Αλέξανδρος Παναγούλης, Τα Ποιήματα

...μια έξαρση για τους ζωντανούς...

Ο Γ. Θεοτοκάς, στο περίφημο δοκίμιο του Ελεύθερο Πνεύμα (1929) δοκιμάζει να κάνει προβλέψεις για το μέλλον και για τους νέους. Χαρακτηριστικό απόσπασμα των σκέψεών του για το πως θα είναι τα νιάτα τα επόμενα χρόνια...

Ομοιώματα

Πρέπει να φύγεις, της είπε ήρεμα. Εδώ και καιρό σχετίζεσαι με ένα ομοίωμα. Ένα ομοίωμα που αρχίζει να συνειδητοποιείται... είναι μια αργή ολίσθηση της ύπαρξης στο φως της πρώτης αυγής της... κι είναι μαζί ένα πεδίο μάχης που δεν κοινωνείται με κανέναν και τίποτα...

Πρέπει να φύγεις, επανέλαβε με κάπως πιο γρήγορη ανάσα. Ο ήλιος αυτός δεν μας χαμογελάει... μας έλεγε ψέματα... ο ήλιος αυτός θα μας σκοτώσει...

Τι είναι αυτό που κάνει έναν εφιάλτη αληθινό;

αυτό που είδαμε;

ή αυτό που νιώθουμε όταν ξυπνήσουμε;

Όταν σταματήσουμε να νιώθουμε... όταν το συναίσθημα της αγωνίας αρχίζει να υποχωρεί σαν το νερό στην άμπωτη, τι είναι αυτό που απομένει;

Τι είναι αυτό που μπορούμε να δούμε τότε;

Χωρίς συναίσθημα;

χωρίς αγωνία;

χωρίς ένταση;

χωρίς την αρπάγη του τρόμου;

Πόσο παράδοξο...

το πιο αληθινό βίωμα απ'όσα μπορεί να νιώσει κανείς

μέσα στη μοναχική του μεγαλοπρέπεια

δεν είναι... πραγματικό!

Κανείς άλλος δεν μπορεί να μιλήσει γι'αυτό... κανείς δεν μπορεί να το βεβαιώσει, να το ψηλαφήσει, να διακηρύξει την ύπαρξή του!

Σε μια τόσο συνταρακτική, τόσο σπαρακτική, τόσο δυνατή στιγμή μας... είμαστε μόνοι, πιο μόνοι από ποτέ!

Κι όμως... είμαστε απολύτως βέβαιοι για την... αληθινότητά της... και τούτη η βεβαιότητα τρομάζει με το μέγεθός της κι εμάς τους ίδιους...

Μέσα σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο απόλυτης αλήθειας... κι έξω απ'αυτό... έξω απ'αυτό η παρηγορητική ψευδαίσθηση της πραγματικότητας που μοιραζόμαστε με όλους...

Σε μια παγκόσμια αδελφότητα του ψεύδους που ονομάζουν εγρήγορση, μόνη αλήθεια το όνειρο

και περισσότερο ο εφιάλτης...

Είναι καιρός τώρα που το ομοίωμα αυτό παλεύει να μου πει... να μου μιλήσει... έχω την αίσθηση πως μια μεγάλη αλήθεια με πλησιάζει, μια τρομερή καταιγίδα που όταν περάσει δεν ξέρω τι θα αφήσει πίσω της.

Σε τι γλώσσα θα μου μιλήσει και τι θα μου πει... δεν το ξέρω... κι όμως, αισθάνομαι πως ετοιμάζομαι χρόνια τώρα για να το ακούσω... σιωπώ όλο και πιο συχνά, κρατώ ως και την ανάσα μου για να μην ενοχλήσω τούτη την εσωτερική ροή να αναβλύσει και να με πλημμυρίσει... σιωπώ κι όμως... δεν ξέρω αν θα μπορέσω να καταλάβω όσα έχει να μου πει...

Χθες το βράδυ πάλι σε ονειρεύτηκα... και χαμογελούσες... ήσουν όμορφη ... και μέσα στα μάτια σου είδα ένα στερέωμα που δεν είχα φανταστεί ποτέ... 

“An Unwilling Duel”

Michael Bilotta 

Ορθώσου για να δεις...

Οι αποδείξεις της θλιβερότερης παρακμής δεν μπορεί παρά να είναι οι σαφείς ενδείξεις μιας επερχόμενης ακμής.

Η υπομονή που έχει εξαντληθεί απαιτεί το κρίσιμο ποσοστό ενέργειας για να γίνει επιμονή ξανά και ανάταση.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια διαφυγής. Ούτε ακροποταμιές και σπήλαια καταφυγής. Υπάρχει πλέον μονάχα η επόμενη μάχη που πρέπει να κερδηθεί. Κι αυτό αποτελεί τη δέσμευση του Ανθρώπου στον άνθρωπο.

