Τετάρτη, Νοέμβριος 30, 2011




Δεν ήμασταν πολλοί στο υπόγειο θεατράκι της οδού Σπετσοπούλας 9. Ναι, δεν ήμασταν πάνω από είκοσι ψυχές, άντε εικοσιπέντε. Ο χώρος ζεστός, ανθρώπινος, οι ηθοποιοί κοντά σου, δίπλα σου, να ανασαίνουν τις φράσεις τους μαζί σου. Θέλω να πω από την αρχή πως πήγα με κάποια σχετική προκατάληψη στα δυο μονόπρακτα που ανεβαίνουν εκεί, Το Τελευταίο Τρένο της Τούλας Μπούτου και Ο Τελετάρχης, του Βασίλη Ανδρεόπουλου. Και λέω πως πήγα με κάποια σχετική προκατάληψη και επιφυλακτικότητα γιατί παρότι ο Γεωργουσόπουλος έγραψε πολύ καλά πράγματα (http://aristeaboutou.blogspot.com/) και έχω κάποια άποψη από παλιότερες παραστάσεις με τον Μανώλη Δεστούνη (Τα Ρολόγια της ζωής μου, Αν άλλαζαν όλα, Το όνειρο του κλόουν), δεν ήμουν βέβαιος ότι θα συντελεστεί εκείνη η μαγική, αλχημιστική ‘μεταμόρφωση’ που μονάχα το θέατρο μπορεί να επιτύχει. Την μεταστοιχείωση της αρνητικότητας σε ευεξία και της σκέδασης σε προσοχή και παύση του εσωτερικού διαλόγου. Μεγάλη η τέχνη του ηθοποιού και το ζόρι επίσης να καταφέρει τούτο το Σισύφειο, κάποιες φορές, έργο. Και, σας βεβαιώ, ο Μανώλης Δεστούνης, το κατάφερε… και τον συγχαίρω και μέσα από τούτο το blog με όλη μου την καρδιά. Δεν ήταν καθόλου υπερβολικός ο Γεωργουσόπουλος που τον ύμνησε στην κριτική του. Μα καθόλου. Κι επιτέλους, το αξίζουν κάποιοι άνθρωποι που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν το ‘χθες’.
                Δεν μετανιώνω καθόλου που πήρα την απόφαση της θεατρικής εξόδου. Και με την μικρή μου συντροφιά μοιραστήκαμε σκέψεις και χαμόγελα. Είχε συμβεί και σε κείνους η ανατροπή αυτή και την υποδέχονταν ως έκπληξη ευχάριστη.
                Το παράπονο του βετεράνου ηθοποιού εύλογο (σήμερα δεν είχαμε πολύ κόσμο…), η λάμψη στα μάτια του όμως και οι θερμές χειραψίες και τα ειλικρινή συγχαρητήρια όλων τον αποζημίωσαν. Πολύ καλή η και η Μαργαρίτα Μίλλερ, η συμπρωταγωνίστριά του στο Τελευταίο Τρένο.
                Τα καλά πρέπει να λέγονται. Επιτέλους, η αξία ενός καλλιτέχνη δεν μπορεί να ικετεύει την αναγνώριση αλλά να κερδίζει την δικαίωση. Έστω και μετά από πολλά χρόνια ‘αιματηρών’ μαχών στο σανίδι.

8 σχόλια:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Να δούμε αν έρθει και στη Σαλονίκη η παράσταση.

nimertis είπε...

το βλέπω μάλλον δύσκολο να συμβεί αυτό δείμε... αλλά, δεν ξέρει ποτέ κανείς...

Ρεγγίνα είπε...

Για να έρθει ..Κέρκυρα, δυσκολότερο..

Μου κίνησε μεγάλο ενδιαφέρον.

Καληνύχτα φίλε μου.

nimertis είπε...

Ρεγγινα μου καλημέρα... χαίρομαι τόσο που βλέπω ξανά ένα μήνυμά σου... είναι πολύ σημαντικό που λες πως σου κίνησε το ενδιαφέρον... και θα το μεταφέρω τούτο το ενδιαφέρον τόσο του δείμου όσο και το δικό σου στην Τούλα Μπούτου, την συγγραφέα του πρώτου μονόπρακτου και είμαι βέβαιος πως θα την ενεργοποιήσει. αν μη τι άλλο, θα την χαροποιήσει. Να'σαι καλά φίλη μου.

Γουΐκα είπε...

Είμαστε τόσοι που πλέον χωράμε άνετα και στις στενές κερκίδες των μεγάλων παραστάσεων.

nimertis είπε...

άλλωστε τα 'θαύματα' για να συντελεστούν δεν χρειάζονται μεγάλο χώρο... όση είναι η χωρητικότητα μιας ανθρώπινης καρδιάς, έτσι δεν είναι Γουίκα;

nephilim είπε...

Kalhspera sas eygenike mou kyrie!
S'eyxaristw pou perases apo thn geitonia mou eilikrina xarhka paaara poly!
Se 8ewrw poly aksologo an8rwpo kai akoma polla perissotera pou den gnwrizw an 8a eprepe na sta pw...

Kalo sou apogeyma kai 8a xarw na ta poume kai pali!

fili zesto...xeimwniatiko...

nimertis είπε...

καλησπέρα φίλε μου nephilim... να ξέρεις πως δεν ξεχνώ... και είναι αμοιβαία η εκτίμηση και η αγάπη... και βέβαια θα τα λέμε...