Σάββατο, Μαρτίου 30, 2013

Ορθώσου για να δεις...




Οι αποδείξεις της θλιβερότερης παρακμής δεν μπορεί παρά να είναι οι σαφείς ενδείξεις μιας επερχόμενης ακμής.
Η υπομονή που έχει εξαντληθεί απαιτεί το κρίσιμο ποσοστό ενέργειας για να γίνει επιμονή ξανά και ανάταση.
Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια διαφυγής. Ούτε ακροποταμιές και σπήλαια καταφυγής. Υπάρχει πλέον μονάχα η επόμενη μάχη που πρέπει να κερδηθεί. Κι αυτό αποτελεί τη δέσμευση του Ανθρώπου στον άνθρωπο.

Ορθώσου για να δεις.
Σταμάτα πλέον μονάχα να κοιτάζεις.

Το χαμόγελο που έχει σβήσει δεν έχει πεθάνει. Περιμένει απλώς το χρονισμό του για να ξανανθίσει στα πρόσωπα.
Και στα πρόσωπα αισθάνεσαι την παρακμή. Στα πρόσωπα αισθάνεσαι και την αληθινή ομορφιά.
Παραμόρφωσε όσο θέλεις το σώμα. Αν το πρόσωπο παραμένει ακέραιο, αστιγμάτιστο, καθαρό, δεν έχει κριθεί ακόμη τίποτα.
Μόλις παραμορφωθεί το πρόσωπο, δεν υπάρχει ανάγκη να ερευνήσεις το σώμα. Κι εκεί είναι που δύει ο μεγάλος ίσκιος και ανατέλλει ο ήλιος… στο πρόσωπο…
Κι αυτό είναι η παρακαταθήκη του Ανθρώπου.

Ορθώσου για να δεις
Σταμάτα πλέον μονάχα να κοιτάζεις!


Lily by tnfoto

Κυριακή, Μαρτίου 24, 2013





Στους καιρούς αυτούς
της άχαρης και άσχημης ματιάς στο εφικτό
και το στενόχωρο ιδιωτικό
μας έχει μείνει ακόμη ένα περιθώριο φωτιάς
μας έχει απομείνει ακόμη ένα φρόνιμο ίσως
όχι πως θα μας μεγαλώσει την ανάσα
αλλά αισθάνομαι
πως το άγγιγμα φτωχαίνει από ενοχή
και βαθαίνει σε ρίγος

έτσι
ακόμη κι αν το απόσπασμα 
έχει κυριαρχήσει στο ολόκληρο
φωνάζουν τόσο δυνατά οι νεκροί
ουρλιάζουν και ηχούν τόσο αφόρητα οι παρατατικοί
που οι ενεστώτες γίνονται επιτακτικοί
και οι μέλλοντες
συρρικνώνονται
σε κείνο το τρυφερό
και μειλίχιο
ίσως

ακούω τον αδελφό μου να με καλεί
σε γεύμα
κι εγώ του το αρνούμαι;


μαρ2013


sun scribbles in the evening
Ursula

Σάββατο, Μαρτίου 16, 2013

Τι θα γινόταν άραγε;





Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν…
Τι θα γινόταν άραγε αν ένα πρωί, οι πνευματικοί άνθρωποι όλου του πλανήτη, σε όλες τις γωνιές της Γης, αποφάσιζαν να σιγήσουν;
Οι ποιητές να γράφουν ποίηση, οι συγγραφείς νουβέλες και μυθιστορήματα, οι μελετητές δοκίμια και μελέτες;
Αν οι δάσκαλοι αποφάσιζαν να μην ξαναδιδάξουν σε κανένα σχολείο του κόσμου; Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές να μην ξαναμπούν σε κανένα αμφιθέατρο; Οι διαλέξεις, τα συνέδρια, όλες οι δράσεις με πνευματικό περιεχόμενο να ακυρωθούν;
Τι θα γινόταν αν σε εκδήλωση αηδίας και φρίκης για την αυξανόμενη κτηνωδία και απληστία όλων όσων έχουν τις τύχες δισεκατομμυρίων ανθρώπων στα χέρια τους, ξαφνικά, ο ‘πνευματικός διακόπτης’ σε όλο τον κόσμο γυρνούσε στο off;
Κι αν δεν υπήρχε καμιά ουσιαστική συνέπεια σε μια μέρα, σε δυο μέρες, σε μια βδομάδα, τι θα γινόταν αν αυτή η παγκόσμια πνευματική σιγή κρατούσε ένα μήνα; Ένα εξάμηνο; Αν όλοι οι άνθρωποι της γνώσης και της διδασκαλίας, αν όλοι οι άνθρωποι που μεταλαμπαδεύουν αξίες, έστω και με τις όποιες αμφισβητήσεις και ατέλειες και ανεπάρκειες, κρατούσαν, άντεχαν και εξακολουθούσαν να αρνούνται;
Να αρνούνται να υπάρχουν, να εργάζονται, να δημιουργούν κάτω απ’αυτό τον ήλιο; Αν οι ζωγράφοι πετούσαν κάτω τα πινέλα τους και οι συγγραφείς τα μολύβια τους; Αν οι σχολικές αίθουσες έμεναν άδειες και τα τυπογραφεία δεν είχαν πια κανένα καινούργιο πόνημα να τυπώσουν;
Αν σε τούτη την σιωπηλή επανάσταση του πνεύματος απέναντι στην φρικαλεότητα, το φασισμό και τον κυνισμό των τραπεζών, των τοκογλύφων, των υπόδουλων κυβερνήσεων και των οικονομικών συμφερόντων που οδηγούν σε αφανισμό εκατομμύρια ανθρώπους παντού, αν σε τούτη την επανάσταση έρχονταν να προστεθούν σιγά σιγά και άλλοι; Οι νομικοί που θα άδειαζαν τις δικαστικές αίθουσες, οι μηχανικοί που θα εγκατέλειπαν τα εργοτάξια, οι ερευνητές που θα αδιαφορούσαν για την πρόοδο των ερευνών τους;

Μέσα στο νου μου, όλο τούτο το κύμα εξαπλώθηκε, έγινε ένα τσουνάμι που παρασύρει τα πάντα, που αναγκάζει τους ‘ρεαλιστές’ της οικονομικής απαθλίωσης να υποχωρήσουν, να αναδιπλωθούν, να ηττηθούν ή ίσως ακόμα και να εξαφανιστούν…
Μέσα στο μυαλό μου γεννιόταν ένας άλλος κόσμος… αλλά τούτη η αυγή ξημέρωνε μονάχα μέσα στο μυαλό μου…
Και ένα μειδίαμα πικρό ολοκλήρωσε το απίθανο σενάριο μιας σιωπηλής, πνευματικής, παγκόσμιας επανάστασης…
Κάποιο χέρι υπάρχει πάντα να συντάξει ένα νέο μανιφέστο κυνισμού και απανθρωπιάς… και πάντα κάποιο μυαλό υπάρχει που θα λατρεύει το σκότος και θα χλευάζει το φως…

Άλλωστε, εκεί που γεννιέται το υγιές, δίπλα, πολύ κοντά, έρπει και ο ρυπαρός, δίδυμος αδελφός του…




Cain and Abel
Aziz Anzabi

Τρίτη, Μαρτίου 12, 2013

Τα φαντάσματα του Πριπιάτ...


Πριπιάτ, Ουκρανία



μόλις 3 χιλιόμετρα από τους πυρηνικούς αντιδραστήρες του Τσέρνομπιλ
κάποτε 43000 άνθρωποι ζούσαν εκεί
στις 25 Απριλίου 1986 ο αντιδραστήρας Νο 4 εξερράγη


μετά από λίγες μέρες το Πριπιάτ εκκενώθηκε
και από τότε αργοπεθαίνει...