Ορθώσου για να δεις.

Σταμάτα πλέον μονάχα να κοιτάζεις.

Το χαμόγελο που έχει σβήσει δεν έχει πεθάνει. Περιμένει απλώς το χρονισμό του για να ξανανθίσει στα πρόσωπα.

Και στα πρόσωπα αισθάνεσαι την παρακμή. Στα πρόσωπα αισθάνεσαι και την αληθινή ομορφιά.

Παραμόρφωσε όσο θέλεις το σώμα. Αν το πρόσωπο παραμένει ακέραιο, αστιγμάτιστο, καθαρό, δεν έχει κριθεί ακόμη τίποτα.

Μόλις παραμορφωθεί το πρόσωπο, δεν υπάρχει ανάγκη να ερευνήσεις το σώμα. Κι εκεί είναι που δύει ο μεγάλος ίσκιος και ανατέλλει ο ήλιος… στο πρόσωπο…

Κι αυτό είναι η παρακαταθήκη του Ανθρώπου.

Ορθώσου για να δεις

Σταμάτα πλέον μονάχα να κοιτάζεις!

Lily by tnfoto

Στους καιρούς αυτούς

της άχαρης και άσχημης ματιάς στο εφικτό

και το στενόχωρο ιδιωτικό

μας έχει μείνει ακόμη ένα περιθώριο φωτιάς

μας έχει απομείνει ακόμη ένα φρόνιμο ίσως

όχι πως θα μας μεγαλώσει την ανάσα

αλλά αισθάνομαι

πως το άγγιγμα φτωχαίνει από ενοχή

και βαθαίνει σε ρίγος

έτσι

ακόμη κι αν το απόσπασμα 
έχει κυριαρχήσει στο ολόκληρο

φωνάζουν τόσο δυνατά οι νεκροί

ουρλιάζουν και ηχούν τόσο αφόρητα οι παρατατικοί

που οι ενεστώτες γίνονται επιτακτικοί

και οι μέλλοντες

συρρικνώνονται

σε κείνο το τρυφερό

και μειλίχιο

ίσως

ακούω τον αδελφό μου να με καλεί

σε γεύμα

κι εγώ του το αρνούμαι;

μαρ2013

“sun scribbles in the evening”

Ursula

Τι θα γινόταν άραγε;

Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν…

Τι θα γινόταν άραγε αν ένα πρωί, οι πνευματικοί άνθρωποι όλου του πλανήτη, σε όλες τις γωνιές της Γης, αποφάσιζαν να σιγήσουν;

Οι ποιητές να γράφουν ποίηση, οι συγγραφείς νουβέλες και μυθιστορήματα, οι μελετητές δοκίμια και μελέτες;

Αν οι δάσκαλοι αποφάσιζαν να μην ξαναδιδάξουν σε κανένα σχολείο του κόσμου; Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές να μην ξαναμπούν σε κανένα αμφιθέατρο; Οι διαλέξεις, τα συνέδρια, όλες οι δράσεις με πνευματικό περιεχόμενο να ακυρωθούν;

Τι θα γινόταν αν σε εκδήλωση αηδίας και φρίκης για την αυξανόμενη κτηνωδία και απληστία όλων όσων έχουν τις τύχες δισεκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια τους, ξαφνικά, ο ‘πνευματικός διακόπτης’ σε όλο τον κόσμο γυρνούσε στο off;

Κι αν δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική συνέπεια σε μια μέρα, σε δυο μέρες, σε μια βδομάδα, τι θα γινόταν αν αυτή η παγκόσμια πνευματική σιγή κρατούσε ένα μήνα; Ένα εξάμηνο; Αν όλοι οι άνθρωποι της γνώσης και της διδασκαλίας, αν όλοι οι άνθρωποι που μεταλαμπαδεύουν αξίες, έστω και με τις όποιες αμφισβητήσεις και ατέλειες και ανεπάρκειες, κρατούσαν, άντεχαν και εξακολουθούσαν να αρνούνται;

Να αρνούνται να υπάρχουν, να εργάζονται, να δημιουργούν κάτω απ’αυτό τον ήλιο; Αν οι ζωγράφοι πετούσαν κάτω τα πινέλα τους και οι συγγραφείς τα μολύβια τους; Αν οι σχολικές αίθουσες έμεναν άδειες και τα τυπογραφεία δεν είχαν πια κανένα καινούργιο πόνημα να τυπώσουν;

