγμα, σε καμιά αξιολογική έκθεση και αναφορά… είναι η Πνοή του Ενός και είναι το ακριβότερο δώρο του προς την κάθε διακριτή Μονάδα… Και δεν ακριβαίνει ούτε φτηναίνει… δεν φθείρεται και δεν αλλοιώνεται… μονάχα είναι…

Και τίποτα δεν υπάρχει που δεν… είναι…

Κι αυτή αισθάνομαι είναι μαθητεία δια βίου… ως την τελευταία στιγμή… κυριολεκτικά…

 

ε, και λοιπόν;

 

στην αρχή απουσία

κι όχι απώλεια

βήματα δεν ακούς

τα βήματα της απομάκρυνσης

δεν ακούγονται

τίποτε δεν ακούγεται

παρά μονάχα αυτό το εγώ

που κραυγάζει πληγωμένο

και αιμορραγεί

στην κάθε συλλαβή

ε, και τι μ’ αυτό;

στην αρχή

τόσο… αθώος

όσο ο φονιάς

που κρύβεται επιδέξια

στις σκιές των δέντρων

και με το φόβο της αυγής

που θα τον φανερώσει

μετράει τα δευτερόλεπτα

και τις στιγμές

βαρίδια

που κρέμονται

απ’τα πρησμένα μάτια του

παραμορφώνεσαι…

κι αργότερα

όλο ετούτο

που γίνεται σιγά σιγά

ένα βαρύ

σιχαμερό

γλοιώδες δειλινό

πρωί

και βράδυ

και απόγευμα

ένα πράγμα

σα ζελέ

και σε αποπαίρνει

και σε χλευάζει

και σε πικραίνει

όχι η απουσία

ούτε η απώλεια

μα ετούτος ο εσταυρωμένος

πόνος

στο γυμνό λόφο του εαυτού σου

με τους προδότες

δεξιά κι αριστερά

να τον περιγελούν

ε, και λοιπόν;

javad rooein

Θεός του εργαστηρίου...

 

Εξετάζω την αφαίρεση… εξετάζω και μετρώ… ζυγίζω… τη σάρκα που αναλώθηκε για τη μετάβαση στο πνεύμα… το αίμα που χύθηκε για τη μετάβαση στο εργαστήριο… τη μοναξιά που απλώθηκε για να καλύψει το ψεύδος…

Δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι με κάποια δάνεια μοναξιά… τη μοναξιά σου πρέπει να την κερδίζεις… μονάχα τότε δεν σε τρομάζει, μονάχα τότε κι αν σε τρομάζει δεν σε σκοτώνει…

Κάθε απόδραση από το λαμπορατόριο σημαίνει ότι δανείζεσαι τη μοναξιά άλλων… και τελικά, του Θεού που γεννήθηκε στο χειρουργικό τραπέζι…

Εξετάζω την ψυχόπτυση… πάνω στο μεγάλο στρώμα κείται ένα παραμορφωμένο είδωλο… δεν είμαι εγώ, δεν είναι κανείς… δεν μου θυμίζει τίποτε, δεν μοιάζει με κανέναν… έχει περάσει ο τόπος από πάνω του, η ιστορία, ο χρόνος, το μέλλον… αυτό που γεννιέται από το αύριο δεν είναι το μέλλον, είναι ένα στοιχειωμένο παρελθόν… ο Θεός αυτός δεν είναι προικισμένος με αρετές… είναι ένα μοναχικό νύχτιο ον, σαν κι εμένα…

Δεν πρέπει να προσδοκάς το αύριο… το χθες να προσδοκάς… ό,τι δεν βίωσες, ό,τι αρνήθηκες, ό,τι έσφαξες στο θυσιαστήριο… τα θύματα εκδικούνται, το αίμα τους είναι στο βλέμμα σου… το χθες είναι το αύριο… κοιτάζεις στην αντίθετη κατεύθυνση…

Εξετάζω την τομή… ο Θεός αυτός γεννήθηκε νεκρός… κι έτσι πρόκειται να ζήσει… θα ζει νεκρός και θα ομορφαίνει κάθε μέρα… δεν θα γερνά, θα γίνεται νεότερος κάθε στιγμή… από τη νεκρότητα στη ζωή… κι όταν θα σβήσει το αποτύπωμά του από το εργαστήρι μου θα με πάρει μαζί του… θα γίνουμε ιαχή και ανάμνηση φωτός… θα γίνουμε ορατοί ξανά… θα γίνουμε θνητοί και θα φωλιάσουμε και οι δυο στη ρωγμή του επόμενου αδελφού μας… μέσα στην ψυχή μου υπάρχει το εκεί που θα μας φιλοξενήσει… απομένει απλά να ψιθυρίσω στο Θεό μου πως δεν τον αγαπώ, δεν τον μισώ, δεν τον λατρεύω, δεν τον αποποιούμαι… αρκεί να του ψιθυρίσω το όνομά του… κι έπειτα το τίποτα…

