Τριγωνισμοί...

Υπάρχουν πάντα τα σημεία εκκίνησης. Οι αναφορές της αρχής. Ας πούμε ότι είναι τα σταθερά σημεία ενός τριγωνισμού όπως τον απαιτεί η Γεωδαισία για να εξασφαλίσεις οτιδήποτε. Οτιδήποτε και… οποιονδήποτε… 

Με ένα μπορείς να πλανιέσαι σχεδόν ανενόχλητος… διαγράφεις αέναα κύκλους με άπειρες ακτίνες γύρω απ’το σημείο αυτό… Που και που μπορείς να νιώθεις μια ‘τάνυση’, ένα τέντωμα, κάτι να σε εμποδίζει να πάς παρά πέρα, μακρύτερα αλλά… εντάξει, έχεις άπειρο χώρο να κινηθείς. 

Με δύο τα πράγματα περιορίζονται δραματικά, ζορίζουν άγρια… Έχεις πολύ λιγότερες περιοχής δράσης, τόπους ερεύνησης, χώρες να απλωθείς… όμως δεν έχεις ακινητοποιηθεί ακόμα… βρίσκεσαι και πάλι πάνω στους αμέτρητους κύκλους που ορίζουν ως σημεία τομής οι δυο ακτίνες και υποψιάζεσαι με τρόμο απλά πως απαιτείται ένα βήμα ακόμα…

...το τρίτο σημείο που θα κλειδώσει την αέναη περιπλάνηση… το τρίτο σημείο που θα σε ακινητοποιήσει, θα σε κάνει ‘γνωστό’, ανιχνεύσιμο, εντοπίσιμο…

Που θα σε σκοτώσει…

Δηλαδή ένας αληθινός εφιάλτης…

Ελεύθεροι άνθρωποι, αληθινά ελεύθεροι θα πρέπει να υπήρξαν ελάχιστοι σε όλες τις εποχές… η απόδραση από τους κάθε λογής τριγωνισμούς (οικογένεια – σχολείο – εκκλησία, Θεός – άνθρωποι – εγώ, Αρμονία – τάξις – ισορροπία, κλπ.) ήταν πάντοτε ένα ταξίδι στον εφιαλτόκοσμο των σκοτεινών θαλασσών του Απείρου… διότι ο αληθινά ελεύθερος άνθρωπος όχι μόνο δεν επιθυμεί αλλά επιστρέφει κάθε είδους εξασφάλιση, σιγουριά, αγκαλιά… ακόμη και αγάπη…

Κάποιοι παλεύουν φιλότιμα να μας πείσουν –εκ της τρυφεράς νεότητός μας -  ότι η αγάπη ελευθερώνει… είναι απλά κι αυτοί μέσα μας, δίπλα μας, αδέλφια μας… ένα ακόμη ιδεολόγημα… ένα ακόμα ‘κλισέ’ που κάνει το βίο (ομόρριζο της βίας ή λανθάνω;) πιο υποφερτό και την ίδια τη δέσμευση λιγότερο… δεσμευτική. Εφόσον η αγάπη της μάνας ζεσταίνει, η αγάπη του/της συντρόφου γλυκαίνει, η αγάπη του Θεού προστατεύει… τελικά η αγάπη σε ελευθερώνει από την… περιττή δική σου αναζήτηση, περιπλάνηση, απεραντοδρομία…

Όσο πληθαίνουν τα ‘σημεία εξάρτησης’ τόσο μειώνονται οι ‘βαθμοί ελευθερίας’.

Η Μηχανική δεν κάνει λάθος.

Γι αυτό ίσως οι μεγάλοι μαθηματικοί κυνηγήθηκαν όσο κανείς άλλος από τα κάθε λογής ιερατεία σε όλες τις εποχές.

Η υπέρτατη ‘ασφάλιση’ εν τέλει, δεν είναι ο θάνατος, η απομνημείωσή μας, ο εγκλεισμός στο ένδον της Γης… Είναι η τρομακτική ψευδαίσθηση ότι κάθε επιπλέον εξάρτηση θα επιτρέψει την ποθούμενη απελευθέρωση, πως το βίωμα έχει ανάγκη δεσμωτηρίων, πως το βλέμμα θα πρέπει να υποτάσσεται πάντα στον περιορισμό του οφθαλμού…

καὶ ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου σκανδαλίζῃ σε, ἔκβαλε αὐτόν…

κάποιος το είπε ίσως ακόμα καλύτερα… βλέπουμε μόνο ό,τι κατανοούμε

Μα, τόση καχυποψία;

Είμαι ο μόνος ‘καχύποπτος’ στην παρέα; Δεν νομίζω… και μετά από όσα άκουσα και είδα αυτή η… ρωμέικη καχυποψία φούντωσε μέσα μου… και το παλεύω βρε αδερφέ να είμαι καλόπιστος αλλά…