Αν σε τούτη την σιωπηλή επανάσταση του πνεύματος απέναντι στην φρικαλεότητα, το φασισμό και τον κυνισμό των τραπεζών, των τοκογλύφων, των υπόδουλων κυβερνήσεων και των οικονομικών συμφερόντων που οδηγούν σε αφανισμό εκατομμύρια ανθρώπους παντού, αν σε τούτη την επανάσταση έρχονταν να προστεθούν σιγά σιγά και άλλοι; Οι νομικοί που θα άδειαζαν τις δικαστικές αίθουσες, οι μηχανικοί που θα εγκατέλειπαν τα εργοτάξια, οι ερευνητές που θα αδιαφορούσαν για την πρόοδο των ερευνών τους;

Μέσα στο νου μου, όλο τούτο το κύμα εξαπλώθηκε, έγινε ένα τσουνάμι που παρασύρει τα πάντα, που αναγκάζει τους ‘ρεαλιστές’ της οικονομικής απαθλίωσης να υποχωρήσουν, να αναδιπλωθούν, να ηττηθούν ή ίσως ακόμα και να εξαφανιστούν…

Μέσα στο μυαλό μου γεννιόταν ένας άλλος κόσμος… αλλά τούτη η αυγή ξημέρωνε μονάχα μέσα στο μυαλό μου…

Και ένα μειδίαμα πικρό ολοκλήρωσε το απίθανο σενάριο μιας σιωπηλής, πνευματικής, παγκόσμιας επανάστασης…

Κάποιο χέρι υπάρχει πάντα να συντάξει ένα νέο μανιφέστο κυνισμού και απανθρωπιάς… και πάντα κάποιο μυαλό υπάρχει που θα λατρεύει το σκότος και θα χλευάζει το φως…

Άλλωστε, εκεί που γεννιέται το υγιές, δίπλα, πολύ κοντά, έρπει και ο ρυπαρός, δίδυμος αδελφός του…

Cain and Abel

Aziz Anzabi

Τα φαντάσματα του Πριπιάτ...

Πριπιάτ, Ουκρανία

μόλις 3 χιλιόμετρα από τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Τσέρνομπιλ
κάποτε 43000 άνθρωποι ζούσαν εκεί
στις 25 Απριλίου 1986 ο αντιδραστήρας Νο 4 εξερράγη

μετά από λίγες μέρες το Πριπιάτ εκκενώθηκε
και από τότε αργοπεθαίνει...

Ιστότοπος

http://pripyat.com/

ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ

The Battle of Chernobyl του 2006

Παλαιστής

Ο παλαιστής όρθιος.

Ο Σίσυφος όρθιος.

Βλέπω στο βράχο που ανασαίνει μπροστά μου

είδωλα και εικόνες

όλη την ανθρωπότητα αγγίζω

στο βρώμικο αυτό ανάγλυφο

και το βάρος ελαφραίνει

κάθε φορά

που μπορώ να κοιτάξω

έναν μονάχα

χωρίς ντροπή

το κοινό καθιστό

με κομμένη την ανάσα

όσο ο ήρωας απαγγέλλει

βλέπω στον βράχο τις θάλασσες

τα πρωτοβρόχια

και τις ήρεμες Κυριακές της άνοιξης

κάποια απογεύματα

ευλογημένης ανίας

και κάποιες νύχτες που ο φόνος

έκανε τα δάχτυλά μου

να μυρμηγκιάζουν

και ήθελα τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντούσα

να τον αφανίσω

και ύστερα χώνευα το θυμό μου

μαζί με το φριχτό μαρτύριο της ήττας

και σε όλα τούτα που βλέπω μπροστά μου

δεν ανήκω

λέω με έπαρση

και σε όλα αυτά που δεν βλέπω

ξέρω πως ανήκω

ο παλαιστής όρθιος

ο Σίσυφος όρθιος

οι θεατές καθιστοί

και η ανάσα ακόμα ηχεί παράταιρη

βλέπω στο βάθος του ορίζοντα

ένα κορίτσι

δεν έρχεται για μένα

θα με προσπεράσει

έχει αλλάξει τόσο η μορφή μου

που δεν με αναγνωρίζει

ούτε η βροχή

ούτε ο ήλιος

κι εγώ με βία καταφέρνω

να ψελλίσω δυο λόγια συμπόνιας

κι εγώ αρνούμαι άλλο να μιλήσω

με λόγια συμπόνιας

και ο παλαιστής αφήνει το βράχο

και ο Σίσυφος αφήνεται στο βράχο

και ο βράχος συνθλίβει τον παλαιστή

και ο βράχος αθανατίζει τον Σίσυφο

όρθιο το κοινό χειροκροτεί

και αλαλάζει...

μαρ2013

Υπάρχουν άραγε...

............................................

................................................