Ιστότοπος
http://pripyat.com/


ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ
The Battle of Chernobyl του 2006

Σάββατο, Μαρτίου 09, 2013





Παλαιστής


Ο παλαιστής όρθιος.
Ο Σίσυφος όρθιος.

Βλέπω στο βράχο που ανασαίνει μπροστά μου
είδωλα και εικόνες
όλη την ανθρωπότητα αγγίζω
στο βρώμικο αυτό ανάγλυφο
και το βάρος ελαφραίνει
κάθε φορά
που μπορώ να κοιτάξω
έναν μονάχα
χωρίς ντροπή

το κοινό καθιστό
με κομμένη την ανάσα
όσο ο ήρωας απαγγέλλει

βλέπω στον βράχο τις θάλασσες
τα πρωτοβρόχια
και τις ήρεμες Κυριακές της άνοιξης
κάποια απογεύματα
ευλογημένης ανίας
και κάποιες νύχτες που ο φόνος
έκανε τα δάχτυλά μου
να μυρμηγκιάζουν
και ήθελα τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντούσα
να τον αφανίσω
και ύστερα χώνευα το θυμό μου
μαζί με το φριχτό μαρτύριο της ήττας
και σε όλα τούτα που βλέπω μπροστά μου
δεν ανήκω
λέω με έπαρση

και σε όλα αυτά που δεν βλέπω
ξέρω πως ανήκω

ο παλαιστής όρθιος
ο Σίσυφος όρθιος
οι θεατές καθιστοί

και η ανάσα ακόμα ηχεί παράταιρη

βλέπω στο βάθος του ορίζοντα
ένα κορίτσι
δεν έρχεται για μένα
θα με προσπεράσει
έχει αλλάξει τόσο η μορφή μου
που δεν με αναγνωρίζει
ούτε η βροχή
ούτε ο ήλιος
κι εγώ με βία καταφέρνω
να ψελλίσω δυο λόγια συμπόνιας

κι εγώ αρνούμαι άλλο να μιλήσω
με λόγια συμπόνιας

και ο παλαιστής αφήνει το βράχο
και ο Σίσυφος αφήνεται στο βράχο

και ο βράχος συνθλίβει τον παλαιστή
και ο βράχος αθανατίζει τον Σίσυφο

όρθιο το κοινό χειροκροτεί
και αλαλάζει...


μαρ2013


Πέμπτη, Μαρτίου 07, 2013

Σάββατο, Μαρτίου 02, 2013


Θερσίτης



Η θάλασσα μου μίλησε
Είπε ο Θερσίτης.

Μου’ πε πως το παιχνίδι αυτό
Είναι βαλμένο ανάποδα
Μου’ πε ν’ αλλάξουμε τους όρους.

Γαλάζιο αίμα κι αηδίες ,είπε
Δεν ωφελεί κανέναν πια το παραμύθι αυτό
Ναι έτσι το’ πε
Παραμύθι.

Εγώ δεν το’ θελα ν’ ακούω αυτές τις βλασφημίες
Τ’ ορκίζομαι στον Δία
Έκλεινα τα μάτια να μη βλέπω

Μα ξέρετε τώρα άρχοντες
Η θάλασσα σαν θέλει
Σε πλανεύει
Σου κλέβει το βλέμμα
Και το αφήνει μοναχό στην αρμύρα της
Να δέρνεται

Έτσι κι εγώ
Δεν μπόρεσα να μην ακούσω

Κι από τότε
Κάθε που ακούω έναν Αγαμέμνονα
Να με προστάζει στη μάχη να ριχτώ
Τα πόδια μου δεν υπακούουν

Ντρέπομαι τη θάλασσα
Και δεν μπορώ να καμωθώ τον ανήξερο.



από: παρείσακτη
http://wwwpareisakth.blogspot.gr/