Γύρισε πλευρό, αναπαύσου… μην κοιμάσαι όμως… έρχονται οι μέρες που θα θέλεις να αφυπνιστείς και δεν θα μπορείς… έρχονται οι ασέληνες νύχτες… έρχονται οι θάλασσες που δεν διαπλέονται… έρχονται τα ποτάμια που δεν διαπεραιώνονται… έρχονται οι εαυτοί σου που δεν πρόλαβες να φονεύσεις…

Έρχεται το φως που δεν πρόλαβες να κάνεις σκοτάδι…

Natural Math

Art Print by Monica Valentina Patrascoiu

φοβάσαι…

Άνοιξε το Βιβλίο

σε όποια σελίδα θέλεις

σού είπε ο Λευκοντυμένος που στο Κατώφλι

εμφανίστηκε

αιφνίδια, απρόσμενα

άνοιξε το βιβλίο

όπου εσύ θέλεις

και διάβασέ μου μια γραμμή…

Κι εσύ

γύρισες το βλέμμα εκείνο της αιώνιας σιωπής

και με κοίταξες

δεν είχα κάτι να σου πω

μονάχα που άκουσα τα χείλη μου

να ψιθυρίζουν

να μη φοβάσαι…

κι επέστρεφε ο λυγμός από τα μύχια

του είναι μου

φοβάσαι…

γύρισες σιωπηλός

πήρες στα χέρια σου το ανοιχτό βιβλίο

κι έπειτα η κραυγή μου

σκέπασε το στερέωμα

και απλώθηκε ως τα εξώχωρα της Ύπαρξης

τυφλώθηκα

δεν ένιωθα πια

δεν άκουγα

ο σφυγμός μου είχε αφανιστεί…

όλα είχαν γίνει ένας συμπαντικός λυγμός

και σφυροκόπημα σιγής…

φοβάσαι…

φοβάσαι…

 

 

Σίτρα Άχρα

[ή άλλη όψη]

Πύρινες εκπορεύσεις

αιχμάλωτες σκιές

ήλιοι που πεθαίνουν στην Ανατολή

κα ανασταίνονται στη Δύση

ο νοσηρός οφιόμορφος

στους ελιγμούς του

στοίχειωσε τον Κόσμο

το αγκωνάρι έχει στα χέρια του ο Κάιν

και τον αδερφό του

σημαδεύει ακόμη…

Ο αργυρός καθρέφτης

δείχνει τα είδωλα στρεβλά

τα Ιερά Αγγεία έσπασαν

το αίμα των Αγγέλων χύθηκε

και στις αρχαίες εκροές

ιλύς και πύον του Εωσφόρου

Δονήσεις φόβου

οι μυστικοί τ’απόκρυφα χειρόγραφα
φυλάττουν

με τη ζωή τους

κραταιές ανάσες

στέκουν αγέρωχοι οι πράοι

ανάμεσα σε ποταμούς φωτιάς

κι ακόμη ελπίζουμε

ακόμη ερωτευόμαστε

ακόμη κοινωνούμε

το δρόσινο άγγιγμα

της σπλαχνικής Μητέρας…

Στο καλεσμά Της να σταθείς

κάτω απ’το Δέντρο της Ύπαρξης

στο πρωτοβρόχι της ζωής σου

κι ίσως να νιώσεις

να αισθανθείς

έχει το χώμα τούτο την εκπνοή

του αγαπημένου Όντος

έχει ο άνεμος αυτός τις μυρωδιές

παρθένας Νύχτας

έχει η βροχή ετούτη γεύση

από της θάλασσας το γάλα…

Ιδρώτας αίματος

δέσμιες ματιές

αρνήσου το δηλητήριο

από τις φλούδες του καταραμένου Ξύλου

αρνήσου στην Ατραπό που κληρονόμησες

το βηματισμό της Λήθης

εκείνο που ήταν να εκδηλωθεί

στο κατώφλι σου κιόλας κουρνιάζει

στις τροχιές του ονείρου στερεώσου

το πνεύμα έγινε απ’το σώμα πιο ορατό

το ταξίδι σου άρχισε

αφέσου

ν’ανταμώσεις

τον αληθινό εαυτό σου!!