Γ. Σεφέρης Ο Βασιλιάς της Ασίνης

Θερσίτης

Η θάλασσα μου μίλησε

Είπε ο Θερσίτης.

Μου’ πε πως το παιχνίδι αυτό

Είναι βαλμένο ανάποδα

Μου’ πε ν’ αλλάξουμε τους όρους.

Γαλάζιο αίμα κι αηδίες ,είπε

Δεν ωφελεί κανέναν πια το παραμύθι αυτό

Ναι έτσι το’ πε

Παραμύθι.

Εγώ δεν το’ θελα ν’ ακούω αυτές τις βλασφημίες

Τ’ ορκίζομαι στον Δία

Έκλεινα τα μάτια να μη βλέπω

Μα ξέρετε τώρα άρχοντες

Η θάλασσα σαν θέλει

Σε πλανεύει

Σου κλέβει το βλέμμα

Και το αφήνει μοναχό στην αρμύρα της

Να δέρνεται

Έτσι κι εγώ

Δεν μπόρεσα να μην ακούσω

Κι από τότε

Κάθε που ακούω έναν Αγαμέμνονα

Να με προστάζει στη μάχη να ριχτώ

Τα πόδια μου δεν υπακούουν

Ντρέπομαι τη θάλασσα

Και δεν μπορώ να καμωθώ τον ανήξερο.

από: παρείσακτη

http://wwwpareisakth.blogspot.gr/

Κάποιος που περπάτησε

μέσα στους λαβύρινθους του είναι του...

Κάποιος που φιλοξένησε ένα απροστάτευτο ζωάκι

στο δωμάτιό του...

Κάποιος που άπλωσε το χέρι

για να κρατήσει και να κρατηθεί...

Κάποιος που ξόδεψε όλο του το βλέμμα

για να σκεπάσει ένα μοναχικό παιδί...

Κάποιος που δρόσισε τα χείλη με νερό

κάποιου απ’τους ληστές

πάνω στο σταυρό...

Κάποιος που κοιμήθηκε για μια αιωνιότητα

σ’ένα παγκάκι

ανάμεσα στις φωνές των ανθρώπων

και τις ανάσες της νύχτας...

Κάποιος που δεν συκοφάντησε ποτέ

την τρυφερότητα...

Κάποιος που φοβήθηκε

που λεηλατήθηκε

που όλα τα αρνήθηκε…

μια μέρα θα συναντηθούμε

και θα έχει έναν ήλιο τόσο δυνατό

τόσο όμορφο

τόσο μεγάλο

που θα χαθούμε ολόκληροι στο φως του

και ακέραιοι

θα ξαπλώσουμε στη φωτιά του

και δεν θα μας καίει…

Φεβ2013 

De profundis

© José Luis Mieza

Ο προσωπικός δρόμος...

Όμορφο είναι οτιδήποτε αντιστέκεται στον κυνισμό σου…

Λοιπόν

ο προσωπικός δρόμος δεν είναι μια απλή υπόθεση

δεν είναι πως σηκώνεσαι ένα πρωί και λες «αυτό θέλω να κάνω, αυτό θέλω να είμαι» και πάει και τελείωσε. Αυτά τα προπαγανδίζουν φτηνιάρικες αμερικάνικες ταινίες της συμφοράς («θετική σκέψη», «βάλε ένα στόχο και κυνηγήσέ τον», «πες, έχω ένα όνειρο και πάλεψε να το υλοποιήσεις» και όλα αυτό το σκουπιδαριό που έχει περάσει και στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αλώνει συνειδήσεις ωσάν την πανούκλα)

ο προσωπικός δρόμος είναι μια ολόκληρη αφήγηση αλλά και μια ex nihilo κατασκευή του κόσμου

όλα να γκρεμιστούν και να φτιαχτούν απ’την αρχή, καθώς θα έλεγε και κείνος ο καταραμένος ποιητής…

και το πιο φοβερό είναι πως σ’αυτό το πανηγύρι καταστροφής, δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν… και τίποτα… ούτε και τον εαυτό σου!

δεν θα είσαι δηλαδή ο αρχι-μηχανικός που θα εποπτεύει των συνεργείων και θα δώσει κάποια στιγμή την εντολή και θα πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά για να σωριαστεί το πολυώροφο κτήριο…

δεν μπορείς να γεννήσεις τίποτε αν επιμένεις στην ψευδο-ακεραιότητά σου και τις υποτιθέμενες ‘αξίες’ σου…

ποιες είναι αυτές οι αξίες;

πως τις ‘απέκτησες’;

τις κατέκτησες ή έγιναν ενέσιμες και σε δόσεις;

με τι βαθμό επίγνωσης και ωριμότητας τις έλεγξες, τις πέρασες από τις απαιτούμενες εσωτερικές δοκιμασίες και τελικά, τις έκανες σημαίες στο μπαλκόνι σου;