Δηλαδή, αναρωτιέμαι… είναι τυχαίο; Επιτυχημένος δημοσιογράφος που άνθισε εις τους κόλπους συγκεκριμένου μεγάλου καναλιού, με μια ζωή μια χαρά όπως ο ίδιος ανέφερε, εγκαταλείπει μια ωραία πρωία τα πάντα για να πέσει στο… ποτάμι της πολιτικής… και αβράκωτος να μου συγχωρεθεί η λέξη… πάει να πει χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό (αυτό το ανήκω από μαθητής στην Αριστερά μου μοιάζει σα να λέμε είμαι Ολυμπιακός όσο θυμάμαι τον εαυτό μου…), χωρίς στελέχη στην ουσία – μόλις είδα τον μέντορά του κ. Δήμου… ρίγησα βεβαίως βεβαίως - χωρίς σαφείς ορίζουσες, με ένα ιδεολογικο-πολιτικό νεφέλωμα πάνω απ’το κεφάλι του διεκδικεί ψήφους και έδρανα στην Ευρωβουλή… και δεν ξέρει σε ποια ομάδα θα ενταχθεί (εκτός αν υπάρχει η… Μπαρτσελόνα ή η Γιουβέντους και τον δεχθούν στις αγκάλες τους) αλλά θα… αποφασίσει αργότερα!!!

Και προεβλήθη δαψιλώς το όλο γεγονός όταν άλλοι φτύνουν αίμα για να πάρουν ένα λεπτάκι δημοσιότητας… κι αυτό στον Τράγκα!

Μα, μην είμαι τόσο καχύποπτος…

Και βέβαια, το ποτάμι αυτό πολύ θα ήθελε να παρασύρει τους περιπλανώμενους ψηφοφόρους της αριστεράς και του κέντρου, κυρίως πρώην Πασόκους που τους διεκδικούν πλέον οι πάντες! Να μην… κακοπέσουν τα παιδιά… ελάτε προς το ποτάμι… έχει και δροσιά…

Μα, τόση καχυποψία;

Και όχι πως ο κ. Σαμαράς θα έτριβε τα χέρια του αν κατάφερνε να τσιμπήσει ο ποταμάνθρωπος έστω ένα 3% που αλλιώς θα το στέγαζε πιθανότατα ο κ. Τσίπρας…

Μα δες τα όλα από την ευγενή τους όψη βρε παιδάκι μου… τς, τς, τς, Έλληνες… μην δείτε άνθρωπο πετυχημένο να κατεβαίνει στην πολιτική… να του δώσετε αμέσως μια να... πέσει στο ποτάμι!

Όμορφο είναι οτιδήποτε αντιστέκεται στον κυνισμό σου…

Όμορφο είναι οτιδήποτε αντιστέκεται στον κυνισμό σου…

Λοιπόν

ο προσωπικός δρόμος δεν είναι μια απλή υπόθεση

δεν είναι πως σηκώνεσαι ένα πρωί και λες «αυτό θέλω να κάνω, αυτό θέλω να είμαι» και πάει και τελείωσε. Αυτά τα προπαγανδίζουν φτηνιάρικες αμερικάνικες ταινίες της συμφοράς («θετική σκέψη», «βάλε ένα στόχο και κυνηγήσέ τον», «πες, έχω ένα όνειρο και πάλεψε να το υλοποιήσεις» και όλα αυτό το σκουπιδαριό που έχει περάσει και στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αλώνει συνειδήσεις ωσάν την πανούκλα)

ο προσωπικός δρόμος είναι μια ολόκληρη αφήγηση αλλά και μια ex nihilo κατασκευή του κόσμου

όλα να γκρεμιστούν και να φτιαχτούν απ’την αρχή, καθώς θα έλεγε και κείνος ο καταραμένος ποιητής…

και το πιο φοβερό είναι πως σ’αυτό το πανηγύρι καταστροφής, δεν μπορείς να εξαιρέσεις κανέναν… και τίποτα… ούτε και τον εαυτό σου!