στο εσωτερικό σου μπαλκόνι έστω;

γιατί υπερασπίζεσαι ένα κάστρο που κάποιοι κάπου κάποτε έφτιαξαν εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες;

τι σχέση έχεις εσύ με αυτούς;

τι σχέση έχει το δικό σου σύμπαν με τους καταρρέοντες πολιτισμούς και τις χαμένες Ατλαντίδες άλλων εποχών;

πως θα μπορέσεις να διακρίνεις τον δικό σου, πραγματικά δικό σου δρόμο αν δεν έχεις το βλέμμα;

το ότι έχεις μάτια δεν σημαίνει ότι έχεις βλέμμα

για να αποκτήσεις το βλέμμα σημαίνει ότι έχεις δεσμευτεί απέναντι στο Απόλυτο και έχεις αποφασίσει να παρατήσεις τα δεκανίκια του πεπερασμένου και εφικτού…

αν δεν φτάσεις σε κάποιο τέρμα δεν έχει καμία σημασία

σημασία έχει ότι θα έχεις κερδίσει το προνόμιο να βλέπεις…

νομίζω πως αν γυρνούσε κάποια χρονική στιγμή ο Ιησούς και έβλεπε τις ανοησίες που έκαναν οι ‘απόστολοι’ θα τους έριχνε μια γερή κατσάδα…

ένας μεγάλος διδάσκαλος δεν παύει να είναι κι αυτός αναλώσιμος… είναι πατερίτσες… φτάνει πια με τις πατερίτσες τις δικές μου, θα τους φώναζε… δεν έχετε πια δικά σας πόδια; Δεν έχετε; Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από μένα… προχωράτε εσείς πλέον… προχωράτε!

Ο διδάσκαλος και ο κάθε διδάσκαλος είναι μια γέφυρα… δεν θα μείνεις στη γέφυρα σαν βλάκας σε όλη σου τη ζωή να απολαμβάνεις το τοπίο ολόγυρα… περνάς τη γέφυρα και πάς παρακάτω… κι αν είναι να σε φάνε τα θηρία… να σε φάνε!

έχει σημασία όμως

να εγκαταλείψεις και τον κυνισμό

δεν μπορείς να δεις την ομορφιά όταν είσαι δηλητηριασμένος…

και ο κυνισμός σε δηλητηριάζει και σε πλημμυρίζει σχεδόν ηδονικά

τον εγκαταλείπεις

γιατί σε τοξικό περιβάλλον δεν ανθίζει το βλέμμα

Ο προσωπικός δρόμος δεν είναι ο δρόμος της ασφάλειας, της βολής, της ακηδίας… ο προσωπικός δρόμος είναι μια διαρκής αναμέτρηση με το Αγνωστο… και ποιος θέλει το Αγνωστο όταν του έχουν σερβίρει έτοιμο οι άλλοι το γνωστό;

Αν θα ήθελα μια συμβουλή από κάποιον πνευματικό κάποτε, αυτή θα ήταν «να μην μου ξανάρθεις! Αν μου έρχεσαι και ξανάρχεσαι σημαίνει ότι κι εσύ κι εγώ τα κάναμε θάλασσα!»

Να σηκωθείς ένα πρωί και να πεις, «με λένε Αντώνη και είμαι καλά» αυτό δεν είναι προσωπικός δρόμος

Να είσαι ήδη εν εγρηγόρσει πριν έρθει το πρωί και να ιχνεύεις το άπειρο μέσα στη σιωπή, σημαίνει ότι έχεις πάψει να φλυαρείς και… ακούς… και βλέπεις…

Αυτό είναι ο προσωπικός δρόμος…

...αφού λυτρώθηκες από τα δεσμά της Ανάγκης ...

«…Δαίμων που ήσουν άνθρωπος, αλλά που συμμετέχεις τώρα στην πιο θεϊκή φύση των Δαιμόνων, αφού λυτρώθηκες από τα δεσμά της Ανάγκης που αλυσοδένουν τους ανθρώπους. Βρήκες τη δύναμη μες στην καρδιά σου για να ξεφύγεις από την αφρισμένη τρικυμία των σωματικών παθών και να φθάσεις κολυμπώντας σ’ένα στεγνό ακρογιάλι, μακριά από τον κόσμο των εγκλημάτων και να βρεις εκεί ένα ίσιο δρόμο για την εξαναγκασμένη σου ψυχή…»

Χρησμός του Δελφικού Μαντείου τον οποίο έλαβε ο Αμέλιος όταν ρώτησε για το που βρίσκεται η ψυχή του Πλωτίνου. Τον διασώζει ο Πορφύριος.