δεν θα είσαι δηλαδή ο αρχι-μηχανικός που θα εποπτεύει των συνεργείων και θα δώσει κάποια στιγμή την εντολή και θα πυροδοτηθούν τα εκρηκτικά για να σωριαστεί το πολυώροφο κτήριο…

δεν μπορείς να γεννήσεις τίποτε αν επιμένεις στην ψευδο-ακεραιότητά σου και τις υποτιθέμενες ‘αξίες’ σου…

ποιες είναι αυτές οι αξίες;

πως τις ‘απέκτησες’;

τις κατέκτησες ή έγιναν ενέσιμες και σε δόσεις;

με τι βαθμό επίγνωσης και ωριμότητας τις έλεγξες, τις πέρασες από τις απαιτούμενες εσωτερικές δοκιμασίες και τελικά, τις έκανες σημαίες στο μπαλκόνι σου;

στο εσωτερικό σου μπαλκόνι έστω;

γιατί υπερασπίζεσαι ένα κάστρο που κάποιοι κάπου κάποτε έφτιαξαν εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες;

τι σχέση έχεις εσύ με αυτούς;

τι σχέση έχει το δικό σου σύμπαν με τους καταρρέοντες πολιτισμούς και τις χαμένες Ατλαντίδες άλλων εποχών;

πως θα μπορέσεις να διακρίνεις τον δικό σου, πραγματικά δικό σου δρόμο αν δεν έχεις το βλέμμα;

το ότι έχεις μάτια δεν σημαίνει ότι έχεις βλέμμα

για να αποκτήσεις το βλέμμα σημαίνει ότι έχεις δεσμευτεί απέναντι στο Απόλυτο και έχεις αποφασίσει να παρατήσεις τα δεκανίκια του πεπερασμένου και εφικτού…

αν δεν φτάσεις σε κάποιο τέρμα δεν έχει καμία σημασία

σημασία έχει ότι θα έχεις κερδίσει το προνόμιο να βλέπεις…

νομίζω πως αν γυρνούσε κάποια χρονική στιγμή ο Ιησούς και έβλεπε τις ανοησίες που έκαναν οι ‘απόστολοι’ θα τους έριχνε μια γερή κατσάδα…

ένας μεγάλος διδάσκαλος δεν παύει να είναι κι αυτός αναλώσιμος… είναι πατερίτσες… φτάνει πια με τις πατερίτσες τις δικές μου, θα τους φώναζε… δεν έχετε πια δικά σας πόδια; Δεν έχετε; Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από μένα… προχωράτε εσείς πλέον… προχωράτε!

Ο διδάσκαλος και ο κάθε διδάσκαλος είναι μια γέφυρα… δεν θα μείνεις στη γέφυρα σαν βλάκας σε όλη σου τη ζωή να απολαμβάνεις το τοπίο ολόγυρα… περνάς τη γέφυρα και πάς παρακάτω… κι αν είναι να σε φάνε τα θηρία… να σε φάνε!

έχει σημασία όμως

να εγκαταλείψεις και τον κυνισμό

δεν μπορείς να δεις την ομορφιά όταν είσαι δηλητηριασμένος…

και ο κυνισμός σε δηλητηριάζει και σε πλημμυρίζει σχεδόν ηδονικά

τον εγκαταλείπεις

γιατί σε τοξικό περιβάλλον δεν ανθίζει το βλέμμα

Ο προσωπικός δρόμος δεν είναι ο δρόμος της ασφάλειας, της βολής, της ακηδίας… ο προσωπικός δρόμος είναι μια διαρκής αναμέτρηση με το Αγνωστο… και ποιος θέλει το Αγνωστο όταν του έχουν σερβίρει έτοιμο οι άλλοι το γνωστό;

Αν θα ήθελα μια συμβουλή από κάποιον πνευματικό κάποτε, αυτή θα ήταν «να μην μου ξανάρθεις! Αν μου έρχεσαι και ξανάρχεσαι σημαίνει ότι κι εσύ κι εγώ τα κάναμε θάλασσα!»

Να σηκωθείς ένα πρωί και να πεις, «με λένε Αντώνη και είμαι καλά» αυτό δεν είναι προσωπικός δρόμος

Να είσαι ήδη εν εγρηγόρσει πριν έρθει το πρωί και να ιχνεύεις το άπειρο μέσα στη σιωπή, σημαίνει ότι έχεις πάψει να φλυαρείς και… ακούς… και βλέπεις…

Αυτό είναι ο προσωπικός δρόμος…

Σαρκοβόρος...

Είναι σαρκοβόρος… ο χρόνος… παραμορφώνει, χαρακώνει, σου επιτίθεται σαν αλήτης σε σκοτεινό σοκάκι για να του παραδώσεις το πορτοφόλι…

μα ακόμα κι αν στο πάρει

ακόμα κι όταν στο πάρει

δεν είναι ένας συνηθισμένος ληστής

δεν σε αφήνει

δεν σε ξεχνά…

σε ατιμάζει

σε δηώνει

σε μειώνει

σε πικραίνει…

και δεν υπάρχει έλεος

παρά μονάχα αυτό του θανάτου… ίσως...

το χώμα θα είναι ελαφρύ

πάνω απ’τις μνήμες

ναι, το χώμα είναι πάντα ελαφρύ

πάνω απ’τις μνήμες

κι έχει τη γενναιότητα να σε αψηφά

είτε γελάς

είτε κλαις

είτε θρηνείς

είτε υποκρίνεσαι πως θρηνείς…

σήμερα αποχαιρέτησαν οι ζωντανοί τους νεκρούς… μια όμορφη ψυχή που άφησε ορφανές εκείνες τις ματιές, τα αγγίγματα ακόμη και τα μαλώματα… της θείας στον ανηψιό… της γυναίκας που νοιάζεται στο γιό του αδερφού της… του μοναδικού που είχε, του αγαπημένου της που έφυγε πολλά χρόνια πριν…

η σκέψη μου δεν έχει πένθος σήμερα

έχει ένα πλατύ παιδικό χαμόγελο

και τη βεβαιότητα πως θα ξανανταμώσουμε…

βαρύς αυτός ο Φλεβάρης

το είχα νιώσει καιρό πριν

στις ενοχλήσεις στο σώμα μου

στις άρρυθμες ανάσες κάποια πρωινά

κάτι θα ερχόταν

συμπαγές

και κρύο

και δεν διαψεύστηκα… δυστυχώς…

Ασέβεια...

Αλλά το όνομα και το έργον του κ λ έ π τ ο υ παρά τοις νεωτέροις, καθώς το όνομα και το έργον του λ η σ τ ο ύ παρά τοις αρχαίοις, όχι μόνον δεν εθεωρείτο αισχρόν, αλλ' ενομίζετο και ένδοξον, και τα ονόματα των διαπρεψάντων μεταξύ των ανδρών τούτων μετεδίδοντο ευσεβάστως από γενεάς εις γενεάν, και τα άθλα των ήσαν η γλυκεία ωδή των νεωτέρων Ελλήνων…

Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, (τ.Α΄)

Ακόμη πιο αισχρή κι από την κλοπή είναι η ασέβεια. Το κατά πρόσωπο φτύσιμο των μεγαλοσχημόνων κων κων πρωθ-υπουργών, υπουργών και λοιπών προς τους συνανθρώπους, συμπολίτες και εφόσον είναι εισέτι μέτοχοι των προνομίων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, εκλογείς και ψηφοφόρους αυτής της χώρας. 

Το λιγότερο αισχρό: η περιστασιακή βασιλεία τους (ποιος θυμάται κάποιον Σουφλιά; Κάποιον Λαλιώτη; Κάποιον Βουλγαράκη; Πανίσχυρους κάποτε, ‘νεκρούς’ πολιτικά πλέον;) Βασιλείς και δορικτήτορες για ‘μιαν ημέρα’, πολιτικοί λυμεώνες του τόπου για πάντα… Έστω…

Το περισσότερο φρικώδες: Η επιβίωση των επιγόνων τους σε ιδεολογικό – συμπεριφορικό – πολιτισμικό επίπεδο…

Δεν έχουν σταματήσει να κλέβουν… ούτε λεπτό… δεν τους καίγεται καρφί για την απαθλίωση των πολιτών, για την εξόντωσή τους, για την ώθησή τους στις παρυφές απονενοημένων εγχειρημάτων… πράγματι είναι ανελέητοι, χοντρόπετσοι, κυνικοί…

Το μέγιστο όλων… η κλοπή του μέλλοντος… του  α ύ ρ ι ο  όλων όσων έρχονται ανύποπτοι και δεν προλαβαίνουν να καταθέσουν γραφή, θετική ή αρνητική στον τόπο τους. Αποτέλεσμα: ο ξενιτεμός, το όνειδος της μετάβασης σε άλλες χώρες, σε άλλα περιβάλλοντα, σε ενίοτε αφιλόξενους κόσμους, σε πολιτείες καχύποπτων, απρόθυμων πολιτών που θα τους δεχθούν ίσως συνυπάρχοντες αλλά σχεδόν ποτέ σύσκηνους. Μετά παραχωρήσεως ίσως εναύλιους. Εντός της οικίας ουδέποτε. Πολλοί θα τα καταφέρουν όπως συνέβαινε πάντα και θα επιστρέψουν στην Ιθάκη τους μια μέρα, κουρασμένοι, γκριζομάλληδες, πικραμένοι, απορημένοι, σε μια διαρκή αμηχανία και διερώτηση φιλοσοφική πια για την παραδοξότητα να λατρεύουν τόσο παθιασμένα τον τόπο που τους εξοστράκισε… βίαια, αναίτια, άγρια… απάνθρωπα…

Την κλοπή θα μπορέσουν κάποτε στα εντός τους μνημονεύματα να την εργαστούν και να την αφομοιώσουν.

Την ασέβεια στο πρόσωπό τους όμως νομίζω πως όχι…

Ελπίζω πως όχι…