Οικείος θα πει

Να έχεις γνώση του ΄μήνα’ που βαδίζεις…

Μύστης θα πει

Να έχεις ετοιμαστεί να εγκαταλείψεις ό,τι σε δένει με το βάδισμά σου…

Απόψε μιλούσε με παράξενο τρόπο… Δεν είχα κανένα σκοπό να τον διακόψω…

Γεννήθηκες, όπως όλοι, αρχές ‘Γενάρη’, στο πρώτο λεπτό, στο πρώτο δευτερόλεπτο… Γεννήθηκες στο βαθύ χειμώνα, εκεί, μεταξύ ανυπαρξίας και ύπαρξης, καθώς ο ‘κώνος ενσάρκωσης’ είχε κλείσει πια το στόμιό του… αλίμονο, για τους θνητούς, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής… ο πόνος της γέννησης είναι ακριβώς η πρώτη συνειδητοποίηση της ψυχής ότι… δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει … βγαίνει στο μεγάλο ψύχος της ενσάρκωσης… ψύχος… ψυχή…

Απόψε είχε ένα τρομακτικό παραλήρημα και αδυνατούσα να τον παρακολουθήσω… αποφάσισα να κλείσω τα μάτια μου και ν’ανοίξω τ’αυτιά μου…

Μέσα στους πρώτους χειμερινούς μήνες αναγκάζεσαι να ψηλαφήσεις τα δωμάτια της νέας σου κατοικίας. Όλα είναι γνώριμα και όλα είναι ξένα. Όλα είναι παράξενα γιατί έχεις ξεχάσει, δεν θυμάσαι τίποτε πια… ο πόνος του να θυμηθείς ξανά θα διαρκέσει όλη σου τη ζωή…

Περνούν οι μήνες, μπαίνει η Άνοιξη… είσαι έτοιμος να μάθεις μέσα στη γλύκα της σάρκινης ακμής όλες τις διαστάσεις σου… για τώρα, για όσο όλο τούτο διαρκέσει…

Το καλοκαίρι είσαι στην κορύφωση της διαδρομής σου… έφτασες στον υψηλότερο λόφο, σύντομα θα εισέλθεις στο φθινόπωρό σου… το καλοκαίρι είναι η ομορφότερη περίοδος για την γήινη περιπέτειά σου… σπάνια το αντιλαμβάνεσαι, το αγνοείς, το πετάς στα σκουπίδια… ο Σεπτέμβρης δεν έχει έρθει ακόμα κι εσύ σκέφτεσαι την Άνοιξη που άφησες πίσω σου… την άφησες και σε άφησε… οριστικά…

Όλα διαρκούν πολύ λίγο… που να το’ξερες; Θα μπορούσες να έχεις μυηθεί μέσα σε μια στιγμή, εσένα όμως δεν σου αρκεί μια ολόκληρη ζωή… την θεωρείς μικρή και σύντομη αλλά στην ουσία την έχεις σπαταλήσει…

Όταν μπαίνει το φθινόπωρο, είσαι πια κουρασμένος, είσαι εξοντωμένος… το βάδισμά σου είναι πιο αργό, το σώμα σου δεν σε υπηρετεί πια όπως κάποτε… αφού δεν έκανες ποτέ όμως τίποτε γι’αυτό δεν δικαιούσαι να γογγύζεις…

Θα μπεί πάλι ο χειμώνας… θα κληθείς να παραδώσεις αυτό που σου εμπιστεύτηκαν κάποτε… πάλι μέσα σ’ένα χειμώνα θα γίνει… πάλι είσαι ανέτοιμος, πάλι είσαι ξένος…

Πάλι φωνάζεις και διαμαρτύρεσαι ότι δεν πρόλαβες, δεν έζησες πολύ, δεν έφτασαν οι μήνες… πότε πέρασαν οι εποχές; Πότε ήταν αρχές της Ανοιξης που έπαιζες με τα παιχνίδια σου και διάβαζες τον κόσμο για πρώτη φορά; Και πως κύλησαν τόσο γρήγορα οι ώρες και ήρθε ο Δεκέμβρης ακόμα μιας υπέροχης περιπέτειας;

Οικείος θα πει να έχεις γνώση των βηματισμών σου…

Μύστης θα πει να είσαι έτοιμος να φύγεις… κάθε στιγμή

Αυτό που σου παρέδωσαν δεν είναι δικό σου…

Δεν στο παίρνουν όμως γιατί δεν το φρόντισες, γιατί δεν το εξέλιξες, δεν το αγάπησες…

Απλά, έχεις πολλά να μάθεις ακόμα… κι άλλοι χειμώνες, κι άλλες άνοιξες, κι άλλα καλοκαίρια…

Απόψε μιλούσε τόσο παράξενα… διάλεξε τις λέξεις πολύ προσεκτικά, τους ήχους, το ηχόχρωμα της φωνής του…

Με κλειστά τα μάτια κι ανοιχτά τ’αυτιά…

Δεν χρειάστηκε να σιγήσω για να έρθει η σιωπή…

Οικείος θα πει να έχεις αναμετρηθεί με τους 12 και να τους γνωρίζεις

Μύστης θα πει, οι 12 να γνωρίσουν εσένα…

lonesome

© Piotr Krol (Bax)

Πως γ... οι βάτραχοι

Αν αποφασίσει κανείς να παρακολουθήσει, έτσι, για αλλαγή ή από… μαζοχιστική διάθεση ένα οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων –κατά προτίμηση του ΣΚΑΙ ή του MEGA και έχει φροντίσει και για τα απαραίτητα χαπάκια για τα νεύρα βέβαια – και ταυτόχρονα έχει και κάποια ηλικία, είναι ας πούμε άνω των 40 και δεν ζούσε σε κάποια μακρινή χώρα όλα αυτά τα χρόνια, δεν μπορεί να μην οδηγηθεί σε σκέψεις μάλλον βαθιά μελαγχολικές. Πέρα από όλα τα άλλα, τα προφανή και εξοργιστικά –κανένας σεβασμός στους προσκεκλημένους, αμείλικτες και θρασύτατες παρεμβάσεις, κριτική εκ των προτέρων στην οποιαδήποτε ανάλυση ‘δεν αρέσει’ στους ελεεινούς παρουσιαστές κλπ., κλπ. – θα διαπιστώσει έντρομος ότι ένας νέος φαρισαϊκός, επιθετικός ηθικισμός έχει επικρατήσει και μοιάζει με ταφόπλακα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ανάσας διαφυγής.

Οι απεργίες πλέον, έχει αποφασιστεί και είναι ξεκάθαρο, απαγορεύονται. Μπορείς να διαμαρτυρηθείς –‘γιατί είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου, δημοκρατία έχουμε…’ – αλλά να είσαι σε μια γωνίτσα, να μην ενοχλείς, να μην φαίνεσαι, αν γίνεται, να είσαι και αόρατος… το καλύτερο μάλιστα θα ήταν να απεργείς… δουλεύοντας! Α λα Τζαπανίζ ένα πράγμα ας πούμε. Ή να διαδηλώνεις πολύ δυνατά… από μέσα σου! Οτιδήποτε άλλο, εκτός του ότι βλάπτει την αισθητική μας –δεν είναι ωραίο για τον βλαχοτουρίστα Αμερικανό ή Ρώσο ή Βρετανό να σε βλέπει σ’αυτό το χάλι… μας εκθέτεις – είναι και… ενάντια στους υπόλοιπους εργαζομένους… όσους έχουν απομείνει φυσικά. Κάποτε που ο Ρέππας –επί Σημίτη – είχε μιλήσει για τον ‘κοινωνικό αυτοματισμό’, κόντεψαν να του πάρουν το κεφάλι. Σήμερα το έχουν καραμέλα όλα τα τσόκαρα των παραθύρων, οι… ‘συνάδελφοι του ρεπορτάζ’, οι εκλεκτοί αναλυτές της κοπριάς και του βόθρου…

Πέρα από τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις που έχουν πλέον συκοφαντηθεί ανελέητα και όποιος τολμά να το αμφισβητεί καλό θα ήταν να περνάει μια βόλτα από το ΣΚΑΙ για μετάνοια και εξομολόγηση, τώρα πλέον συγχωρείται και η βία της εξουσίας, οι βάναυσοι ξυλοδαρμοί πιτσιρικάδων από τους ‘μάγκες χωροφύλακες’, τους ‘κοχονάτους’ σερίφηδες που ‘με 700 ευρώ ρισκάρουν κάθε μέρα τη ζωή τους’. Κι επειδή λοιπόν ρισκάρουν τη ζωή τους –αναρωτιέμαι για ποιο λόγο κάποιος δεν παραιτείται να μην ρισκάρει τίποτα – αν σε βρει χαλαρό, δεμένο και ακίνδυνο, θα σε σαπίσει στο ξύλο. ‘Και μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου’ μας αποστόμωσε ο μίστερ Κεδίκογλου για να ηρεμήσει η Νεοδημοκράτισα οικοκυρά ή ο έτοιμος να ψηφίσει Μιχαλολιάκο συντηρητικούλης της γειτονιάς και έτσι να μην έχει τύψεις κανείς. Κι αν τολμήσει να ψελλίσει κανείς μια σκέψη, μια τόση δα ‘άλλη θέση’, για την ‘βία της εξουσίας’ ή την ‘άθλια κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια ανθρώπων’, ε, τα ήθελε ο απαυτός του… ‘μην κάνετε συμψηφισμούς κύριε… καταδικάστε πρώτα την τρομοκρατία, έτσι μεγαλοφώνως και μετά θα σας δώσω το λόγο – αν δεις τον λόγο γράψε μου – να εκφράσετε την διαφωνία σας’.

Πήρε το μάτι μου κάποια στιγμή και τον ‘κόκκινο δήμαρχο’ Απόστολο Γκλέτσο στα μπλόκα των αγροτών… μόλις εμφανίστηκε ο ‘σοβαρός’ κος Βορίδης, έσκυψε το σβέρκο στον Αγά. ‘Σας τιμώ προσωπικά κε υπουργέ!’ Και δεν βρέθηκε αγροτικό προϊόν να του έρθει στο κεφάλι, να το βουλώσει, να μην τρέχουν τα σάλια του… ε, ρε πως κατήντησαν οι ‘κόκκινοι’…

Αν δεν έχεις ακριβή τηλεόραση, μπορεί να σκεφτείς να την πετάξεις κι από κανά παράθυρο… αλλά γιατί; Τι σου φταίει η συσκευή; Πως θα δεις το ντοκιμαντέρ για το πώς γ… οι βάτραχοι το βράδυ να αποξεχαστείς;

Σύμβολα

Την κοίταξε τρυφερά… είπε:

«Ο λόγος που αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα σύμβολα είναι γιατί μιλούμε συνεχώς μέσα από σύμβολα… σύμβολα μικρά, ασήμαντα που όμως με τα χρόνια και την ανάγκη τους δίνουμε μεγέθη μεγάλα, τα νοηματοδοτούμε διαφορετικά, τα μπολιάζουμε με τις φτερούγες της σκέψης… παρ’όλα αυτά, τούτα είναι τα μικρά σύμβολα και τα νοήματά τους δυσφορούν μέσα τους όπως το εγγεγραμμένο οκτάγωνο πασχίζει στην εντελέχειά του να γίνει ο κύκλος που το περικλείει…»

Έμενε σιωπηλή, τον άκουγε…

«Πώς να δούμε τα μεγάλα σύμβολα, εκείνα που μας διηγούνται ακέραια την ιστορία του κόσμου και των ανθρώπων; Με τι βλέμμα; Με τι ψυχή; Κι έτσι, με τον καιρό απολιθώνονται, μένουν νεκρά ανάγλυφα πάνω σε αιώνιες πέτρες, μένουν σιωπηλοί θεοί που περιμένουν ένα αληθινό ιερό, έναν ειλικρινή προσκυνητή, έναν αναζητητή αμόλυντο…»

Της χάιδεψε το χέρι ήρεμα. Δεν την κοιτούσε πια.

«Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε κι εσύ κι εγώ. Δεν συνομιλούμε ουσιαστικά. Δεν θέλουμε να συνομιλήσουμε. Δεν είναι μονάχα δική μας η ευθύνη. Όσο κι αν σου φαίνεται εξωφρενικό, ολόκληρη η δημιουργία του κόσμου ευθύνεται για τούτη την αναπηρία μας. Ο κάθε κόκκος άμμου συμμετέχει στο λειψό μας βλέμμα, ό,τι μας περιέχει που μας συνθλίβει, αργά και σταθερά στη μόνη πατρίδα που τελικά, αναγνωρίζουμε… τη σιωπή…»

Σηκώθηκε και έκανε ένα βήμα μακριά του. Ύστερα στάθηκε.

«Τι μας κρατάει;»

Δεν απήντησε για κάποια δευτερόλεπτα κι εκείνη επανέλαβε το ερώτημά της.

«Τι μας κρατάει;»

«Η συμπόνια… κι όχι με την θλιβερή απόχρωση του οίκτου… εκείνη η βαθιά και δυνατή ανάγκη να μοιραστούμε το Απόλυτο με έναν άλλο…»

«Και τι μας διώχνει;» ρώτησε πάλι εκείνη με έναν τόνο χαμηλότερο που έμοιαζε σχεδόν λυγμός.

«Το μάταιο του εγχειρήματος», είπε εκείνος και ήρθε και στάθηκε δίπλα της. άνοιξαν το παράθυρο που έβλεπε το δρόμο. Ο ήλιος γλιστρούσε σιγά σιγά πίσω απ’την οροσειρά στο βάθος. Κανείς άνθρωπος δεν περνούσε. Επί ώρα.

Και έσφιξαν τα χέρια πολύ δυνατά…

Beyond a Dream

© Zoltan Toth